Η ΜΠΑΡΜΠΟΥΤΙΕΡΑ

Επιστρέφω στον Νότο ( Vuelvo al Sur )

2009-08-11T22:27:00.005+03:00

Music by: Astor Piazzolla
Lyrics by: Fernando “Pino” Solanas

Vuelvo al Sur,
como se vuelve siempre al amor,
vuelvo a vos,
con mi deseo, con mi temor.

Llevo el Sur,
como un destino del corazon,
soy del Sur,
como los aires del bandoneon.

Sueño el Sur,
inmensa luna, cielo al reves,
busco el Sur,
el tiempo abierto, y su despues.

Quiero al Sur,
su buena gente, su dignidad,
siento el Sur,
como tu cuerpo en la intimidad.

Te quiero Sur,
Sur, te quiero.

Vuelvo al Sur,
como se vuelve siempre al amor,
vuelvo a vos,
con mi deseo, con mi temor.

Quiero al Sur,
su buena gente, su dignidad,
siento el Sur,
como tu cuerpo en la intimidad.
Vuelvo al Sur,
llevo el Sur,
te quiero Sur,
te quiero Sur...

I return to the South
like one always returns to the love,
I return to you ,
with my longing, with my anxiety.

I carry the South
like a destiny of my heart,
I am from the South
like the melodies of the bandoneon.

I dream of the South,
a huge moon, the sky reversed,
I am looking for the South
the open time, and its thereafter.

I love the South,
its good people, its dignity,
I feel the South,
like I feel your body in intimacy.

I love you South,
South, I love you.

I return to the South
like one always returns to the love,
I return to you
with my longing, my anxiety.

I love the South,
its good people, its dignity,
I feel the South
like I feel your body in intimacy.
I return to the South,
I carry the South,
I love you South,
I love you South...

Έρχεται η στιγμή που δεν έχει κανείς πού αλλού να πάει από το να επιστρέψει στις ρίζες του.

Που δεν έχει τίποτε άλλο να πεί από τα χιλιοειπωμένα.

Που δεν έχει τίποτε παραπάνω να κάνει από το αυτονόητο.

Που δεν έχει τίποτε περισσότερο να προτείνει από αυτό που λέει η λογική.

Που δεν έχει τίποτε διαφορετικό να βιώσει από το τετριμμένο.

Που δεν έχει τίποτε επιπλέον να ανεχτεί από την κουλτούρα του κάθε σκουπιδότοπου.

Είναι η στιγμή που πρέπει να φύγει για τον Νότο.

Για το προσφιλές και οικείο άγνωστο.

Για το ιδεατό περιβάλλον της παιδικής ηλικίας.

Για πόλεις που ενώνονται μεταξύ τους με χωματόδρομους.

Για χωριά που δεν ξέρουν τι σημαίνει ζώνη τηλεθέασης.

Για κόσμους που ζούν και ελπίζουν ακόμα.

Για κοινωνίες με ανθρώπους που συνομιλούν κοιτώντας ο ένας τον άλλον κατάφατσα, χωρίς μεσολαβητή.

Η Μπαρμπουτιέρα κλείνει τις πόρτες της επ’ αόριστον. Ούτε ο ιδιοκτήτης του κτιρίου κατάφερε να μου κάνει έξωση, ούτε οι κερατάδες πέτυχαν να με κλείσουν, ούτε οι πελάτες με εγκατέλειψαν. Πέρασα καλά και παράπονο δεν έχω.

Όμως κάθε πράγμα στη ζωή έχει τον κύκλο του. Κάθε τι εκπληρώνει το σκοπό του και συμπληρώνοντας την τροχιά του, κατευθύνεται εκεί που έχει ταχτεί να πάει. Πληγές υπάρχουν πολλές αλλά η νοσταλγία είναι η χειρότερη αρρώστια.

Η νοσταλγία γι αυτά που χάθηκαν.

Η νοσταλγία γι αυτά που συνεχίζουν να υπάρχουν αλλού.

Η νοσταλγία γι αυτά που θα έρθουν και δεν θα γίνουν αντιληπτά.

“Το καθήκον είναι σημαντικότερο από τη ζωή” έλεγαν οι Ιάπωνες της εποχής του Bushido.

Ήταν ο τρόπος τους να αντιταχθούν στο υπαρξιακό χάος και στο αβάσταχτο βάρος της δικαιολογίας.

“Όλα αλλάζουν, όλα είναι ρευστά,” έλεγε ο αγαπημένος μου προπάππος ο Ηράκλειτος.

Ήταν ο τρόπος του να εκλογικεύσει το παράδοξο του σύμπαντος και την αλληλουχία των ανακατατάξεων.

“Ανάμεσα σε δύο ζαριές, προτιμώ αυτήν που έχει στυλ κι ας μην κερδίζει,” είχα πεί κάποτε πάνω από ένα τραπέζι.

Ήταν ο τρόπος μου να παίρνω στα σοβαρά οτιδήποτε φαινόταν ασήμαντο και αντίστροφα.

Τι άλλο να πώ παρά καλή τύχη σε όλους για τις δύσκολες μέρες που έρχονται.

Καλές ζαριές και καλά κέρδη. Μακριά από την χασούρα και από τους απατεώνες με τα φτιαχτά κόκαλα.

Όποιος ξέρει τον δρόμο, ας τραβήξει για τον Νότο.

Εγώ εκεί θα είμαι, μπορεί κάποια στιγμή να τα ξαναπούμε…

Μάρκο Ντε Σάντ

Υ.Γ. Ανάμεσα στις πολλές εκτελέσεις, ψηφίζω την σχεδόν σπαρακτική ερμηνεία του Roberto Polaco Goyeneche, αυτήν που ακούτε.

Η καλή νοικοκυρά είναι τσούλα και κυλά, ή ο κανιβαλισμός ως μοναδικό μέσο απονομής κοινωνικής δικαιοσύνης

2009-06-21T00:41:00.005+03:00

Η αδικία με κάνει και αγριεύω. Ποτέ στη ζωή μου δεν ρουφιάνεψα, δεν έκλεψα και δεν αδίκησα κάποιον. Τουλάχιστον εν γνώσει μου. Τέλειος δεν είμαι, ούτε καν το επιδιώκω να είμαι. Είμαι άνθρωπος με τις αδυναμίες μου, τα τρωτά μου και τις εμμονές μου. Αρκετά από όλα τα παραπάνω. Και δεν πιστεύω σε τίποτα από τα συνηθισμένα. Ούτε σε θεούς, ούτε σε πατρίδες, ούτε σε φατρίες. Πιστεύω μόνο στη ζωή, στην αρμονία και στο δίκαιο. Δεν με νοιάζει τι χρώμα έχει το πετσί του άλλου, ποια γλώσσα μιλάει ή σε ποιο τσόφλι της γής έχει γεννηθεί. Άμα είναι σωστός άνθρωπος είναι φίλος μου κι ας συνεννοούμαστε με χειρονομίες. Κι άμα είναι σκάρτος είναι εχθρός μου, κι ας έχουμε και τους ίδιους γονείς.

Μπορεί και να είχα αποκτήσει περισσότερα υλικά αγαθά αν ήμουν ρουφιάνος, κλέφτης και άδικος. Όμως δεν θα αισθανόμουν καλά. Γιατί ο κακός ρόλος είναι το μαρτύριο του ηθοποιού. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμωρία από το να ζείς στο πετσί ενός άλλου. Από το να υποκρίνεσαι συνεχώς και να μην είσαι ο εαυτός σου ούτε στον ύπνο σου.

Δυστυχώς δεν μπορώ να πώ το ίδιο για πολλούς από αυτούς που βολοδέρνουν γύρω μου. Διακρίνω ότι είναι ευχαριστημένοι με τον ρόλο του παλτού που τους επέβαλλαν κάποιοι άλλοι, ή ακόμα χειρότερα, που τον επέλεξαν οι ίδιοι. Ή αν δεν είναι, προσπαθούν να πείσουν την πάρτη τους ότι τον παίζουν μια χαρά. Και ως ένα σημείο το καταφέρνουν. Αρχίζουν να πιστεύουν ότι είναι καλές νοικοκυρές. Ότι είναι προοδευτικοί, ανεκτικοί, τίμιοι, αξιοπρεπείς, μαχητές, χρήσιμοι. Η αλήθεια είναι ότι ενσαρκώνουν ακριβώς το αντίθετο: είναι αντιδραστικοί, μισαλλόδοξοι, ανέντιμοι, αναξιοπρεπείς, δειλοί και άχρηστοι.

Η άρχουσα τάξη αυτού του τόπου βρίθει από ανθρωποειδή μιάσματα, επαγγελματίες καταδότες, μεταλλαγμένα μυαλά, σκουπίδια της πατριαρχίας, και κομματικούς φρανκενστάιν. Όλος αυτός ο αχταρμάς των πυροβολημένων καριόληδων, σέρνει τη χώρα σε ένα δρόμο με θανάσιμους κινδύνους και ούτε ένας από αυτούς τους παλιόπουστες δεν είναι ικανός να κρατήσει το τιμόνι. Είναι όλοι τους μπλα-μπλάδες, ανεύθυνοι, παπατζήδες και χρεωμένοι ως το λαιμό.

Ο σκατοχοντρός που δεν μπορεί ούτε να περπατήσει από το άχρηστο λίπος που έχει συσσωρεύσει πάνω του σαν καρκίνο, έχει μούτρα να κρίνει αυτούς που συνειδητά και με αίσθημα απόλυτης ευθύνης απείχαν από το πανηγύρι της ευρωπαϊκής πουστιάς. Ο αρχικουράδας που όταν πάει τουαλέτα γεμίζει τρείς χέστρες στην καθισιά του με σκατό από πατέ και σολομό, είχε το θράσος να αποκαλέσει “άχρηστους” τους μόνους πολίτες που αισθάνονται την κρισιμότητα των περιστάσεων και απέχουν από την βρωμοπαρτούζα. Και μάλιστα το έκανε χρησιμοποιώντας την χιλιοειπωμένη ρήση του Περικλή. Μήπως ξεχνάει ο χοντρομαλάκας με την Κλίνγκον καράφλα ότι η Αθήνα ήταν άμεση δημοκρατία; Όσο ατελής και να ήταν, δεν παύει να είναι εκατό φορές καλύτερη από το μασονομπουρδέλο του σήμερα. Άντε ψόφα πρησμένε παλιόπουστα που μας έχεις σκοτίσει τ’ αρχίδια.

Γελάω με τους πρασινοσκατάδες που παριστάνουν τους νικητές και κάνουν ότι δεν βλέπουν ότι ο κόσμος τους έγραψε όλους στ’ αρχίδια του. Το κόμμα του αγανακτισμένου πολίτη που δεν μπαίνει πιά στα κομματικά μαντριά κέρδισε για πρώτη φορά τις εκλογές σε αυτό το μπουρδέλο. Όμως αυτό είναι μονάχα το πρώτο –μικρό- βήμα. Έχουν πολλά να γίνουν ακόμα για να αναπνεύσει η θαμμένη κάτω από την κομματική κοπριά χώρα και οι πολίτες της.

Η ζωή, το μεγάλο παιχνίδι δεν είναι δίκαιο. Καλοί άνθρωποι γίνονται κιμάς στην μηχανή του μάρκετινγκ και κακοί βγάζουν εκατομμύρια δηλητηριάζοντας και εξολοθρεύοντας ακόμα και μωρά. Έτσι ήταν πάντα ο κωλόκοσμος και έτσι φαίνεται ότι θα συνεχίσει να είναι. Άδικος. Ακριβώς γι αυτό πρέπει να είμαστε δίκαιοι εμείς ο καθένας για πάρτη του και πολλοί μαζί για όλους για να κρατάμε τα ίσια.

Είναι ξεκάθαρο ποιος δημιουργεί, υποθάλπτει και διαιωνίζει την τρομοκρατία σε αυτή την χώρα. Οι συμμορίες των πληρωμένων δολοφόνων που παριστάνουν τους αντάρτες των πόλεων γιατί δεν τολμούν να χτυπήσουν την κορυφή της πυραμίδας αλλά γαζώνουν κάθε τόσο την βάση της και τον κάθε ταλαίπωρο που φυλάει σκοπιά έξω από τις επαύλεις των μεγαλοαπατεώνων;

Πρίν μερικές ημέρες σταμάτησα αναπόφευκτα στο μοναδικό βενζινάδικο που ήταν ανοιχτό και περιμένοντας σειρά, έπιασα κουβέντα με τα παιδιά που έβαζαν βενζίνη:
“…Τι σας δίνουν ρε παιδιά εδώ, βασικό;”
Το παιδί που έβαζε βενζίνη σε ένα αυτοκίνητο κούνησε το κεφάλι του καταφατικά.
“ …Κι από ωράριο; 8ωρο;”
“10ωρο, 12ωρο, 13ωρο…” ήρθε η απάντηση από 3 στόματα εν χορώ.
“Ά, τόσο καλά.”
Και να σκεφτείτε ότι το αφεντικό τους έχει πιαστεί δυό φορές να πουλάει νοθευμένη βενζίνη ο σκατοβρωμιάρης.

Οι χαμένοι αυτού του κόσμου όλο και πληθαίνουν. Κι αυτοί που κερδίζουν από την υπεραξία της δουλικής εργασίας και την κλοπή του δημόσιου χρήματος των φορολογουμένων, γίνονται όλο και πιο πλούσιοι. Οι κοινωνικές παροχές είναι σαν την βροχή στην έρημο. Κάθε πενήντα χρόνια. Κι από την άλλη, τα ιδρύματα του τζόγου πολλαπλασιάζονται με απίστευτους ρυθμούς και διεισδύουν όλο και περισσότερο στη ζωή όλων μας. Η ψεύτικη ευτυχία με τα ουίσκια τα αυτοκίνητα και την πρέζα έχει γίνει το απόλυτο ιδανικό. Η εξαθλίωση δεν είναι τυχαία και ταξική πλέον. Είναι συστηματική και επιστημονική. Από την κορυφή μπορείς να βρεθείς στον πάτο με δυό κινήσεις, το αντίθετο είναι σχεδόν αδύνατο.

Λίγη αξιοπρέπεια, λίγη φινέτσα, λίγη αρχοντιά είναι αυτό που λείπει. Και δεν χρειάζονται πολλά λεφτά για να είναι κανείς άρχοντας. Άλλωστε οι πιο πολλοί άρχοντες είναι πάμπτωχοι. Γιατί τα λεφτά δεν τα καβουρεύουν ποτέ αλλά τα μοιράζουν σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη. Οι ίδιοι δεν χρειάζονται παρά λίγα για να ζούν αξιοπρεπώς. Η ουσία δεν είναι πόσα χαλάς αλλά πώς τα χαλάς. Οι φτωχοί άρχοντες στην χειρότερη μέρα τους είναι εκατό φορές πιο γαλαντόμοι από ότι οι βρωμονεόπλουτοι ληστές στην καλύτερή τους.

Τελικά όλες οι κρίσεις της ιστορίας οδηγούνται κάποια στιγμή στην εκτόνωση. Είτε ανώδυνα, είτε επώδυνα. Οι μαλάκες που νομίζουν ότι με κάποιες χιλιάδες μπάτσους παραπάνω, με τα πληρωμένα ΜΜΕ και με τους τρομοκράτες-μαϊμούδες θα την σκαπουλάρουν, καλύτερα να το ξεχάσουν. Αυτοί που καλοπερνάνε έχουν ιδιαίτερη μυρωδιά. Οι πεινασμένοι λύκοι και τα νηστεύοντα τσακάλια δεν θα έχουν τίποτα να χάσουν μετά τον δύσκολο χειμώνα.

Για την πείνα που έρχεται, μία είναι η λύση:

Σουβλίστε τους γουρουνόπουστες.

Φάτε τους. (Κυριολεκτικά).

Ο κόσμος πάντα φαίνεται καλύτερος μετά από ένα πλούσιο γεύμα.

Τί να ψηφίσω, παλτό ή ρόμπα;

2009-06-06T22:28:00.003+03:00

(Σήμερα δεν έχει κανονικό άρθρο λόγω επαγγελματικού ταξιδίου).

Ευρωεκλογές. Τα πιο πεταμένα λεφτά του φορολογούμενου. Εάν οι εθνικές εκλογές είναι χαρτοπόλεμος, οι ευρωεκλογές είναι χαρτί υγείας.

Ναι παιδιά, να εξασκήσετε το βασικό σας καθήκον ως πολίτες. Ως λούγκρες. Σας γαμούνε και τους ψηφίζετε κιόλας. Τους λέτε «Μπράβο, καλά μας κάνετε. Γαμήστε μας κι άλλο».

Για όσους άρρωστους ψηφομανείς πάσχουν από καλπο-στερητικό σύνδρομο υπάρχουν αρκετές επιλογές για να ψηφοφτιαχτούν:

1. Ψήφο στα μικρά κόμματα. Όχι στο Κου Κου, στο Παρατρίχα και τους Χριστιανοκουφάλες, τα δεκανίκια των φαγανών, αλλά σε εκείνα τα κόμματα των οποίων το ψηφοδέλτιο δεν έχετε ξαναδεί. Όσο πιο άγνωστο, τόσο πιο καλύτερα. Αν σας ρωτήσουν τι ψηφίσατε θα λέτε ότι δεν θυμάστε και θα είναι αλήθεια.

2. Λευκό. Συμβολίζει την αγνότητα και την δικαιοσύνη. Την ουτοπία δηλαδή. Επειδή όλα είναι πουτάνα και αδικία. Το άσπρο είναι και κυριλέ.

3. Μαύρο. Συμβολίζει τον θάνατο και το “θα σας γαμήσω όπου σας πετύχω”. Μάλλον δεν θα τους πετύχετε γιατί κυκλοφοράνε σε άλλους χώρους. Το μαύρο πάντως είναι σοβαρό χρώμα και πάντα στην μόδα.

4. Άκυρο. Συμβολίζει το «άντε και κάντε κανά τσιμπούκι παλιόπουστες. Χεσμένους σας έχω μαζί με το άθλιο μπουρδέλο σας».

5. Φωτοτυπία 100ευρου. Και με πολύ μικρά γράμματα να γράφει: “Φωτοτυπία είναι ρε μαλάκα”. Να μένει ο δικαστικός αντιπρόσωπος με τη χαρά. Και επειδή οι περισσότεροι από εμάς μόνο σε φωτοτυπία το βλέπουμε πια το 100ευρο.

6. Τσοντο-φωτογραφία με σκληρό πορνό. Σαν αυτό που μας κάνουνε καθημερινά στα σουπερ-μάρκετ. Άμα έχει και ζώα μέσα, θα συζητηθεί.

7. Φωτό του Μητσοτάκη χαμογελαστού με την λεζάντα: “Ο Κ.Μ. σας εύχεται καλή τύχη στην υπόλοιπη ζωή σας”.

8. Το ψηφοδέλτιο του του ΣΕΚΣ (Συνασπισμού Ελλήνων Κρεατοφάγων-Σουβλακιστών) :

http://3.bp.blogspot.com/_zBXZaH4Ns98/SipMK2_vlnI/AAAAAAAAAYI/__y-85BqdhM/s1600-h/psifodeltio3+copy.jpg

9. Όλα μαζί τα παραπάνω στον ίδιο φάκελο.

ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΦΑΓΩΝ

(Πάω να χτυπήσω δύο γύρους)

Η φτήνια τρώει τον κουμπαρά

2009-05-25T20:09:00.010+03:00

Ζούμε εποχές ολικών εκπτώσεων. Μιλάμε για κανονική διάλυση των μαγαζιών. Γενικό ξεπούλημα. Πατρίδες, ιδεολογίες, δικαιώματα, κεκτημένα, σώματα, συνειδήσεις, όλα στο καλάθι των προσφορών. Πάρτε παλιόπουστες.

Οι κοινωνίες αποτελούνται από ένα πλήθος παρανοϊκούς ημι-κουρελήδες που ψάχνουν την ευκαιρία. Ανάμεσά τους, γκουρού της κακιάς ώρας, ταλιμπάν του κώλου και προφήτες που δεν ξέρουν που πάνε τα τέσσερα, ψάχνουν για μαλάκες. Ο εχθρός του φτηνού είναι το φτηνότερο. Η κατρακύλα είναι ψωλο-επιτα-χυνόμενη. Φτηνό φαΐ, τσίπικη μπύρα, κουρέλα διασκέδαση, καπότα γνωριμίες. Η κάτω του στάνταρντ ποιότητα όχι είναι ο κανόνας, αλλά ακόμα κι αυτή έχει γίνει δυσεύρετη. Το λιγότερο σκουπίδι αναδεικνύεται σε επίτευγμα και το ερασιτεχνικό αναμάσημα παλαιοτέρων επιτυχιών σε έργο αναφοράς.

Το ανθρώπινο είδος –ατομικά- δεν έπαψε να παράγει ποιότητα αλλά η προώθησή της τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει φάει πόρτα. Από την ντομάτα ως το λογοτεχνικό πόνημα, όλα έχουν γίνει μπουρούχα. Μια από τα ίδια ξερατά. Τίγκα στο συντηρητικό, στην ορμόνη και στο φτιασίδι. Ο πολιτισμός και η εξέλιξη αιώνων έχουν μπεί στην μηχανή του κιμά που φτιάχνει μόνο μπιφτέκια. Όχι τα άπαιχτα μπιφτέκια της γιαγιάς ή της μαμάς, αλλά τα πλαστικά σκατομπίφτεκα, τα λεγόμενα κουραδομπέργκερς. Και η διαφήμιση παίζει το ρόλο της σάλτσας. Κουραδομπέργκερ για πρωινό, για μεσημεριανό και για βραδινό. Με άσπρη, κίτρινη, ροζέ σώς, ανάλογα με την περιεκτικότητα του κάτουρου σε χρώμα.

Με τις υγείες μας. Εμείς οι ίδιοι φταίμε για το χάλι μας. Παραδοθήκαμε χωρίς μάχη στις δυνάμεις της φτήνιας και ζώντας χειρότερα από τις προηγούμενες γενιές, νομίζουμε ότι ζούμε καλύτερα. Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια που βρέθηκα σε κάποια τριτοκοσμική χώρα και οι γύρω μου με πέρναγαν για παλαβό. Κι αυτό γιατί μύριζα τα φρούτα και χαμογελούσα. Ζώντας αναγκαστικά στην τεχνολογική σκατούλα, είχα ξεχάσει ότι τα πραγματικά φρούτα ευωδιάζουν. Άντε να εξηγήσω στους ακόμα χαρούμενους τριτοκοσμικούς ότι οι μυρωδιές με είχαν πάει πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Τότε που έκοβες μια φέτα καρπούζι και μοσχομύριζε όλο το σπίτι. Πάνε αυτά. Φάτε τώρα σκατοκολοκύθια και πλαστικό κρέας. Τα κατάπιε όλα ο πελώριος σκουπιδοτενεκές της φτήνιας.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι γύρω μας γεννιούνται και μεγαλώνουν φουρνιές ολόκληρες από πολίτες που δεν έχουν γνωρίσει την ποιότητα του παλιού κόσμου. Και που δεν έχουν τα χρήματα ή την διάθεση να ταξιδέψουν κάπου αλλού για να την συναντήσουν (όσο ακόμα θα είναι διαθέσιμη). Ο κατακλυσμός του σκατού από τα μεταλλαγμένα τρόφιμα και τις μεταλλαγμένες αξίες έχει θάψει τα πάντα. Λέξεις όπως γεύση, αξία, αξιοπρέπεια, ήθος δεν έχουν βαθύτερο νόημα για την πλειοψηφία. Η σύγκριση γίνεται αποκλειστικά ανάμεσα στο κουραδομπέργκερ “Μήτσος” και στο κουραδομπέργκερ “Τάκης”. Ανάμεσα στον κοιλαρά βλάκα και στον αδύνατο ηλίθιο. Στο χάσμα των γενεών έχει προστεθεί και το χάσμα της ποιότητας. Μιλάω με δεκαεξάχρονους και έχω την εντύπωση ότι παρά την πρώιμη εξυπνάδα τους και τις ωραίες ατάκες που λένε, έχουν πρόβλημα συντονισμού, π.χ. να συνδυάσουν έννοιες με μυρωδιές. Το μυαλό τους δουλεύει σε μεγαλύτερη ταχύτητα και ένταση από το δικό μας, αλλά οι επιλογές τους είναι δυστυχώς πιο προβλέψιμες. Αν ξέρεις την φυλή που ανήκουν, ξέρεις τι σκέφτονται και τι θα αγοράσουν. Οι μόνοι βέβαια που δεν φταίνε γι αυτό είναι οι ίδιοι. Το ξεπούλημα της ποιοτικής αντιμετώπισης της ζωής είναι η μεγάλη επιτυχία αυτών που τώρα βρίσκονται ανάμεσα στα 35 και στα 55.

Το ευτύχημα είναι ότι κάθε άνθρωπος άσχετα με το πότε και το που έχει γεννηθεί, έχει ενσωματωμένο πάνω του ένα σύστημα ενστικτώδους αναγνώρισης της ποιότητας. Μαζί με ένα σύστημα ανακατεύθυνσης όταν το σκουπίδι φτάσει στο απροχώρητο. Τότε όλα έρχονται τούμπα. Τα ανθρώπινα όντα παθαίνουν αμόκ και βάζουν φωτιά στις παράγκες του ψευτο-πολιτισμού. Η σκατο-μηχανή που φτιάχνει τα κουραδομπέργκερ μπλοκάρει από τα ίδια της τα σκατά. Η τζαμπατζίδικη ι-δεοντολογία παθαίνει τήξη πυρήνα.

Είμαστε άραγε κοντά σε κάτι τέτοιο; Δεν ξέρω, θα δείξει. Αυτό που φαίνεται από τα οικονομικά στοιχεία είναι η διαρκής χειροτέρευση των συνθηκών που ξέραμε τα τελευταία 20-30 χρόνια και η υπερχρέωση του κωλάδικου που λέγεται Γή. Εταιρείες-τέρατα ελέγχουν κατά ένα μεγάλο ποσοστό την παραγωγή και την διακίνηση των τροφίμων και τώρα έχουν βαλθεί να ελέγξουν το πόσιμο νερό. Τα στοιχεία μόνο καλά δεν είναι. Ο αριθμός των προσφύγων –κυρίως οικονομικών- κάθε μήνα χτυπάει νέο ρεκόρ. Τα χρέη το ίδιο. Χωρίς να μιλήσουμε για ανεργία και για μειώσεις μισθών. Ο αριθμός των δυστυχισμένων στον πλανήτη έχει φτάσει σε νούμερα που δεν έχουμε ξαναδεί. Η στάση πληρωμών ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας είναι σχεδόν μπροστά μας. Μήπως είναι η ιδέα μου ότι οι ζητιάνοι έχουν αυξηθεί κατά 300 % τα τελευταία 2 χρόνια; Η ξαφνική άνοδος των τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης θα είναι μάλλον η σπίθα που θα βάλει την μεγάλη φωτιά.

Ως προς την πολιτική κατάσταση στην υπόγα της Ευρώπης, τίποτε δεν διαταράσσει την χλίδα των κυβερνώντων ιπποποτάμων. Οι βάρβαροι είναι πιά μέσα στην πόλη, αλλά οι παχύσαρκοι και φυτόμυαλοι κουράδες συνεχίζουν τα spa, τις μάσες και τις λιποαναρροφήσεις. Ο Τούρκος πασάς θα κάνει κουμάντο στην Λάρισα και τα καινούργια F-16 που πληρώσαμε πανάκριβα θα λειτουργούν μόνο σε αποστολές του ΝΑΤΟ. Στις δικές μας ανάγκες θα είναι ηλεκτρονικώς, δηλαδή παντελώς, άχρηστα.

Το ξαναλέω: Γυρίσαμε πίσω στα 1800 (πάνω-κάτω). Οι περισσότεροι δουλεύουμε για πενταροδεκάρες. Οι κοτζαμπάσηδες είναι συνεταίροι με τα τουρκάκια και όλοι μαζί υπάλληλοι των απογόνων του μάγου Σολομώντα. Το παπαδαριό κάνει την πάπια διατηρώντας και επαυξάνοντας τα βακούφια του και εισπράττοντας τα μπαξίσια για το θεάρεστο έργο του: να αποκοιμίζει -όσο μπορεί- τις μάζες. Οι γύφτοι και οι τουρκαλβανοί συρρέουν κατά χιλιάδες στον ερημωμένο –λόγω των ελάχιστων γεννήσεων- τόπο και φτιάχνουν δικές τους ρούγες.

Το μόνο ελεύθερο κομμάτι αυτής χώρας είναι τα όρη και τα βουνά του διαδικτύου. Όσο πιο απάτητα και άγνωστα, τόσο πιο ελεύθερα. Εκεί έχουν καταφύγει οι κλέφτες (με την προεπαναστατική έννοια) για να ζήσουν μακριά από το προσκύνημα και από τον βούρδουλα των κατακτητών.

Όσο για τις ευρωρουφιάνες, μόνο βλέπουν και εισπράττουν σαν τους πασάδες. Όσοι έχετε αρχίδια, στις 7 Ιουνίου κάντε τους ακριβώς αυτό που σας κάνουν: γράψτε τους εκεί που σας γράφουν κι αυτοί και τραβάτε για μπάνιο. Όμως τα αρχίδια σπανίζουν σε αυτήν την μίζερη χώρα. Γεμίσαμε ραγιάδικα μουνιά, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Και να ‘ταν τουλάχιστον τα μισά μουνιά Αμαζόνες, κάτι γινόταν. Θα ρίχναμε και κανένα πούτσο της προκοπής ανάμεσα στις μάχες. Αλλά πού τέτοια τύχη;

Οι κλαψήδες, οι κυτταρίτιδες και οι λιγδιάρηδες που είναι σε όλα μέσα, πάνε και ψηφίζουν τους κοτζαμπάσηδες. Όλο και κάποια υποχρέωση έχουν να βγάλουν από την γυφτοκουμπαριά. Όλο και κανένα φρέσκο ρουσφέτι πάνε να ζητιανέψουν. Και μ’ αρέσει που διαμαρτύρονται κι αποπάνω, τα ζώα. Φταίει το κράτος που δεν τους έχει κόψει μισθό ολωνών να κάθονται.

Κι η άλλη μισή χώρα γαμιέται για να τα βγάλει πέρα. Εναντίον μασόνων, μαφιόζων, γραφειοκρατών, διεφθαρμένων, δημοσιοκάφρων, παπάδων, φασιστομούτρηδων, μπάτσων, εφοριακών, πολεοδόμων, διαπλεκόμενων, ληστών, τριτοκοσμικών, ηλιθίων, ρουφιάνων, σκατεμπόρων, δειλών, πιαστράκηδων, νεοτσιφλικάδων, και ένα σωρό άλλων πούστηδων που τελειωμό δεν έχουν. Αν η συνειδητή αποχή από την ψηφοβίζιτα δεν περάσει το 50%, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.

Ο κουμπαράς έσπασε φιλαράκια. Το ταμείο ψόφησε. Η φτήνια κέρδισε και μας πήρε όλα τα φράγκα. Όμως θα ζορίσει κι άλλο.

Το φτηνό δεν είναι ποτέ καλό. Στην σπάνια περίπτωση που όντως είναι, κάποιος έχει πιεί το αίμα πολλών για να το φτάσει σε αυτή την τιμή.

Όποιος στηρίζει τους δράκουλες, αργά ή γρήγορα παίρνει σειρά για τον ρουφήξουν.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος: Παλούκι και βαριά, ίσια στην καρδιά.

Και μετά φωτιά.

Το κοτόπουλο που γονατίζει είναι που φταίει για την γρίπη των μπάτσων

2009-05-17T20:05:00.004+03:00

Τι χρειάζεται ο άνθρωπος;

Ένα σπίτι να μένει, ένα πιάτο φαΐ να τρώει και μια αγάπη να του γεμίζει την ζωή. Όλα τα άλλα είναι, αν όχι περιττά, τουλάχιστον δευτερευούσης φύσεως ανάγκες.

Θα υπέθετε κανείς ότι μια εξελιγμένη κοινωνία όπως αυτή που λέμε ότι έχουμε φτιάξει, έπρεπε να έχει αυτά τα προβλήματα λυμένα. Δυστυχώς συμβαίνει το αντίθετο. Οι μπελάδες να γιγαντώνονται καθημερινά και να προστίθενται και νέοι –άγνωστοι ως τώρα- στον τελικό λογαριασμό.

Αυτοί που μας έμπασαν εκβιαστικά και χωρίς δημοψήφισμα στην Ευρωπαϊκή πουστιά –κατά παράβαση όλων των κανόνων αυτού του αίσχους που οι ίδιοι αποκαλούν “δημοκρατία”- σίγουρα ξέρουν τι έκαναν. Κι όσοι παριστάνουν ότι δεν το ξέρουν, απλά παίζουν με τα νεύρα μας.

Η λέσχη της απάτης και της βρωμιάς που ήρθε να κάνει στάση/πάρτι στον Αστέρα το έχει οργανώσει πολύ καλά το πράγμα. Γνωρίζει σε βάθος τα προβλήματα και τις ειδικές παραμέτρους της περιοχής και των ιθαγενών. Κι έχει αναθέσει στις υποεπιτροπές να τα ρυθμίσουν όλα με ντιρεκτίβες. Όμως ακόμα και αυτό το κλαμπ των αρχιπούστηδων έχει γίνει βιτρίνα. Ποιοί ξεκωλιάρηδες διοικούν άραγε αυτόν τον βρωμόκοσμο;

Ο καθένας ας δώσει την δική του απάντηση. Όχι ότι έχει και ιδιαίτερη σημασία να ξέρεις ποιος θα σου κόψει το κεφάλι. Λένε ότι οι δήμιοι της παλιάς εποχής φορούσαν κουκούλες για να μην φαίνεται η έκφραση του προσώπου τους την στιγμή της εκτέλεσης. Όμως ο πραγματικός λόγος της κουκουλοφορίας δεν ήταν τόσο μεταφυσικός. Το ζητούμενο ήταν να μην τους αναγνωρίζουν οι συγγενείς των άδικα εκτελεσθέντων και έχουνε τίποτα άσχημα νταραβέρια μετά.

Το να γνωρίζεις ποιος θα σε εκτελέσει φυσικά και δεν έχει καμιά σημασία. Το ερώτημα είναι: σκοπεύεις να κάνεις κάτι για να αποφύγεις την εκτέλεση; Αν ναι, τότε κάντο γρήγορα. Αν όχι, τότε κλείσε τα μάτια και σκύψε το κεφάλι. Όλα τα άλλα είναι δουλειά του νεκροθάφτη.

Δεν έχω παιδιά (απ’ ό,τι ξέρω), αλλά όλοι εσείς που έχετε, δεν θα έπρεπε να σας έχουν ζώσει τα φίδια για το μέλλον τους; Όχι για το αν θα σπουδάσουν και τι δουλειά θα βρούν αύριο, αλλά για το αν θα επιζήσουν από τον πόλεμο και την γενοκτονία που ετοιμάζεται.

Πριν μερικά χρόνια, οι παπάρηδες και αγράμματοι ψηφοφόροι ψάχνονταν για τις ταυτότητες και για το όνομα των Σκοπίων. Γιατί αυτές τις γραμμές εκτόνωσης είχαν υποδείξει οι νταραβεριτζήδες πασάδες, μουφτήδες και κοτζαμπάσηδες. (Τις ταυτότητες τις κάνανε γαργάρα μαζί με τα χύσια, το όνομα κοντεύουν ). Σίγουρα κάτι άλλο θα βρεθεί να θρέψει τους ηλίθιους που παριστάνουν την κοινή γνώμη στα πορνοκάναλα. Στο μεταξύ, οι μετανάστες (νόμιμοι και παράνομοι) έχουν περάσει τα 2 εκατομμύρια και κανείς από τους “ηγέτες” δεν μιλάει ούτε προτείνει κάτι. Αφήστε να γίνουν 5-6 εκατομμύρια και να δείτε τι γέλιο θα πέσει. Μόνο που αυτοί που θα γελάνε θα είναι οι απέξω: οι τοκογλύφοι των διεθνών τραπεζών, τα κουμπαράκια του κυρ-Κώστα, οι δολοφόνοι των παιδιών της Γάζας, και όλοι αυτοί οι γυμνοσάλιαγκες που πλουτίζουν με τον θάνατο και την σκόπιμη αλληλοσφαγή των λαών. Το “μακριά από τον κώλο μας κι όπου πέσει” είναι καλή άποψη, μόνο που τώρα η μπόμπα έπεσε ακριβώς στον κώλο μας.

Κάποια τμήματα της ιστορίας επαναλαμβάνονται και ας ελπίσουμε ότι θα επαναληφθεί με κάποιες παραλλαγές αυτό που έγινε το 1821. Αλλά μόνο με τις ελπίδες δεν γίνεται τίποτα. Το “συν Αθηνά και χείρα κίνει” σημαίνει ότι παίρνεις το πέτρινο αγαλματάκι της Αθηνάς στο χέρι και τους κοπανάς με αυτό στην κεφάλα, ώσπου να ματώσουν. Μόνο όμως με το να το κρατάς στο χέρι δεν γίνεται τίποτα, πρέπει να το κουνάς κιόλας. “Κίνει” και άμα δεις αίμα, είσαι σε καλό δρόμο.

Συναντάω συνέχεια γνωστούς και αγνώστους και από κανέναν δεν άκουσα ότι τα πράγματα είναι καλά. Ακόμα κι οι τοκογλύφοι φοβούνται για τις οικονομικές εξελίξεις και κλαίγονται γιατί έπεσαν τα επιτόκια. Σπαράζει η καρδιά μου για τους τελευταίους.

Βρήκα κι έναν μάστορα μεροκαματιάρη που γύρναγε με το παλιοπαπί του από την δουλειά.
“ Έεε,” του φωνάζω, “πού είσαι ρε μάστορη;”
“ Τρέχω γαμώ το κράτος τους.” Μου φώναξε αυτός μέσα από το κράνος.
“ Τι σου έκαναν πάλι;”
“ Και να στο πω, δεν θα το πιστέψεις.”
“ Ρίχ’ το, τα πιστεύω όλα. Είμαι αναγεννημένος άθεος.”
“ Πάω χτές το βράδυ στην ψησταριά με το παπί να αγοράσω ένα ψητό κοτόπουλο για την οικογένεια. Μου το βάζουν στην σακούλα και πετάγομαι ως τα φανάρια να πάρω και μια ρετσίνα από το σούπερ μάρκετ. Πριν προλάβω να κατέβω από την πάπια, φρρτ, με σταματάει ένας υγιής χοίρος.Τι θές ρε φίλε, φοράω κράνος και τα χαρτιά μου είναι εντάξει,” του λέω.
“ Τι είναι αυτό;” Μου λέει αυτός δείχνοντας την πλαστική σακούλα με τους υδρατμούς που είχα κρεμάσει στο τιμόνι.
“ Κοτόπουλο Αττικής, αρχηγέ.”
“ Άδεια και δίπλωμα.”
“ Εδώ τα έχω.”
Του τα έδωσα κι εκείνος άρχισε να αντιγράφει τα στοιχεία στο μπλοκάκι του.
“ Τι γράφεις εκεί ρε φίλε;” τον ρωτάω.
“ Σας γράφω 150 ευρώ πρόστιμο για παράβαση ΚΟΚ.”
“ Γιατί; Απαγορεύτηκαν τα ψητά κοτόπουλα;”
Με κοίταξε τελείως ψυχρά. “ Δεν επιτρέπεται να κρεμάτε τίποτε στο τιμόνι του δικύκλου κύριε.”
“ Ρε φίλε, πλάκα μου κάνεις; Κοτόπουλο είναι και χτικιάρικο μάλιστα.”
“ …Θα υπογράψετε;”
“ Τι να υπογράψω; Την καταδίκη μου;”
“ Την κλήση.”
“ Έχει καμιά έκπτωση άμα υπογράψω;”
“ Υπογράψετε - δεν υπογράψετε, το πρόστιμο είναι το ίδιο κύριε.”
“ Ε, τότε δεν υπογράφω.”
“ …Ορίστε η κλήση σας. Καλή σας νύχτα.”
…Φρρρτ !
( Για να περάσει ο επόμενος ).
“…Ήταν ο πρώτος μήνας μετά από πολύ καιρό, που πήγαινε να έρθει στα ίσα ο οικογενειακός προϋπολογισμός. Και τώρα είμαι 150 γιούργια μείον... Γαμώ τον πούστη που με έγραψε, γαμώ τον πούστη που τον έβαλε να με γράψει, και γαμώ και το κοτόπουλο που με γονάτισε. Ούτε μπουκιά δεν έφαγα από τα νεύρα μου,” είπε ο μάστορας κι έφυγε με την πάπια λέγοντας κάτι για την μαμά του Ιησού…

(Σημείωση : Η ιστορία –όπως όλες άλλωστε οι σουρρεαλιστικές ιστορίες που έχετε διαβάσει εδώ- είναι πραγματική. Δυστυχώς δεν έχω τα διακριτικά του κυρίου με το μπλοκάκι να τον βγάλω στα κανάλια. Όχι ότι θα βγει τίποτα. Θα κάνουμε και μάγκες τους δημοσιοκάφρους να γεμίσουνε το κουρελο-πρόγραμμά τους. Άλλωστε τον νόμο εφάρμοσε το όργανο της τάξης και μάλιστα κατά γράμμα, μόνο που η έννοια της δικαιοσύνης έχει γαμηθεί προ πολλού σε αυτή τη χώρα-βάσανο που κάνουν κουμάντο οι μασόνοι, οι παπάδες, και οι δικηγόροι ).

Αυτή είναι η κοινωνική δικαιοσύνη στη χώρα του Κωστάκη, του Γιωργάκη και του κάθε παπαρ-άκη. 60.000 ευρώ μείωση από φόρους στον αγοραστή της Φερράρι και 150 ευρώ χαράτσι στο ψητό κοτόπουλο του ταλαίπωρου ραγιά. Ξυπνήστε Μαλάκες γιατί μας έχουνε γαμήσει.

Οι μορφωμένοι λούζερς που θα πρέπει να βάλουν πλάτη και να αντιμετωπίσουν τη πλημμύρα του σκατού των ΜΜΕ και να αφυπνίσουν τους υπόλοιπους μήπως και αλλάξουν τα πράγματα, περιμένουν να γίνουν πλούσιοι από την Σοφοκλέους. Ζαράκηδες είσαστε παιδιά. Και μακάρι να ήσαστε πελάτες μου. Γιατί το παιχνίδι στην καταραμένη μπαρμπουτιέρα του Ντέ Σάντ είναι τίμιο. Και θα κερδίζατε και καμιά φορά. Όμως στα καζίνα που παίζετε “ή όλα ή τίποτα”, πάντα το “τίποτα” θα έρχεται. Γιατί σας κλέβουνε στα ίσα. Και πού θα βρείτε το δίκιο σας; Στο βλαχοδουκάτο των μαφιόζων δικηγόρων; Η έννοια της δικαιοσύνης στο θέμα του Βωβού έγινε σαν την ψωλή του Τιραμόλα. Γίνεται - δεν γίνεται το εμπορικό κέντρο, μαδήθηκε σαν μαργαρίτα μαζί με τους επενδυτές. Τελικά, είναι αυτό που λένε : “από το πολύ γαμήσι, βόγκηξε κι ο μουγκός”.

Κατά τα άλλα, ο άρτος γίνεται ολοένα και πιο άνοστος και τα θεάματα ολοένα και πιο βαρετά. Ως και ο Ρουβάκος πούρεψε ο καψερός. Χτυπιέται σαν φραπές αλλά δεν είναι πιά εικοσάρης. Και το πανηγυράκι των ευρωεκλογών μάλλον θα περάσει κι αυτό απαρατήρητο σαν την αθόρυβη κλανιά της Γιουροβίζιον.

Οι ψηφοφόροι συνεχίζουν να νομιμοποιούν τα σκάνδαλα των συνεταίρων με τα ψηφουλάκια τους και το καράβι να στοχεύει τα βράχια. Κάποιοι έχουν ήδη κατεβάσει βάρκες για να την κάνουν. Και η καινούργια γρίπη που κάτι πήγε να κάνει, γαμώ την πουτάνα της, κώλωσε στα τελωνεία. Με τα λεφτά που μας κλέβουν τα μπλόκα στις γωνίες χρηματοδοτούν πειράματα εδώ και χρόνια. Τι διάολο, δεν θα πάει και κάποιο εντελώς στραβά;

Τελικά τους χοίρους όπως αποδείχτηκε δεν τους πιάνει τίποτα. Τους ένστολους τους πιάνουν μόνο οι ένστολοι, αλλά σχεδόν πάντα αθωώνονται. Πώς γίνεται αυτό, δεν το έχω καταλάβει.

Τους πολιτικούς χοίρους με την σημαδεμένη τράπουλα δεν τους πιάνει κανένας.

Μόνο ο χασάπης κάθε εκατό-διακόσια χρόνια, στην ιστορική καμπή. Τότε που φτηναίνει –πρόσκαιρα- το bacon.

Μετά από τόσα χρόνια παπάτζας και κλοπής, δεν υπάρχει περίπτωση να γυρίσει από μόνο του το χαρτί. Γι αυτό ακονίστε κανά χατζάρι.

Η πούτσα γαρ εγγύς.

Ιστορίες του δρόμου : Ληστεία και προσευχή

2009-04-30T22:57:00.008+03:00

1
Ο Μπάνε Πρέλιεβιτς πήρε την τελευταία στροφή με λίγα χιλιόμετρα παραπάνω. Ο δρόμος είχε αντίθετη κλίση λές και κάποιος του την είχε στήσει να τον ξεκάνει. Το αμάξι κρατήθηκε για λίγο μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, αλλά η πρόσθετη πουστιά του γλιστερού οδοστρώματος κορόιδεψε τα λάστιχα και το έφτυσε στον αέρα σαν ροχάλα. Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα κοσμικής σιγής. Ως και ο ήχος του κινητήρα έσβησε απόμακρα. Κατόπιν ήρθε το ξαφνικό τράνταγμα και ο θόρυβος από τις λαμαρίνες που κοπάναγαν στο έδαφος. Το όχημα πήρε κάμποσες τούμπες στη σειρά σκορπίζοντας γυαλιά, μέταλλα και πλαστικά ολόγυρα, ώσπου στο τέλος στάθηκε χάρβαλο σε ένα από τα χωράφια.
Μέσα στην καινούργια –διαφορετική αυτή τη φορά- σιγή, ο Μπάνε ανοιγόκλεισε τα μάτια του και σκέφτηκε: “Είμαι ζωντανός”.
Την επόμενη μέρα, ένας δημοσιοκάφρος στήθηκε με το μικρόφωνο μπροστά του και του χαμογέλασε πλατιά καθώς οι κάμερες τραβούσαν.
“Μπάνε, ο Θεός σε έσωσε,” πέταξε ο παπάρας.
Ο Μπάνε τον κοίταξε με εκείνο το πικρό μειδίαμα του γνώστη και απάντησε: “…Ποιός Θεός; Ας μην οδηγούσα Πόρσε και θα σού ‘λεγα εγώ που θα ήμουνα τώρα.”

2
Ο Αιμίλιος είναι αντιπρόσωπος σε μια εταιρεία λιπαντικών. Πηγαίνει συχνά Πελοπόννησο και νησιά Ιονίου, Ζάκυνθο, Κεφαλλονιά, Ιθάκη. Καμμιά φορά ξεκινάει νύχτα από Αθήνα, μένει σε ένα διαμέρισμα που έχει στην Πάτρα και το πρωί παίρνει το βαπόρι για κάποιο από τα νησιά για να συναντήσει τους πελάτες.
Η ώρα είναι 3 με 3.30 την νύχτα. Ησυχία. Σκοτάδι πήχτρα. Με το αμάξι της εταιρείας περνάει τα διόδια του Ρίου και κατόπιν παίρνει την παραλιακή οδό για να μπεί στο κέντρο της Πάτρας. Τελευταία στιγμή βλέπει στην μέση του δρόμου δύο σκιές που κάτι κάνουν. Κόβει ταχύτητα για να να μην τους πατήσει. Οι τύποι είναι μαυριδεροί και ντυμένοι στα μαύρα. Δεν είναι νίντζα. Είναι Αφγανοί “τουρίστες”. Βλέπουν το αυτοκίνητο να έρχεται και ούτε στην άκρη δεν κάνουν.
“Αν πήγαινα με καμμιά κατοστάρα” μου λέει “θα ήμουνα φυλακή τώρα”.
“Και τι κάνανε στη μέση του δρόμου;”
“Έσκαβαν με μια αξίνα ένα χαντάκι κάθετα στην άσφαλτο. Για να κόβουν ταχύτητα οι νταλίκες και να προλαβαίνουν να τρέξουν και να χωθούν αποκάτω, ανάμεσα στις ρόδες.”
“ Έλα ρε!”
“ Ναι σου λέω, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα… Εγώ αν μου τη βαρέσει και πάω να σκάψω την άσφαλτο, λές να με δέσουνε;”
“Σε πέντε λεπτά.”
“ Κι αυτούς γιατί δεν τους δένουνε;”
“ Γιατί δεν έχουν μία. Εσένα θα δέσουνε, που έχεις να πληρώσεις για να βγείς…”

3
Πριν μερικές μέρες, έβγαινα από το σπίτι μου και έπεσα επάνω σε ένα φιλαράκι μου τον Μητσάρα. Ήταν συνοφρυωμένος.
“ Τι έγινε φίλε, πώς πάει;”
“ …Σκατά. Είχα πάει για καφέ με τον κολλητό μου τον Αρίστο.”
“ Και; Τόσο χάλια ήτανε ο καφές;”
“ Ο καφές ‘ντάξει ήτανε, αλλά στο γυρισμό μας γράψανε.”
“ Ζώνη;”
“ Ναι, με 20 χλμ. την ώρα στο κέντρο, συν κίνηση συν φανάρια. 350 ευρώ. Αν τα πληρώσουμε μέσα σε 10 μέρες 175.”
“ Εκπτώσεις στους καφέδες, έ; 100 ευρώψωλα το φλυτζάνι είναι καλή τιμή… Και ποιος σας έγραψε; Αυτός που έκλεψε τα λάστιχα του περιπολικού και τα έβαλε στο δικό του;”
“ Δεν κατάλαβα...”
“ Άστο, κάτι δικά μου λέω…”
“ Έχω κάψει λεφτά και λεφτά στη ζωή μου φίλε, αλλά αυτά ήταν τελείως κοροϊδίστικα. Μου χάλασε η διάθεση, το πιστεύεις;”
“ Σ’ εμένα το λές ρε Μητσάρα; Με έχουν ληστέψει άπειρες φορές για κράνος σταματημένον σε μποτιλιάρισμα, με 50 βαθμούς ζέστη. Τώρα πιά την φοράω ρε φιλαράκι τη ρημάδα την κατσαρόλα στο κεφάλι ακόμα και με εβδομήντα βαθμούς καύσωνα. Και ας στάζω σαν μαλάκας περιμένοντας να ανάψει πράσινο. Και την ζώνη την φοράω ακόμα και αραγμένος. Αν είναι να οδηγήσω, πάω και σε γάμο και δεν πίνω ούτε γουλιά. Όλα αυτά όχι από νομιμοφροσύνη αλλά γιατί δεν έχω άλλα λεφτά να δώσω στους παλιόπουστες. Κι άμα πάρω ανάποδες καμμιά μέρα με τον κάθε σερίφη που με σταματάει για να με ληστέψει, θα βρεθώ στο κάγκελο… Ρε ούτε από το σπίτι σου δεν είναι να βγείς.”

…Όταν σας λέω να πάτε να πιείτε τον καφέ στην Βραζιλία κι ότι εκεί στοιχίζει φτηνότερα, δεν κάνω πλάκα. Ούτε υπερβάλλω. Ούτε μιλώ μεταφορικά. Κυριολεκτώ.
Η κυβέρνηση αυτού του αίσχους –αντικειμενικά η χειρότερη που έχει περάσει ως σήμερα από την χώρα (και δυστυχώς υπάρχει και το αύριο)- έτσι σκέφτεται να λύσει τα προβλήματα. Με την ληστεία και την προσευχή. Από την μια ληστεύει, χαρατσώνει, φορομπήχνει, πίνει το αίμα των πολιτών και από την άλλη προσεύχεται, κάνει δεήσεις, και ανάβει κεριά για να λυθούν τα προβλήματα από μόνα τους.

Μας ληστεύει από την μια με τα διάφορα και αδιάφορα όργανά της και προσπαθεί να μας δολοφονήσει από την άλλη με τους δρόμους-εγκλήματα που κατασκευάζουν οι κολλητοί της και που γεμίζουν με κορμιά τα νοσοκομεία και τα νεκροταφεία όλης της χώρας. Και ούτε ένας πούστης εργολάβος δεν έχει πάει φυλακή για τόσα φονικά που γίνονται κάθε μέρα. Πληρώνουν ένα πρόστιμο (αν θέλουν) και τέλος.

Πάς να πιάσεις δουλειά σε περίπτερο και σου ζητάνε proficiency στα Αγγλικά και προϋπηρεσία. Ρε μπάς κι έκανα λάθος αναρωτιέσαι και πήρα το τηλέφωνο της αποκάτω αγγελίας που ζητάει υποδιευθυντή πολυεθνικής; Όχι κύριε, σου λέει, το περίπτερο πήρατε. Δηλαδή τι νομίσατε, ο πάσα ένας έχει τα προσόντα να γίνει περιπτεράς; Αν ήξερε γράμματα η επιχειρηματίας-περιφτερού που ψάχνει προσωπικό, θα ζήταγε και βιογραφικό με πρόσφατη φωτό. Έχουμε όντως ξεφύγει.

Και γι αυτούς που χαράζουν και κατασκευάζουν δρόμους τι προϋπηρεσία χρειάζεται; Κι αν όντως ισχύουν τα τυπικά προσόντα, πώς γίνεται το 70% των γαμημένων δρόμων να έχει ανάποδη κλίση στις στροφές και να σκοτώνεται ο κόσμος με 40 χιλιόμετρα τη ώρα;

Μπουρδελοξενοδοχεία-γαμιστρώνες σου ζητάνε 2 ξένες γλώσσες για ρεσεψιόν. Μήπως θέλετε και κανένα ντοκτορά από τη Σορβόννη ρε μαλάκες; Για να τρώς στη μάπα τον κάθε ανώμαλο. Και να ξέρεις να πείς: “Μίστερ ντόντ κάμ ον δε ντόρ νόμπς λάικ λάστ τάιμ… Μας έφυγαν όλες οι καμαριέρες, γαμώ την Παναχαϊκή σου, μαλάκα…”

Πάμε και στα πεντάστερα: “Εργασία σε εξαιρετικό περιβάλλον”. Εξαιρετικό είναι για τους διαμένοντες επισκέπτες και τον ιδιοκτήτη. Για τους εργαζόμενους είναι ναζιστικό στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Χειρότερα κι από κάτεργο. Υπάλληλοι στα γραφεία της Γκεστάπο. Δεν τολμάς ούτε να βήξεις. “Παρέχεται στέγη, διατροφή και ασφάλιση”: Σε βάζουν σε ένα άθλιο τετράκλινο με άλλους τρείς κακομοίρηδες που ροχαλίζουν και σε ταΐζουν τα αποφάγια των τουριστών. Χτυπάς 12ωρα καθημερινά, ούτε ρεπό, ούτε αρχίδια. Και σου κλέβουν στους 6 μήνες χαλαρά τον 1 από τα ένσημα. Βάλτε το αυτό επί 300-400 άτομα την σαιζόν να δείτε πως γίνεται η μιζέρια και τα εκατομμύρια. Και έχεις ξενιτευτεί δυό μέρες ταξίδι από το σπίτι σου για 800-850 ευρώ το μήνα. Κι άμα πεθάνει ο πατέρας ή η μάνα (χτύπα ξύλο) έχεις να διαλέξεις : ή να πάς στην κηδεία, ή να κρατήσεις την δουλειά.

Κανείς δεν τους αγγίζει τους νέο-αποικιοκράτες. Το ΙΚΑ κάνει ότι δεν τους βλέπει. Για να μην χαλάσει το τουριστικό προϊόν της χώρας. Φέτος που είναι δύσκολη χρονιά (για ποιόν άραγε;) τα δώσανε τα δωμάτια στους ξένους οπερέιτορς για 5 και 7 ευρώ τη βραδιά. Ενώ από τον μαλάκα τον Έλληνα θα ζητάνε 70 και 100 την βραδιά για να βγάλουν τα σπασμένα. Επιδοτούμε εμείς τις διακοπές των άνεργων μπεκρήδων που ακόμα κι από τις χώρες τους, τους διώχνουν για να ησυχάσουν οι υπόλοιποι το καλοκαίρι. Εγώ προσωπικά έχω να πατήσω σε ελληνικό νησί δέκα χρόνια. Και τις ίδιες τιμές με τους ξένους να μου έδιναν, πάλι δεν θα πήγαινα, γιατί δεν γουστάρω να συγχρωτίζομαι με τα ευρωπαϊκά σκουπίδια.

Ένας γνωστός που έχει σούπερ μάρκετ σε νησί, προσλαμβάνει -όπως όλοι- μόνο Αλβανούς. Γιατί οι Αλβανοί έχουν ανάγκη περισσότερο από μας και δουλεύουν για όσα τους δώσουν. Και πουλάνε και λίγο χασισάκι από το κτήμα του θείου τους και κανένα Καλάσνικοφ και τα φέρνουν βόλτα. Κι όπου μπορούν σε κλεβουν γιατί κανείς δεν είναι μαλάκας σήμερα. Ντόπιο εργατικό δυναμικό δεν υπάρχει στα νησιά. Όλοι οι ντόπιοι έχουν τις δουλειές τους. Αν φέρεις Έλληνα εποχιακό από άλλη περιοχή θα πρέπει να του δώσεις τουλάχιστον 1200 ευρώ. Για να πληρώσει το δωμάτιο, και το φαΐ του και να του μείνει και κάτι για τον χειμώνα. Ο Αλβανός κοιμάται και κάτω στο χώμα, άμα δεν βρέχει, για 800 ευρώ. Εμείς τι πρέπει να κάνουμε; Να γίνουμε Αλβανοί για να τους ανταγωνιστούμε; Να πουλάμε πρέζα; Να δεχτούμε με 700 ευρώ; Μετά θα φέρουν Ινδούς, Κινέζους και Πακιστανούς που θα δουλεύουν για 600 κι εμείς θα πρέπει να κατέβουμε στα 500. Οι εκπτώσεις ούτε νόημα έχουν ούτε λύση είναι. Φέρανε τους τριτοκοσμικούς να δουλεύουν χωρίς ένσημα, κι εμείς τι θα πρέπει να κάνουμε; Να γυρίσουμε 200 χρόνια πίσω;

Κάποιοι διέλυσαν προμελετημένα το όποιο μπουρδελοκράτος πρόνοιας υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια. Στην θέση του έφτιαξαν μια αστυνομοκρατούμενη οικονομική δικτατορία που δεν καταβάλλει ασφαλιστικές εισφορές, που πουλάει τα είδη πρώτης ανάγκης πανάκριβα, που ψεκάζει χημικά τους συνταξιούχους και δέρνει τις γριούλες. Που αφήνει τους γκάνγκστερ και τους τεμπέληδες να αλωνίζουν τη χώρα και που κυνηγάει να ληστέψει τους νομοταγείς πολίτες και τους εργαζόμενους. Και με τον τρομονόμο λιώνει όποιον τολμάει να σηκώσει κεφάλι. Οι κοτζαμπάσηδες επανήλθαν σε χειρότερη μορφή.

Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός κήρυξε, λέει, την επανάσταση του 1821. Από πού; Από το κρεββάτι του; Καλά ξυπνητούρια να του πείτε. Εδώ αυτός απειλούσε με αφορισμούς τους επαναστάτες ως την τελευταία στιγμή και τον πήγανε με απειλή όπλου. Όχι γιατί είχαν ανάγκη την βρωμοευλογία του, αλλά για να μην στρέψει εναντίον τους το χαζοποίμνιο των χατζηαβάτηδων και έχουν να πολεμούν σε δύο μέτωπα. Όσο για τον άλλον, αυτόν που αφόρισε τους επαναστάτες, καλά του έκαναν οι Τούρκοι και τον κρέμασαν. Άμα έκαιγαν και το μαγαζί του τότε, θα είχαμε γλυτώσει. Αλλά οι Τούρκοι δεν ήταν μαλάκες. Μαστίγιο και καρότο επί αιώνες. Εάν η μασονία της Αλβιόνας δεν είχε συμφέρον να διαλύσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ακόμα Τουρκοκρατία θα είχαμε.

Στο 1600-1700 ξαναγυρίσαμε. Όταν όσοι Έλληνες είχαν απομείνει από τις σφαγές είχαν αγριέψει και είχαν πάρει τα βουνά και οι δυνάστες φέρνανε Τουρκαλβανούς για να νοθέψουν τον πληθυσμό και για να τους κάνουν καλά. Οι ίδιοι οι Τούρκοι δεν τολμούσαν να βγούν στην ύπαιθρο, ούτε να ανεβούν στα υψώματα. Είχαν κλειστεί πίσω από τα τείχη των μεγάλων πόλεων και στα οχυρωμένα λιμάνια τους και ανέθεταν στους κοτζαμπάσηδες και στα μοναστήρια την είσπραξη των φόρων. Κι αν νομίζουν μερικοί ότι το παπαδαριό χάριζε κάστανα τότε, ας κάνουν τον κόπο να διαβάσουν τις επιστολές που στέλνονταν στον Σουλτάνο από ελληνικές κοινότητες. Σήμερα βρίσκονται στα ιστορικά αρχεία του Τουρκικού κράτους. Τις αναφέρει ο Κόντογλου και άλλοι πριν από αυτόν, πολύ πρίν την επανάσταση. “…Στείλε Τούρκους… Στείλε όποιον θέλεις, κι εμείς θα τον υπακούουμε… Μόνο σώσε μας από τους παπάδες…” έγραφαν οι υπόδουλοι το 1750. Κρυφό σχολειό και μαλακίες. Σκατένια ψέματα και ονειρώξεις χριστιανών ζωγράφων. Χόλιγουντ στα Τουρκοβούνια.

Η “ιστορική συνέχεια” αφορά μόνο τις πουστιές. Πάει η κοπελίτσα για πωλήτρια και πρέπει να δώσει και κώλο στο λιγδο-μαγαζάτορα που είναι εξήντα χρονών άπλυτος. Η “σεξουαλική παρενόχληση” είναι αμερικανιά, όμως εκεί πας μέσα αν σε πιάσουνε. Εδώ βιάζει ο άλλος το κοριτσάκι που πάει για μεροκάματο και την βγάζει και καριόλα μετά με δύο πληρωμένους ψευδομάρτυρες. Και της κάνει και αγωγή για αποζημίωση. Πού είστε ρε Δράκοντα και Λυκούργε;

Πάει ο πιτσιρικάς με το παπάκι του για εξωτερικές εργασίες και οι γερόπουστες-αφεντικά, του την πέφτουν και τον καλούν για παρτούζες μετά τη δουλειά. Αυτό εννοούν όταν λένε “επαγγελματική εξέλιξη”. Σταδιοδρομία στο σπρώξιμο σκατού. Άμα δε σ’ αρέσει, φύγε. Άλλα παιδιά τους στέλνουν στο διάολο όπως πρέπει, όμως κάποια άλλα υποκύπτουν. Γιατί έχουν ανάγκη τα λεφτά επειδή δεν υπάρχει οικογένεια να τους στηρίξει, ή αυτή που υπάρχει είναι για λύπηση.

Ένα μπουρδέλο και μισό είμαστε. Βρωμιάρηδες, απατεώνες, παραδόπιστοι, ρουφιάνοι, ανώμαλοι, αιμομίκτες, ένας συρφετός που προσποιείται ότι δεν ξέρει τι γίνεται στο διπλανό σπίτι. Μερικοί κάνουν τον Κινέζο ακόμα και γι αυτά που γίνονται μέσα στο δικό τους. Ό,τι καλό υπάρχει σ’ αυτή τη χώρα, αλλοιώνεται, καταδιώκεται, εκπορνεύεται, εξανδραποδίζεται. Απορώ πως οι δεκαοχτάρηδες δεν έχουν βάλει ακόμα φωτιά να τα κάψουν όλα. Μα όλα. Και να φανταστείτε ότι τα χοντρά παλούκια είναι ακόμα μπροστά.

“Ζητείται εμφανίσιμη νέα για μπάρ. Προσφέρεται μισθός συν ποσοστά”. Βάλε “ζητείται μαλακισμένη πουτάνα”, ρε παλιονταβατζή της κακιάς ώρας. Γιατί ακόμα και την γυναίκα που έχει αποφασίσει να νοικιάζει το σώμα της για να ζήσει, το σύστημα δεν την αφήνει να δουλέψει μόνη της. Πρέπει οπωσδήποτε να της τα μασάνε κάποιοι. Η εφορία, ο “επιχειρηματίας” και ο πουλημένος μπάτσος.

Αγορά εργασίας; Πέρα από τους εργαζόμενους στο δημόσιο που είναι οι φτωχο-προνομιούχοι αυτής της χώρας, υπάρχει το χάος. Να σε βρίζει καθημερινά ο κάθε ξεφτίλας γιατί τον πηδάει η γυναίκα του και κάπου πρέπει να ξεσπάσει. Άσε που είναι πολιτική πολλών επιχειρήσεων να πιέζουν ψυχολογικά τους υπαλλήλους τους για να παραιτηθούν μόλις συμπληρώσουν 2-3 χρόνια, για να τους αντικαταστήσουν με άλλους που θα παίρνουν λιγότερα και για να μην πληρώσουν αποζημιώσεις. Όχι ρε παιδιά. Όπως μου είπε ένα φιλαράκι: “Εμένα δεν με έχει βρίσει ούτε η μάνα μου. Δεν σου κάνω ρε φίλε, διώξε με από την κωλοδουλειά σου, και πλήρωσέ με όπως λέει ο νόμος. Αλλά δικαίωμα στο βρίσιμο δεν έχεις. Άμα με βρίσουν, τους δέρνω. Από κλητήρα μέχρι διευθυντή. Και πληρώνομαι την αποζημίωση, και μετά με βλέπουν και αλλάζουν πεζοδρόμιο.”

Η λίστα με τις λαμογιές δεν έχει τελειωμό. Παίρνω μια στην τύχη: Οι δικαστικοί μπήκαν στο ΤΠΔΥ (Ταμείο Προνοίας Δημοσίων Υπαλλήλων) με …δικαστική απόφαση, χωρίς να έχουν πληρώσει εισφορές. Με αυτή την δικαστική απόφαση μερικοί που ήδη είχαν πάρει εφάπαξ, πήραν και αναδρομικό. Πρώτοι βέβαια είχαν ενταχθεί πριν 3-4 χρόνια οι παπάδες για να τσιμπήσουν εφάπαξ χωρίς όμως να δοθεί στο ταμείο η περιουσία του Ταμείου Κληρικών, η οποία παρέμεινε στην Εκκλησία της Ελλάδος. Τώρα το ταμείο είναι 650 εκατομμύρια μείον (Βήμα 2/4/2009). Πληρώστε μαλάκες φορολογούμενοι τα νταβατζηλίκια! Οι οργανωμένοι μαζεύουν το χρήμα με τα χαρτιά και οι υπόλοιποι γαμιόμαστε μέσα στη βρώμα για τριάντα ευρώ μεροκάματο. Και μας καταδιώκουν αποπάνω. Μια φορά που δεν είχα σταματήσει να με ληστέψουν για κράνος, με κυνήγησε η μισή ομάδα Ζ, με τα όπλα έτοιμα, λες και ήμουνα ο Κάρλος. Κι αν δεν ήμουνα με παπάκι να με πιάσουν, μπορεί και να μου ρίχνανε κιόλας.

Μείωση των τελών ταξινόμησης και παπαριές. Με πρόσχημα την κρίση που οι ίδιοι οι μεγαλοκαρχαρίες δημιούργησαν με τα παπατζηλίκια της μόχλευσης, διώξανε όλο τον κόσμο από τις δουλειές του και δεν μίλησε κανένας. Χαρατσώσανε τους μεροκαματιάρηδες για να κλείσουν τις ζημιές τους οι τοκογλύφοι των τραπεζών. Κάνανε και μείωση στα τέλη για να αγοράσουν τα λαμόγια Πόρσε και Μερσέντες με 30% έκπτωση. Τα ακριβά αμάξια έγιναν ανάρπαστα ώσπου ν’ ανοιγοκλείσεις τα μάτια. Όσοι κακοκομοίρηδες είχαν μεταχειρισμένο μικρό και σκέφτονταν να το δώσουν, το έβαλαν στον κώλο τους. Με τα λεφτά του χαμηλόμισθου φορολογούμενου καλοπερνάνε οι μεγαλοκαριόλες. Και η έκτακτη εισφορά για τους υψηλόμισθους είναι στον αέρα ακόμα. Αντισυνταγματική δήθεν. Κουρέλα όλα.

Κουράστηκα να λέω, κουράστηκα να βρίζω, κουράστηκα να φτύνω. Μήπως βγαίνει και τίποτα; Το μόνο θετικό είναι ότι το ξεχαρβάλωμα του μπουρδέλου επιταχύνεται μαζί με την ύβρη. Η κάθαρση είναι καθ’ οδόν.

Μαζέψτε χρήμα παλιόπουστες. Μαζέψτε ρευστό για να πληρώσετε την έξοδο από την κόλαση.

Ακόμα και η χούντα σας να επικρατήσει, αυτός ο πόλεμος θα έχει σίγουρα συνέχεια. Και το χρήμα πάντα χρειάζεται σε ανώμαλες καταστάσεις.

Οι πιτσιρικάδες δεν μασάνε πλέον τις μαλακίες σας. Ούτε ενδιαφέρονται για το τι ψυχή θα παραδώσουν. Καβαντζώστε λοιπόν μπαγιόκο γιατί στην καλύτερη -για σας- περίπτωση, θα χρειαστεί για τα λύτρα.

Ερυθρόμορφα πορνό: το κλειδί γιά το μυστικό όπλο της Σπάρτης

2009-04-14T17:56:00.018+03:00

Είναι απίστευτο το πόσο λίγο ξέρουμε την ιστορία μας. Από το ποιοί επέβαλλαν τον θείο Ντίνο για πρωθυπουργό/αρχιτέκτονα της καταστροφής και τον αγαπητικό με το ζιβάγκο για βοηθό/αντικαταστάτη, ως τον πραγματικό ρόλο που έπαιξε η εκκλησία στην Τουρκοκρατία. Όσο πάμε χρονικά προς τα πίσω, η ιστορική αυτή άγνοια διευρύνεται με γεωμετρική πρόοδο. Με το που φτάνουμε στην αρχαία Ελλάδα, η σύγχυση είναι πλέον απόλυτη.

Ο προπαγανδιστικός πηλός (ή αλλιώς ηθικοπλαστική λάσπη) που έχει εκτοξευθεί κατά τόνους και επί αιώνες, έχει πιάσει τόπο. Ο μέσος Νεοέλληνας ξέρει όλη την εβραϊκή μυθολογία από τον ηλίθιο Αδάμ ως τον Σαούλ-Παύλο (τον κακούργο που έγινε άγιος σε μιά νύχτα), ξέρει το πόσα κουκούτσια από ελιές την ημέρα έφτυνε ο όσιος Πατάπιος και το πόσοι πατέρες κατούρησαν στα ουρητήρια της Α’ οικουμενικής συνόδου, αλλά δεν ξέρει την διαφορά του Αριστοφάνη από τον Αριστοτέλη.

Και μιλάμε για ένα απλό θέμα. Αν πάμε σε πιό βαθιά νερά, ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ούτε σωσίβια δεν έχουν προνοήσει να πάρουν αυτοί που δεν ξέρουν να κολυμπούν. Βλέπετε η νοοτροπία ότι το καΐκι του Νώε θα κάνει στάση να τους μαζέψει ή ότι κάποιος παντοδύναμος από τον ουρανό θα κατέβει για να τους σώσει στην δύσκολη στιγμή είναι η κυριαρχούσα στις πωλήσεις. Ως και οι νεοφασιστο-προφήτες αυτό διακηρύσσουν.

Λοιπόν μάγκες, σας έχω νέα: Την πουτσίξατε. Και την πουτσίξατε άσχημα. Η δύσκολη στιγμή έρχεται μαζί με ένα τσούρμο φίλες της για να σας κάνουν πάρτι. Και φέρνουν και ούζα μαζί τους. Και μαντέψτε ποιοί θα είναι οι πουτάνες της γιορτής. Τα πρεζάκια της παράδοσης. Αυτής της πουστιάς που προσπαθεί εδώ και αιώνες να αλυσσοδέσει τους ήδη τελειωμένους μαστούρηδες.

“Βόμβες στον Οίκο του Θεού... Καίνε τις εκκλησίες” γκαρίζουν οι σκατοφυλλάδες και τα πουτσοκάναλα. Τι άλλη μαλακία έχουμε να ακούσουμε; Το γκαζάκι βαφτίστηκε χριστιανόπουλο. Και το όνομα αυτού, Βόμπα. Οι Κλουζώ των δυνάμεων ανασφαλείας ψαρεύουν στα θολά νερά για να πιάσουν τους δράστες. Να τους βοηθήσω λίγο: Οι ένοχοι είναι ρόζ και έχουν ουρά. Όταν είναι για να πιάσουν κάποιον ταλαίπωρο που βαρέθηκε να τον ληστεύουν οι ίδιοι και οι ίδιοι και διεκδικεί τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα που αναγράφονται στο κουρελιασμένο σύνταγμα, τον πιάνουν αμέσως και τον ξεβρακώνουν δημόσια. Γι αυτό και ο πολύς κόσμος τους μισεί. Γιατί δεν υπηρετούν τον νόμο και την τάξη, αλλά εκείνους που προσπαθούν να επαναφέρουν την δουλοπαροικία.

Ποιοί βάζουν τα γκαζάκια; Ποιός άλλος ρε παιδιά; Οι συνηθισμένοι ύποπτοι και τα πρακτοράκια τους. Οι μισθοδοτούμενοι κουκουλοκαριόληδες. Κατά διαταγή αυτών που είναι οι μόνοι ωφελημένοι από τις συνέπειες. Των προβοκατόρων δεξιοχριστιανοφασισταράδων. Ο σκοπός τους δεν είναι να κάψουν τις εκκλησίες (οι οποίες έτσι κι αλλιώς θα είναι άχρηστες σε μερικά χρόνια γιατί δεν θα πατάει ψυχή) αλλά να ενισχύσουν το πελατειακό σύστημά τους που καταρρέει. Όχι γιατί ξύπνησαν οι ιθαγενείς και απομακρύνθηκαν από μόνοι τους από την μαστούρα, αλλά γιατί τους έδιωξαν από το μαγαζί οι ίδιοι οι μαγαζάτορες με την απληστία τους. Οι γέροι μαστούρηδες παραδίδουν ένας-ένας, ενώ οι νέοι δύσκολα πιάνονται, υπάρχουν τόσα καινούργια είδη παραμύθας τώρα που κανείς δεν καταδέχεται να ασχοληθεί με την παλαιοντολογία της πρέζας. Το παρακράτος που υφίσταται επίσημα στον κρατικό προϋπολογισμό από το 1828, τα έχει χρειαστεί έτσι όπως τα έκανε σκατά με την διαρκή και ανελέητη ληστεία της χώρας και των πολιτών. Έφαγε τα χρυσά αυγά και τώρα πάει να βάλει και την ξεπουπουλιασμένη χήνα ζωντανή στο φούρνο μικροκυμάτων.

Η μασονία που ελέγχει τις μάζες με την ψεύτικη παράδοση και τα εθνοκτόνα παραμύθια έχει αρχίσει να ανησυχεί. Η εποχή και οι συνθήκες είναι κατάλληλες. Αν εμφανιστεί ένας ηγέτης του διαμετρήματος ενός Ελευθέριου Βενιζέλου αλλά με σημερινές προδιαγραφές, και που να προέρχεται εκτός του συστήματος, την γάμησαν. Γι αυτό παλεύουν με τα γκαζάκια. Γι αυτό πασχίζουν να κόψουν κάθε δεσμό με την αρχαία Ελλάδα. Γι αυτό κρύβουν την αληθινή όψη της.

Οι χριστιανοφιλόσοφοι μιλάνε για την αξία της νηστείας. Ποιάς νηστείας ρε λαμόγια, της υποχρεωτικής; Που είσαι άνεργος ή υποαπασχολούμενος και ίσα που σε φτάνουν τα μπικικίνια για το νοίκι και το φαΐ; Τι νηστεία; Δίαιτα χρειάζεται η υπόλοιπη χώρα και μάλιστα διαρκείας γιατί έχει γεμίσει παχύσαρκους. Πλακώνονται στα καλαμαράκια, στα χταποδάκια, στις σαλάτες, στους βολβούς, στις αντζούγες, στα ζυμαρικά, στους ταραμάδες, στις ελιές, στα τουρσιά, στους χαλβάδες κι ώσπου να πάει Μεγάλο Σάββατο, έχουν πάρει πέντε κιλά ο καθένας. Και μετά σου λέει νηστέψαμε, να φάμε και δύο αρνιά κι ένα κατσίκι γιατί τρέμουν τα πόδια μας από την πείνα. Κι ένα γουρουνάκι και καμμιά δεκαριά κοτόπουλα και σαράντα μέτρα λουκάνικο χωριάτικο και μερικές μοσχαρίσιες. Γιατί δένουν με τα άλλα κρέατα, για να μην μείνει κανένα παραπονεμένο. Γιατί πώς να το κάνουμε, τζάμπα νηστέψαμε τόσες μέρες; Δεν δικαιούμαστε να το ρίξουμε λίγο έξω; Τί διάολο, κλέφτες θα γίνουν τα ινστιντούτα αδυνατίσματος;

Μέλανα ζωμό σκέτο και με λίγο χώμα μέσα, πίνανε οι Σπαρτιάτες. Χωρίς να κόβουνε ώρες από τα στρατιωτικά γυμνάσια. Και δεν τους έπιανε τίποτα, ούτε καρδιά, ούτε καρκίνος, ούτε εγκεφαλικό, ούτε πιτυρίδα. Αλτζχάϊμερ δεν προλάβαινε να τους πιάσει. Ούτε η εφορία. Φημολογείται ότι για την σκλήρυνση κατά τσιμεντόπλακας φταίει η τηλεόραση που εκπέμπει μία ορισμένη συχνότητα υπερήχων που εκφυλίζουν σταδιακά τον εγκέφαλο αυτών που παρακολουθούν. Τηλεόραση δεν είχαν ούτε οι Αθηναίοι, ούτε οι Θηβαίοι, ούτε οι Κορίνθιοι, ούτε κανένας άλλος.

Τότε όλα παίζονταν ζωντανά. Live. Και οι μάχες και τα θέατρα και οι γιορτές και τα συμπόσια και οι παρτούζες. Δεν είχε replay να ξαναδείς τη φάση. Όλα τα γεγονότα στα οποία δεν ήσουν παρών, τα μάθαινες από τις λέξεις. Το απόλυτο εργαλείο, η γλώσσα, στην υπηρεσία του μυαλού και το μυαλό στην υπηρεσία της γλώσσας. Όλοι λίγο-πολύ την κατείχαν. Οι Αθηναίοι με τις μοδάτες σχολές και τα φραμπαλιάρικα αλλά και πιασάρικα επιχειρήματα, οι Κορίνθιοι με την υποκουλτούρα και την αργκό του εμπορίου και της καλοπέρασης, οι Μακεδόνες με την ωμή δύναμη και την τετράγωνη λογική, οι Ίωνες με την εκλεπτυσμένη ασιατική επιρροή αιώνων, οι Ιταλιώτες με την ανανεωτική ισχύ και την νέα σκέψη των συνόρων.

Όμως αυτοί που δεν παίζονταν με τίποτα, ήταν οι Σπαρτιάτες. Όλοι οι άλλοι πειραματίζονταν, αυτοσχεδίαζαν, χαίρονταν με τα καπρίτσια της γλώσσας, την ανακάλυπταν, την εξηγούσαν, την ερωτεύονταν, την στόλιζαν, την πολιορκούσαν, την λάτρευαν και υφίσταντο με στωικότητα τις παραξενιές της. Οι Σπαρτιάτες την είχαν στην υπηρεσία του καθεστώτος. Όχι με διατάγματα και βλακείες όπως κάνουν οι δικτατορίσκοι, αλλά με συνεχή εκπαίδευση και άτεγκτη ισονομία. Όπως κρατούσαν το σπαθί και την ασπίδα, δύο χτυπούσαν μιά αμύνονταν, το ίδιο έκαναν με τις λέξεις και τις έννοιες. Αυτό και κάτι παραπάνω.

Η σπαρτιάτικη χρησιμοποίηση της γλώσσας, το λακωνίζειν, άφησε εποχή. Όποιος έχει ασχοληθεί με το επίγραμμα ή έστω με το γιαπωνέζικο χαϊκού, έχει ήδη καταλάβει τι εννοώ. Το μέγιστο δυνατό νόημα στην μικρότερη σε έκταση πρόταση. Η απόλυτη οικονομία. Μυαλού, κίνησης και ενέργειας. Και η απόλυτη απόδοση. Σε πνεύμα, συναίσθημα, δύναμη. Μόνο κάποιοι Ιάπωνες του 12-14ου αιώνα κατάφεραν να πλησιάσουν κάπως αυτό που έκαναν οι Σπαρτιάτες 2.000 χρόνια πριν. Το “ή τάν ή επί τάς” αν δεν ξέρει κανείς επακριβώς σε τι αναφέρεται, δεν μπορεί να το κατανοήσει. Κι αυτός είναι ο στόχος. Το να μην προλαβαίνει να καταλάβει ο αντίπαλος από τα συμφραζόμενα ή την γλώσσα του σώματος τι σκέφτεσαι. Η δράση είναι πρωτεύουσα και ο χρήστης των λέξεων έχει πάντα το πλεονέκτημα. Ακόμα κι αν ο αντίπαλος είναι αρκετά έξυπνος ή μορφωμένος ή ενορασικός, ώσπου να καταλάβει τι ειπώθηκε είναι αργά για τον ίδιο.

Τα ψέματα που μας έχουν πεί και συνεχίζουν να μας λένε για την ιστορία και τον πολιτισμό αυτής της χώρας και όσων την κατοίκησαν αφήνοντας τα χνάρια τους στις πέτρες και στα γονίδια, είναι αμέτρητα. Όμως αυτά τα ψέματα ξεθωριάζουν ένα-ένα. Ορδές πουλημένων πολιτικάντηδων και τυράννων προσπαθούν επί δύο χιλιετίες να σβήσουν τις πολιτιστικές μνήμες. Κομμάτιασαν με σφυριές τα αγάλματα και τα αγγεία, έκαψαν και λογόκριναν τα συγγράμματα, καταχώνιασαν και εξαφάνισαν αυτά που δεν τους συνέφεραν, έκρυψαν και κρύβουν εκθέματα στις αποθήκες των μουσείων, διδάσκουν την ιστορία όπως τους βολεύει, θάβουν και αποσιωπούν ανθρώπους, ιδέες, τάσεις, αλλά και ολόκληρες εποχές. Αποστείρωσαν, ακρωτηρίασαν και γελοιοποίησαν όσο μπορούσαν τον αρχαίο πολιτισμό για να τον αισθάνομαστε ως κάτι ξένο. Λες και εμείς δεν ζούμε στην ίδια χώρα, λες και δεν μας περιβάλλει η ίδια θάλασσα και τα ίδια βουνά. Ακόμα κι αυτό προσπαθούν να το αλλάξουν. Καίνε, χτίζουν, βρωμίζουν, μολύνουν, ασχημαίνουν το τοπίο όσο μπορούν. Και δεν υπάρχει ούτε ένας να τους κόψει τα κεφάλια και και να τα καρφώσει σε παλούκια. Μπόλιασαν με δηλητήριο τις ψυχές των ταλαίπωρων που λόγω ελλιπών γνώσεων έπεσαν στα χέρια τους και τους χρησιμοποιούν ως γενίτσαρους. Εξοντώνουν όποιον πάει κόντρα και συνεχίζουν να καταπιέζουν και να ισοπεδώνουν με τα σχολεία-οδοστρωτήρες τους.

Ευτυχώς μέσα στις τάξεις της χριστιανικής πέμπτης φάλαγγας υπήρξαν και μερικοί “προδότες”. Πραγματικοί Έλληνες που βρέθηκαν στο κορμί του θηρίου και το αποσυντόνισαν την κατάλληλη στιγμή. Και άλλοι που ακολουθώντας την αλάνθαστη λογική του γονιδίου έπραξαν τα αντίθετα από αυτά που τους πρόσταζαν οι σκοτεινοί Χατζηπουσταράδες.

Πριν εκατό χρόνια ξεκίνησε πόλεμος για την γλώσσα. Το τελευταίο οχυρό που είχε μείνει στα χέρια των ιθαγενών. Μια συμμορία βασιλιάδων, παπάδων, γαιοκτημόνων, πολιτικάντηδων, δικηγόρων, μασόνων, τοκογλύφων, και άλλων εθνικοφρόνων κυρίων σχεδίασε και εκτέλεσε ένα σατανικό εγχείρημα. Την ολοκληρωτική αποκοπή από τον αρχαίο πολιτισμό. Το όχημα ήταν η καθαρεύουσα, τα μεταφρασμένα γαλλικά της κακιάς ώρας. Μια μπάσταρδη πλαστή και γελοία γλώσσα σαν αυτούς που προσπάθησαν να μας την επιβάλλουν. Με την αισχρή δικαιολογία ότι μοιάζει περισσότερο στην αρχαία. Γιατί, ζούσαν τότε και ήξεραν πώς ήταν η αρχαία; Ή μήπως την είχαν μελετήσει; Ως τώρα κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί δεν προσπάθησαν να επιβάλλουν την Αττική διάλεκτο αυτή καθεαυτή. Περισσότερη επιτυχία θα είχαν. Όμως αυτό ακριβώς ήθελαν να αποφύγουν. Αφού με σφαγές και βασανιστήρια αιώνων επέβαλλαν μια ψεύτικη σατανική θρησκεία, και δεν κατάφεραν πολλά, το επόμενο βήμα ήταν η ψεύτικη γλώσσα. Να σου κόψουν το πόδι για να σου πουλήσουν το δεκανίκι. Ό,τι πέτρα έχει εκσφενδονιστεί εναντίον μας ανά τους αιώνες, έχει αποκάτω την σφραγίδα των ρασοφόρων δημίων. Αυτών που φωνάζουν και κόπτονται υπέρ του έθνους. Του έθνους που έχουν οι ίδιοι εξαφανίσει. Όμως τον πόλεμο της γλώσσας τον έχασαν. Κι από τότε χάνουν συνέχεια σε όλα τα μέτωπα γι αυτό πασχίζουν με προβοκάτσιες, μήπως και αποφύγουν το μοιραίο.

Είτε τους αρέσει, είτε όχι, η δημοτική ήταν το μόνο γνήσιο παιδί της αρχαίας. Κι αυτό αποφάσισε η συλλογική συνείδηση. Πονάει η ήττα, έ μουνάκια; Σας κακοφαίνεται η πλαστικότητα και το μεγαλείο της αληθινής ελληνικής; Να φτιάχνεις καινούργιες λέξεις από τις παλιές και οι άλλοι να τις καταλαβαίνουν, χωρίς να χρειάζεται να τους εξηγήσεις τίποτα. Να αλλάζεις τελείως την σύνταξη μιας πρότασης ή την σειρά των λέξεων και το νόημα να είναι το ίδιο (όπως συμβαίνει σε μιά σειρά αριθμών). Να αλλάζεις ελάχιστα την σύνταξη και το νόημα κάθε φορά να είναι διαφορετικό. Να γίνεται μεταφορική ή κυριολεκτική κατά βούληση. Κι εκεί που φαίνεται κατανοητή, να γίνεται και τονική ώσπου να χάνει ο Κινέζος την Κινέζα. Μία λέξη δικιά μας με στενό νόημα και ο ξένος να χρειάζεται παράγραφο να αναλύσει όλες τις σημασίες και να του μένουν και απορίες. Ένα κείμενο είκοσι γραμμών να τρελαίνει και να κομπλάρει όλους τους μεταφραστές, και τους αυτόματους και τους χειρονάκτες. Αυτή είναι η απόλυτη γλώσσα. Να μένει η ίδια και να αλλάζει συνεχώς με συνέχεια. Και ο εργάτης να συνεισφέρει στην εξέλιξή της όσο και ο επιστήμονας, από ένστικτο. Κτήμα όλων και ιδιοκτησία κανενός. Κι όποιος βρωμιάρης θα προσπαθεί να την χρησιμοποιήσει με πονηρό σκοπό χωρίς να την αγαπάει, να την τρώει στη μάπα, να γίνεται παλτό. Να μην καταλαβαίνει γιατί γελάνε οι άλλοι μαζί του. Κι όταν συναντιώνται δύο άγνωστοι, να μιλάνε ανοιχτά σε υπο- ή σε υπέρ-επίπεδο και να μην πιάνει κανένας από τους γύρω τους τις λέξεις που σκάνε στα αυτιά. Και οι διεθνορουφιάνοι να σπάνε τις χοντροκεφάλες τους να αναλύσουν τα υποκλαπέντα με τα οποία έχουν τιγκάρει τους σκληρούς του Echelon. Κουράγιο ρουφιανάκια της τεχνολογίας, τα πρώτα πενήντα χρόνια είναι δύσκολα.

...Αυτήν την γλώσσα είχατε σχεδιάσει να την κάνετε στείρα και μαϊμού σαν τα μυαλά σας, έ τριλειρόπουστες; Λοιπόν, τσιμπήστε αρχίδια τώρα. Και είμαστε στην αρχή ακόμα, εθνικές κωλοκουδουνίστρες. Το διαδίκτυο θα σας γαμήσει τα σπίτια.

Αυτοί που κατάργησαν τα αρχαία από τα σχολεία για να εισπράξουν τις κρυφές επιδοτήσεις από τις αμερικάνικες στοές, σε γιατρό να τα δώσουν αυτά που πήραν. Και τα δίνουν. Τα αρχαία μόνο να τα ακούς φτιάχνεσαι. Κι ας μην τα καταλαβαίνεις όλα. Γιατρεύεσαι σαν να σε ψέλνει Σαμάνος. Είναι η μαγεία της γλώσσας. Οι φράσεις και οι λέξεις της είναι που λειτουργούν ως αντίδοτο στα ξόρκια, στα μάγια και στις κατάρες. Θα διδάσκονταν πλέον, λέει, σε μεταφράσεις. Ποιές μεταφράσεις; Φολκλόρ τα έκαναν όλα οι λουμπίνες. Πούστηδες και παλικάρια γίνανε μαλλιά-κουβάρια. Τα μπλέξανε όλα, και τα μυαλά και τα σκατά. Κάμ μίστερ, πάρε τσαρούχι αρχαίο και εικόνα της παναγίτσας, σουβενίρ οφ Γκρής. Βέρι τσήπ μαντάμ, μπίρ παρά.

Ακόμα και την λέξη Ελλάς εξαφάνισαν, για να μην ακούγεται καθόλου. Γκρής ρε φίλε, Γκρής! Για να καταλαβαίνουν και τα όρθια ζώα που έρχονται να κάνουν τουρισμό στα μέρη που λήστευαν και έκαιγαν οι προπάπποι τους. Τα μάρμαρα του Παρθενώνα μάραναν την ελληνική διανόηση. Δεν τα θέλουμε ρε παλιόπουστες. Τους τα χαρίζουμε, να τα έχουν στα μουσεία τους γιατί δεν έχουν και τίποτε άλλο να δείξουν. Είναι άλλωστε το καλύτερο επιχείρημα, ότι οι σημερινοί είναι πειρατές, κλέφτες και κλεπταποδόχοι όπως ακριβώς οι πρόγονοί τους.

...Αρκετά είπα. Είναι άλλοι που βλέπουν μόνο ασχήμια γύρω τους. Αυτήν υποστηρίζουν, αυτήν επιδιώκουν, κι αυτήν προπαγανδίζουν. Είναι δύσκολο να μην την δείς. Βρώμικες πόλεις και μεταλλαγμένοι πολίτες που σέρνονται στους μίζερους δρόμους τους. Όμως εγώ πέρα από την ασχήμια, βλέπω και ομορφιά. Και ταλέντα. Οι νέοι άνθρωποι είναι πιό ωραίοι από ποτέ. Έχω δεί ακόμα και ξένους τουρίστες (όχι τα μεθυσμένα ζώα, αλλά αυτούς που έχουν κάποιες γνώσεις) να σταματάνε για να θαυμάσουν και να σχολιάσουν κάποιον ή κάποια που τους θυμίζει αυτό που έχουν διαβάσει στα αρχαία βιβλία για τους κατοίκους αυτής της χώρας.

Όταν πριν από χρόνια, το 1993, η Καίτη Γαρμπή πήγε στην Γιουρο-βύζιον με εκείνη την γαλάζια καμπριολέ Μινωϊκή χλαμύδα με τα χρυσά πιαστράκια, ήταν η βραδιά της μαλακίας. Όλοι οι Ευρωπαίοι την βγάλανε έξω και την παίξανε εκείνο το βράδι. Ακόμα και οι γριές λεσβίες τρίβανε με επιμονή τα σιτεμένα, ρυτιδιασμένα και πουτσοξεχασμένα μουνιά τους. Και οι γκέις έδιναν είκοσι χρόνια από την δύσμοιρη ζωή τους για να είναι σαν κι αυτήν για μια παρτουζο-βραδιά. Τους έφυγε ολωνών ο τάκος. Την άλλη μέρα το παίζανε κυριλέ. “Υπάρχουν τόσο όμορφες γυναίκες στην Ελλάδα;” ρωτούσαν οι ευρωλιγούρηδες. Κανείς δεν είχε προσέξει το τραγούδι και τους στίχους.

Ναί ρε μαλάκες Ευρωπαίοι βρωμορατσιστές, υπάρχουν τέτοιες και καλύτερες.

Μην περιμένετε να σας πώ λεπτομέρειες για το μυστικό όπλο της Σπάρτης. Σχεδόν όλοι έχετε τα γονίδια για να τις ανακαλύψετε μόνοι σας. Αντί να ψάχνετε συνέχεια για θέση παρκαρίσματος για να πιείτε καφέ, πιείτε και ένα καφέ στο ρημάδι το σπίτι σας. Ή τραβάτε πιείτε τον στην Βραζιλία, φτηνότερα στοιχίζει. Αλλά βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει και ψάξτε να βρείτε αυτά που σας κρύβουν. Άλλωστε η γνώση που κερδίζεται στην προσωπική ενασχόληση με κάτι είναι και η πιό σημαντική. Και μόνο η γνώση είναι που σε γλυτώνει από τα νύχια των μαγισσών.

Φιλοσοφία είναι οι Σοφιστές. Περισσότερο αυτοί παρά οι μαλακίες του παιδέρα Σωκράτη και τα πουστριλίκια του πεοπνίχτη Πλάτωνα. Φιλοσοφία είναι ο Ηράκλειτος. Ο ένας, ο αρχηγός. Και τόσοι άλλοι, Έλληνες, αλλά και ξένοι που επηρεάστηκαν από Έλληνες. Και τέχνη είναι τα ερυθρόμορφα αγγεία με τα γαμήσια των θεών και των ανθρώπων. Τα γκομενιλίκια του Δία και τα πάρτι της Αφροδίτης. Η ζωή. Το χρώμα. Το συναίσθημα. Όχι η μαζοχιστική φαντασίωση του να σε κλωτσάνε, να σε μαστιγώνουν, να σε φτύνουν, να σε ξεφτιλίζουν και μετά να το παίζεις άγιος και καθαρός.

Τα φωτοστέφανα ταιριάζουν στις ξεφωνημένες λούγκρες. Αλλά ακόμα κι αυτές, τα ακουμπάνε στο μπουντουάρ όταν κατευθύνονται προς τη χέστρα για ένα επείγον άδειασμα.

Η ευκοίλια είναι το τέλος της παπάτζας. Τί να την κάνεις την αθανασία, όταν σε πάει κοπίδι κάθε μέρα;

Η αγιότητα του κάθε ξεκωλιάρη σβήνει από τις αναθυμιάσεις που εκλύουν δύο κιλά αχνιστά σκατά.

Ο Δούρειος Ίππος και η τύχη του μεταλλαγμένου ξενιστή

2009-04-01T15:35:00.007+03:00

Οι Ινδοί λένε: “είσαι αυτό που τρώς”. Αν δεχτούμε ότι υπάρχει κάποια αλήθεια σε αυτό το αξίωμα και ότι εκτός από τα φαγητά εφαρμόζεται και στην τροφή του μυαλού δηλαδή τις ιδέες, τότε τα πράγματα είναι μιά χαρά σκατά.

Σε ένα κράτος που τα τελευταία εκατό χρόνια εξέθρεψε εκατομμύρια ανθρώπους μόνο και μόνο για να τους ξαποστείλει κακήν-κακώς στα πέρατα του κόσμου να αναζητήσουν μια αξιοπρεπέστερη ζωή, την ίδια που το ίδιο τους αρνήθηκε πεισματικά, το να ζεί κάποιος στο σήμερα είναι κατόρθωμα.

Κάποιοι ζούν στο ελληνιστικό μπέρδεμα, κάποιοι στην ρωμαϊκή παρτουζοπαρακμή, κάποιοι στην βυζαντινή εποχή της χριστιανορουφιανιάς, κάποιοι στον σκοτεινό μεσαίωνα με το κάψιμο των διαφωνούντων και κάποιοι άλλοι στο καθιστικό της εικονικής έπαυλής τους.

Αν εξαιρέσει κανείς ορισμένα μπλόγκς και κάποιους γραφικούς συγγραφείς, καλλιτέχνες και επιστήμονες, δεν υπάρχει ούτε μια τίμια φωνή σε αυτή την χώρα. Το σκουπίδι κυριαρχεί από άκρη σ’ άκρη. Βιζιτούδες πουτανοξέκωλες, ανεγκέφαλοι φανεροσταλινικοί κρυπτοομοφυλόφιλοι, μουνολιγούρηδες μαλακοκαύληδες άχρηστοι, χοντροσκατάδες φασίστες, γουρονόφρονες μεταλλαγμένοι κοιλαράδες και άλλοι ενωμένοι οπαδοί του μασονικού χρήματος αποτελούν την χάβρα της διανόησης. Και δεν υπάρχει ούτε ένας νορμάλ πολίτης να βγεί και να τους πάρει με τις πέτρες. Αυτούς και τους κλόουν πολιτικάντηδες και τους μοναστηρονταβατζήδες και τους λιγδοτραπεζίτες και όλους τους υπόλοιπους κουκουλοφόρους με τα στρίνγκ.

Άνθρωποι τίμιοι υπάρχουν πολλοί ακόμα, όμως δυστυχώς δεν μιλάνε. Όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί δεν μπορούν. Τους έχουν δέσει πισθάγκωνα και τους έχουν φιμώσει. Η πατρίδα, η θρησκεία και η τράπεζα. Το άγιο σύστημα. Το φασισταριό της ψωλοπεφωτισμένης δεξιάς, οι απατεώνες με τον πράσινο ήλιο και τα κόκκινα μίζερα ανθρωπάκια με τις κάλπικες ιδέες και τις χοντρές τσέπες. Τα 300 συνεταιράκια και τα φανερά και κρυφά αφεντικά τους.

Αν εξετάσει κάποιος όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας και που έχω αναφέρει σε προηγούμενα άρθρα, ανεργία, πρέζα, εγκληματικότητα, διαφθορά, κλπ., θα δεί ότι συνισταμένη όλων είναι η πουστιά που λέγεται μετανάστευση.

Το έχω πεί πολλές φορές, ότι δεν πιστεύω στην τύχη. Τύχη είναι όταν άλλοτε χάνεις και άλλοτε κερδίζεις. Όταν χάνεις συνέχεια χωρίς να κερδίζεις ούτε μία φορά, δεν υπάρχει τύχη. Σε κλέβουν στα ίσια.

Υπήρξε θεμελιώδης αρχή της πάλαι ποτέ Βρεττανικής Πορνοκρατορίας το να σπέρνει διχόνοια ακόμα κι εκεί που δεν υπήρχε και μετά να παριστάνει τον δίκαιο κριτή, πάντα με το αζημίωτο. Υπήρχαν πολλοί τρόποι γι αυτό: Η μετάλλαξη κάποιων τμημάτων του πληθυσμού σε υποστηρικτές της, η αναζωπύρωση παλαιών παθών και πολιτικού, φυλετικού ή θρησκευτικού μίσους, η χάραξη συνόρων με τρόπο που να αφήνουν τεράστιες μειονότητες κι από τις δύο πλευρές του φράχτη, ακόμα και η μεταφορά ξένων πληθυσμών εκεί όπου οι ιθαγενείς ήταν εθνολογικά μια συμπαγής κοινότητα.

Όπως βλέπετε, τίποτα δεν είναι καινούργιο. Οτιδήποτε συμβαίνει σήμερα, έχει συμβεί και στο παρελθόν, αρκετές φορές και μόνο οι εποχές, οι τόποι και τα ονόματα αλλάζουν.

Σήμερα η Αμερικάνικη Πεοπλανηταρχία έχει πάρει την θέση της χρεοκοπημένης Βρεττανο-Ολλανδικής Μουνοσκυλοκρατορίας σε αυτή την σκυταλοδρομία της αθλιότητας, χωρίς να κάνει τον κόπο ούτε να ανανεώσει την συνταγή. Το ότι η εγκληματική κομπίνα τους εξακολουθεί να αποδίδει καρπούς οφείλεται σε μια σειρά λόγους με προεξάρχοντες την χρήση του δόλιου ψέματος και την ωμή καταστολή.

Το ότι με το παραμικρό οι μασονοκινούμενες ύαινες των ψευτο-ανθρωπιστικών και ψευτο-φιλανθρωπικών -δήθεν ανεξάρτητων- οργανώσεων πέφτουν να μας φάνε κάθε φορά που ανοίγει μιά μύτη μετανάστη ακόμα και σε καβγάδες μεταξύ τους, μόνο τυχαίο δεν είναι. Οι Ιταλοί πρίν από κάμποσα χρόνια είχανε βουλιάξει ένα καράβι τίγκα στους Αλβανούς και μόνο εγώ φαίνεται να το θυμάμαι ακόμα. Κι εκείνους τους ταλαίπωρους Μεξικάνους που ντουφεκάνε καθημερινά στα σύνορα οι καουμπόηδες δεν τους αναφέρει κανένα μέσο μαλακισμένης ενημέρωσης. Αλλά τί περιμένεις από τζαμπατζήδες τσίπηδες και τσιφούτηδες που πληρώνουν το δωμάτιο στο ελληνικό νησί 15 ευρώ (μαζί με πρωινό και την πτήση) σε φούλ σεζόν και ζητάνε και σκόντο γιατί τους φαίνεται ακριβό. Ενώ ο Μαλάκας ιθαγενής για το ίδιο δωμάτιο (χωρίς το πρωινό και την πτήση) πληρώνει 50 γαμημένα ευρώ στην καλύτερη, αντί να γίνεται το αντίθετο. Να είναι καλά οι γραικύλοι της πούτσας που τα πούλησαν όλα για ψίχουλα και πάνε να μας πλασάρουν ως τίτλο τιμής την ιδιότητα του γκαρσονιού.

Οι γαμημένες πούστρες των διεθνοξεσκισμένων ΜΜΕ από την μιά μας βρίζουν ρατσιστές και ξενόφοβους και από την άλλη προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι μετανάστες είναι ένα υπέροχο δώρο. Αυτό που προσπαθούν να κάνουν κυρίως είναι να μας διχάσουν και να μας μπερδέψουν με ψεύτικα διλήμματα που μόνο οι βλάκες έχουν. Μιλάμε για κράτη που ο ρατσισμός τους είναι γραμμένος στις νομοθεσίες τους πεντακάθαρα. Και στις προφορικές οδηγίες προς τους γουρουνόμπατσους οι αξιωματούχοι το λένε το ίδιο ξεκάθαρα: “πατήστε τους στο λαιμό, τους βρωμομετανάστες”. Στις ΗΠΑ ως το 1960 οι μαύροι δεν μπορούσαν να μπούν ούτε κάν στα ουρητήρια των λευκών. Προφανώς για μην κομπλεξάρουν με τις πουτσάρες τους τις λευκές λούγκρες. Μεγάλοι μαύροι καλλιτέχνες του ρόκ, της τζάζ και της σόουλ έδιναν παραστάσεις σε κλάμπ για λευκούς και τα ατάλαντα λευκά γίδια δεν τους άφηναν να πάνε τουαλέτα. Ακόμα και καλλιτέχνιδες του επιπέδου της Έλλα Φιντζέραλντ αναγκάζονταν να κατουράνε σε πλαστικά κυπελάκια του καφέ μέσα στα καμαρίνια.

Φτάσαμε στην απόλυτη κατάντια: Να δεχόμαστε υποδείξεις περί δημοκρατίας και ανθρωπισμού από τους συγγενείς και φίλους του Έντγκαρ Χούβερ, του Ντιτρού, του Άλισταιρ Κρόουλι, του Γκαίρινγκ, κι εκείνου του Αυστριακού που είχε φυλακισμένη την κόρη του και τα αιμομικτικά παιδιά τους στο κελλάρι.

Έχουν που μας κοπανάνε επί χρόνια το λιβανιστήρι: τα λεφτά και τα λεφτά και τα λεφτά. Αυτά που πήρατε από την Ευρωπαϊκή Πουτσοένωση. Ποιός τα πήρε ρε παλιόπουστες; Γιατί εγώ και όλοι οι γνωστοί μου δεν έχουμε δεί δεκάρα από τα γαμημένα πουστρολεφτά σας. Πήγαν όλα σε ελβετικούς λογαριασμούς πολιτικάντηδων και λαδώματα νταραβεριτζήδων, όπως εκείνα του σχεδίου Μάρσαλ. Εμείς μόνο δίνουμε τόσα χρόνια γι αυτό το έκτρωμα, γι αυτό τραβάτε γαμηθείτε!

Άμα είναι τόσο υπέροχο δώρο, η μετανάστευση, να το κρατήσουν για πάρτη τους. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ δεν γουστάρω να κάθομαι και να μου τα φέρνει ο Αλβανός ή ο Πακιστανός σκλάβος. Γιατί κάποια μέρα θα ‘ρθεί και θα μου κόψει το λαρύγγι και καλά θα κάνει. Άσε που ο Τσάμης και ο Πάκης δεν μπορούν να κάνουν ούτε στο όνειρό τους τη δουλειά που κάνω εγώ.

Σε εποχές μεγάλης ανεργίας φτάσαμε να εισάγουμε εργατικό δυναμικό. Γίναμε οι Εσκιμώοι που αγοράζουμε πάγο και μάλιστα πανάκριβα. Και γι αυτό δεν φταίνε οι μετανάστες. Αυτοί μπαλάκι του τένις είναι, μόνο που εμείς δεν έχουμε ρακέτα να τους στείλουμε πίσω σε αυτούς που έκαναν το σερβίς.

Φυσικά και υπάρχουν υπεύθυνοι για το σημερινό χάλι. Αυτοί που πλούτισαν χωρίς να δουλέψουν ποτέ. (Εκτός εάν το μπλα-μπλά και το αλλαξοκωλίκι θεωρούνται δουλειές). Είναι οι ίδιοι που με τα μπουρδελοσχολεία τους, τα πουτανογυμνάσια και τα πορνολύκεια και τα πατοκορφογαμημένα πανεπιστήμια και ΤΕΙ του κώλου, διέλυσαν επίτηδες την αγορά εργασίας, παράγοντας στρατιές δικηγόρων, μηχανικών, καθηγητών, και δεκάδων άλλων άχρηστων ειδικοτήτων, και δεν άφησαν να βγεί ένας τεχνίτης που να ξέρει να βιδώσει μια βίδα σωστά, και κάποιος που να φτιάξει με τα χέρια και το μυαλό του κάτι καινούργιο και χειροπιαστό που να βοηθάει την κοινωνία και την ψωλοχυμένη οικονομία αυτού του οίκου ανοχής. Όλοι, από τον φλώρο με το άχρηστο μεταπτυχιακό ως τον καράβλαχο που δεν έχει τελειώσει ούτε το λύκειο και δεν ξέρει να γράψει ούτε το όνομά του, θέλουν να γίνουν διευθυντές. Γιατί έτσι τους μεγάλωσε το σύστημα και με αυτή την ιδεολογία της αναξιοκρατικής τεμπελοπορνείας πότισε και τους γονείς τους. Λοιπόν, πάρτε την πούτσα μου και κάντε τον διευθυντή τώρα! Speak to the microphone, bitches!

...Τύχη; Γαμώ την θεά τύχη και γαμώ και τις θεραπαινίδες της! Και γαμώ και όλους αυτούς τους ψεύτες που μιλάνε για “τύχη” και “διεθνείς συγκυρίες”. Και βάζω και πέντε σκυλάραπες βαλέδες να τους γαμάνε με τις βρωμοψωλές τους, όπως θα έλεγε και ο θείος μου ο μαρκήσιος.

2 εκατομμύρια Αλβανοί και τριτοκοσμικοί σε πληθυσμό 11 εκατομμυρίων δεν είναι ούτε δώρο, ούτε τύχη. Είναι θανατηφόρα αρρώστια που θα μπορούσε να ξεκάνει ακόμα και ισχυρότερα κράτη, όχι το μισοπεθαμένο μπουρδέλο που έχουμε την ατυχία να ζούμε. Όμως η μεγαλύτερη αρρώστια είναι η μπάσταρδη ιδεολογία που πάνε να μας φορέσουν ως φέσι. Λίγο χριστιανισμός, λίγο ανθρωπισμός, λίγο διεθνισμός, λίγο δικαιοσύνη, λίγο συμπαράσταση. Όπως λέμε: “λίγο γκαστρωμένη”.

“Κι εμείς υπήρξαμε μετανάστες κάποτε,” είναι η πούστικη ατάκα για να μας βρεί στο φιλότιμο. Λές και στην Αμερική και αλλού που πήγαμε εμείς, μας είχανε στα πούπουλα. Στην ίδια κατηγορία με τους μαύρους μας είχε κατατάξει το επίσημο κράτος των ΗΠΑ τότε που οι μαύροι ήταν τρία σκαλιά πιό κάτω από το γελάδι και ένα σκαλί πιό κάτω από το σκυλί. Στην Αυστραλία ο αδελφός του πατέρα μου και οι άλλοι μετανάστες κοιμώνταν για δέκα χρόνια στους στάβλους μαζί με τα ζώα, βάζοντας μόνο μια σακούλα από λιπάσματα και μερικές παλιο-εφημερίδες για να μην πλαγιάζουν πάνω στην κοπριά. Στην Αμερική πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο προπάππος μου, ένας φουστανελάς-θηρίο 2Χ2 κουβάλαγε μαζί με τους άλλους σκλάβους τις ράγες του σιδηροδρόμου στην πλάτη και έστρωσε κάμποσα μίλια γραμμής μόνος του. Κι ο παππούς μου δώδεκα χρονών έφερνε με δυό σιδερένιους κουβάδες πόσιμο νερό για το συνεργείο από ένα μίλι μακριά. Αυτοί μαζί με τους άλλους Έλληνες, μερικούς Βούλγαρους, μερικούς Πολωνούς και μερικά ταλαίπωρα Κινεζάκια που πηγαίνανε τέσσερα-τέσσερα έφτιαξαν τις γραμμές στο Φάρ Ουέστ. Τις γραμμές που καυχιώνται σήμερα ότι τις έφτιαξαν οι WASPs. Οι πιονέροι του κώλου, οι φονιάδες των Ινδιάνων. Σε λίγο θα μας πούν ότι τις έφτιαξαν οι πρώτοι Αμερικανοεβραίοι. Ρε άει στο διάολο πούστηδεεεες!

Είμαι υπέρ της μετανάστευσης. Να έρθουν όλοι. Με την βίζα τους και την άδεια εργασίας και να δουλέψουν. Να κολλήσουν τα ένσημά τους και να πληρωθούν κανονικά, όπως όλοι οι εργαζόμενοι. Όχι μεροκάματα σκλάβων και εκβιαστικές συμφωνίες στο σκοτάδι. Να δούμε τότε ποιόν συμφέρει η μετανάστευση. Πουθενά στον πλανήτη δεν γίνεται αυτό που γίνεται εδώ. Να μπαίνει στην χώρα ο καθένας χωρίς βίζα και διαβατήριο και να παραμένει εσαεί χωρίς φανερούς οικονομικούς πόρους. Και να μην τον ενοχλεί κανένας. Και να φωνάζει κι από πάνω που δεν του έχουμε κόψει μισθό.

Το συφιλιτικό κράτος-βλαχοδουκάτο έκανε τους ολυμπιακούς πουτσοαγώνες της ντόπας χωρίς να κολλήσει ούτε ένα ένσημο. Με το αίμα των Αλβανών. Οι αληταράδες εργολάβοι δημοσίων έργων μόνο τέτοιους προσλαμβάνουν εδώ και είκοσι χρόνια. Ακόμα και ο αγρότης και ο μάστορας αναγκάστηκαν να πάρουν Αλβανούς για εργάτες. Όλα τα γαμημένα σκατά στα σουπερμάρκετ και στις βιτρίνες τριπλασίασαν τις τιμές τους, μόνο το μεροκάματο έμεινε στάσιμο. Τσάκισαν την αμοιβή του εργάτη με τους εισαγόμενους πειναλέους και μαζί με αυτήν και την ραχοκοκκαλιά της χώρας και το ήδη πουτανέ ασφαλιστικό σύστημα. Τα λαμόγια έβγαζαν υπερκέρδη επειδή γλύτωναν τα ένσημα. Τώρα το ΙΚΑ στηρίζεται στα ένσημα 500.000 Αλβανών για να μην κλείσει.

Όμως μαζί με τους Αλβανούς που ήρθαν γυρεύοντας ένα τίμιο μεροκάματο, ήρθε και η σαπίλα όταν άνοιξαν οι φυλακές του Χότζα. Όλοι οι ποινικοί της Σκιπερίας που δεν είχανε στον ήλιο μοίρα, κατέβηκαν στην Ελλάδα. Και είναι αυτοί με τις νόμιμες βίζες και τις άκρες στην παραεξουσία και στους μαφιόζους της. Η αστυνομία όπως πάντα κυνηγάει τους ταλαίπωρους που πάνε να βγάλουν ένα μεροκάματο, ενώ τους εγκληματίες δεν τους αγγίζει γιατί έχουν προστάτες σε ψηλά πόστα. Τώρα όμως άρχισαν να μπλέκουν τα πράγματα γιατί οι πρώην κατάδικοι και τώρα ευκατάστατοι “επιχειρηματίες” αρχίζουν να πληρώνονται κι από ξένες μυστικές υπηρεσίες για την αποσταθεροποίηση του γελοίου καθεστώτος των παχύσαρκων. Αυτοί που τα έμπλεξαν ας τα ξεμπλέξουν κι ας στείλουν τους παπάρηδες που έχουν στα think tank τους να πιούνε κανά φρέντο στο Κολωνάκι μπάς και τους κατέβει καμμιά ιδέα μαζί με τα κουράδια.

“Να ισχύσει ο νόμος”, λένε οι λεβεντομαλάκες. Ποιός νόμος; Ο ιερός νόμος της ληστείας και της αρπαγής που ισχύει τόσα χρόνια; Ο μισάνθρωπος νόμος της καταστροφής που αναφέρουν οι Γραφές; Ή μήπως ο βρώμικος νόμος της ατιμωρησίας και του απυρόβλητου; Αφήστε, κατάλαβα. Ο προληπτικός διεθνής νόμος της καταπίεσης και της καταστολής που πασχίζουν να επιβάλλουν οι κλέφτες με τις γραβάτες για να μην τους λυντσάρει το εξαγριωμένο πλήθος όταν έρθει η ώρα του. Μπορούν να τους βάλουν όλους τους νόμους στον κώλο τους; Έτσι κι αλλιώς άχρηστοι είναι όταν δεν εφαρμόζονται και άδικοι όταν εφαρμόζονται πάνω στο κεφάλι των αδυνάτων. Το σπαθί και η θέληση είναι ο μοναδικός νόμος και αλίμονο σε αυτόν που δεν το έχει καταλάβει έγκαιρα.

Το επίσημο τουρκικό κράτος κάνει ότι δεν βλέπει τους λαθρέμπορους των ψυχών με τα φουσκωτά και τις ψαρόβαρκες, άσε που οι περισσότεροι από δαύτους είναι μισθωτοί των μυστικών κλιμακίων του και γκριζόλυκοι που εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία. Ό,τι σκουπίδι υπάρχει, το προωθούν στην Ελλάδα. Η ηρωίνη έρχεται με βαρκάκια και μαούνες και το ποιός την πουλάει και την προωθεί και ποιός προστατεύει τους εμπόρους της είναι πασίγνωστο.

Οι δίοδοι σε Σικελία και Γιβραλτάρ έχουν σχεδόν κλείσει για τους καρβουνιάρηδες και όλοι έρχονται πλέον εδώ για να περάσουν στον ληγμένο παράδεισο της αφθονίας. Και μαλακία μας που δεν τους βοηθάμε να πάνε στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Γερμανία, στην Αγγλία, ή όπου αλλού σκατά θέλουν. Η Ελλάδα έχει γίνει το καθαρτήριο του βρωμοπλανήτη. Και όχι τυχαία. Τόννοι λάσπης εκτοξεύονται καθημερινά από τις γνωστές πηγές με στόχο όχι το μπουρδελοκράτος, αλλά τον Έλληνα πολίτη. Το βλαχοδουκάτο και τους Εφιάλτες που το διοικούν, τους κάνουν ό,τι θέλουν. Τους πιπώνουν και τους ξεσκίζουν για πλάκα. Εμάς δεν μπορούν να κουμαντάρουν οι υπόγειοι και γι αυτό βουρλίζονται σαν τις μανάδες τους τις μάγισσες. Τα μάτια τους πυρακτώνονται και γλώσσα τους τινάζεται έξω νευρικά όπως του φιδιού.

Η κατάσταση θα χειροτερεύει καθημερινά. Όλο και περισσότεροι δυστυχισμένοι και αρκετοί πονηροί ανάμεσά τους θα περνάνε παράνομα τα σύνορα και θα μαζεύονται στις βρωμοπόλεις μας κάνοντάς τες ακόμα πιό βρώμικες. Μια ολόκληρη στρατιά ντόπιων διεφθαρμένων βγάζει τρελά λεφτά από αυτό το μετερίζι. Λαδώματα, στραβά μάτια, επιδοτήσεις της Ένωσης, ψεύτικες βίζες, νταραβέρια πρέζας, οργανωμένο έγκλημα, πρακτοριλίκια, προβοκάτσιες, ασυδοσία.

Το ποιός τους έφερε όλους αυτούς τους τριτοκοσμικούς εδώ, με ποιό σκοπό, και ποιός εξακολουθεί να τους φέρνει το ξέρουμε. Ποιός επεμβαίνει στο παρασκήνιο και τους προστατεύει κι αυτό το ξέρουμε. Η χώρα έγινε μπουρδέλο όχι κατά τύχη, αλλά κατά παραγγελία, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Με τους κατάλληλους συνδυασμούς δίνει απόδοση αστρονομική. Μόνο που δεν σε πάει ταμείο, αλλά ολόισια στον αιώνιο κουβά, στον τάφο. Και μάλιστα μία ώρα αρχήτερα. Γι αυτό προσέξτε τί στοιχηματίζετε.

Μια ιστορική αναδρομή πάντα βοηθάει: Ποιός άνοιξε τις πύλες της χώρας διάπλατα το 1990; Ποιός έστησε μαζί με ποιόν την βιομηχανία ψευτο-βαφτίσεων των Αλβανών για να τους κάνει αποδεκτούς και να τους εντάξει με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς αντιδράσεις στο κοινωνικό σύνολο; Ποιός μοιράζει ακόμα και σήμερα φαγητά παριστάνοντας τον καλό Σαμαρείτη;

Ποιός άλλος; Πάντα οι ίδιοι είναι, ρε μαλάκες, σε όλο τον ρού της ιστορίας, οι ψεύτες και οι προδότες και οι γενοκτόνοι του Έλληνα, αλλά αρνιέστε να τους δείτε γιατί σας επηρεάζουν ακόμα τα σκατά που σας πότισαν όταν ήσαστε μικρά παιδιά κι εξακολουθούν να σας ποτίζουν ακόμα και τώρα. Ανοίξτε τα στραβά σας να δείτε τους ελέφαντες με τα μαύρα φουστάνια που είναι μπροστά σας και το ποιός κάνει πλάτες σε αυτούς που πολεμάνε την ελληνική οικογένεια με την ακρίβεια και τα άσκοπα χρέη, που προκαλούν την υπογεννητικότητα και την αλλοίωση του πληθυσμού, και τότε κάτι μπορεί να καταλάβετε.

Οι ίδιοι που με χριστιανορωμαϊκό μανδύα κατέσφαξαν τους Έλληνες δωδεκαθεϊστές και ανέσκαψαν οτιδήποτε θύμιζε αρχαία Ελλάδα, οι ίδιοι που καταδίωξαν τους γνήσιους και τους ανάγκασαν να πάρουν τα βουνά. Οι ίδιοι που κρύβονταν κατά χιλιάδες στα παρτουζομοναστήρια όταν οι άλλοι πολέμαγαν στα τείχη, οι ίδιοι που έπιναν το αίμα του υπόδουλου Έλληνα ξεπερνώντας ακόμα και τους Οθωμανούς σε αυτό, οι ίδιοι που σήμερα κάνουν τοκογλυφικές μπίζνες με αυτά που έχουν κλέψει από τους πολίτες και από την χώρα.

Κι αν δεν το καταλαβαίνετε αυτό, κοιτάξτε τι συνέβη με τους ελληνικούς πορνόδρομους. Μπήκαμε στην τότε ΕΟΚ το 1980 με μέσο όρο 2.500 νεκρούς και 20.000 τραυματίες το χρόνο μόνο από τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα. Με το 80% αυτών στον άξονα Πάτρα-Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Το καθήκον κάθε τίμιας κυβέρνησης θα ήταν να φτιάξει εθνικές οδούς με άμεση προτεραιότητα αυτόν τον άξονα. Όμως τίμια κυβέρνηση έχουμε να δούμε σε αυτό το κωλάδικο από την εποχή του Ελ. Βενιζέλου. Το αργότερο ως το 1987 λοιπόν ο άξονας θα έπρεπε να είχε γίνει και να είχε παραδοθεί στην κυκλοφορία. Έχουμε 2009 και ακόμα περιμένουμε. Στο μεταξύ στα 22 χρόνια σκόπιμης καθυστέρησης περίπου 55.000 συμπολίτες μας είναι νεκροί και μισό εκατομμύριο τραυματίες, αρκετοί από αυτούς ανάπηροι για πάντα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μας κοροϊδεύουν κι από πάνω οι μασόνοι. Φτιάχνουν πρώτα και παραδίδουν για χρήση τον άξονα Αλεξανδρούπολη-Θεσσαλονίκη-Ηγουμενίτσα (ο οποίος από τεχνικής πλευράς ειδικά στο κομμάτι Θεσσαλονίκη-Ηγουμενίτσα είναι πολύ πιό δύσκολος από τον ΠΑΘΕ, με γέφυρες, σήραγγες, κτλ.) για να πηγαίνει πιό γρήγορα ο Τούρκος τα προϊόντα του στην Ευρωπαϊκή Πουστοένωση και να ανταγωνίζεται αθέμιτα τον δικό μας παραγωγό της Πελοποννήσου της Στερεάς Ελλάδας και της Κρήτης και αφήνουν τον κόσμο να σκοτώνεται στις καρμανιόλες των Τεμπών, του Μαλιακού, του Κιάτου και του Αιγίου. Και πληρώνουμε και διόδια για να μπούμε σε αυτό το αίσχος. Τώρα κατάλαβα τι σημαίνει ΠΑΘΕ. Δεν είναι αρχικά, είναι ρήμα στην προστακτική. Όπως λέμε: Πάθε για να μάθεις. Δεν ξέρω αν έμαθε κανένας, μόνο αναρωτιέμαι: μήπως κάποιοι θα πρέπει να δικαστούν για προσχεδιασμένη γενοκτονία, χωρίς δικαίωμα έφεσης;

Όποιος θέλει να λύσει το πρόβλημα της μετανάστευσης (και όχι μόνο αυτό) θα πρέπει να κόψει κεφάλια. Όχι όμως κεφάλια ταλαίπωρων μεταναστών, αλλά κεφάλια από την κορυφή της βρωμερής πυραμίδας του κατεστημένου. Το κομμένο κεφάλι του δυνάστη που κατρακυλάει πιτσιλώντας αίματα από την κορυφή της πυραμίδας προς τα κάτω είναι το αποτελεσματικότερο και το πιό πειστικό δίδαγμα για όλους. Οι ελευθερίες στην Αγγλία και στην Γαλλία κράτησαν λίγο παραπάνω γιατί βαφτίστηκαν στο αίμα βασιλιάδων και ευγενών. Τώρα τα φίδια έχουν ζώσει τους απόγονους του Δαρβίνου και του Ντέ Σάντ, μόνο που οι σημερινοί μπεκρο-μαστούρηδες και ξεκωλιάρηδες λεχρίτες δεν έχουν το τσαγανό να κρεμάσουν μερικούς πολιτικάντηδες και επιχειρηματίες για να ξεβρωμίσουν οι χώρες τους. Ο μεταλλαγμένος τηλεκαρπαζοεισπράκτορας μαλάκας είναι ο ιδανικός πολίτης για όλες τις ανοιχτόκωλες δημοκλανίες.

Ποιοί “μουσουλμάνοι Έλληνες” ρε αρχιερείς της παπάτζας; Ντρέπεστε να πείτε “οι Τούρκοι της Θράκης” γιατί τέτοιοι είναι, και χωρίς να έχω τίποτα εναντίον τους. Όμως μου αρέσει να λέω τα πράγματα με το όνομά τους και δεν κάνω γαμημένες εκπτώσεις στα λόγια μου όπως οι έμποροι πολιτικάντηδες. Όσο Τούρκοι χριστιανοί είναι οι Έλληνες που έχουν απομείνει στην Πόλη, άλλο τόσο Έλληνες μουσουλμάνοι είναι κι αυτοί στην Θράκη. Αλλά στην ανταλλαγή των πληθυσμών οι ρουφιάνοι επέλεξαν να κρατήσουν το κεντρικό παπαδομάγαζο και την σκατένια Μεγάλη Ιδέα και την περιουσία, απορρίπτοντας την ίδια στιγμή την πραγματικότητα, την ουσία και το μέλλον.

Και αυτό που ακολούθησε ήταν η λογική ιστορική εξέλιξη που μερικοί την είχαν επισημάνει από το 1922, πριν ακόμα υπογραφεί η συνθήκη : Οι Τούρκοι σουτάρανε τους δικούς μας από την Πόλη και εμείς ξεμείναμε με 400.000 μειονοτικούς Τούρκους στη Θράκη να τους τρώμε στην μάπα. Μόλις γίνει το Κουρδικό κράτος, ή και νωρίτερα, έρχεται η σειρά της Θράκης να γίνει Κόσοβο. Κι αυτό δεν είναι η προφητεία του παραλυμένου γέροντα, είναι η χωρίς συναισθηματισμούς ανάλυση των γεγονότων και η ωμή προέκταση του ιστορικού γίγνεσθαι. Ή για τους αισιόδοξους, ένα από τα σενάρια.

Άμα ξεχάσατε ή δεν θέλετε να θυμάστε τί έγινε στην Κύπρο, είναι καθαρά δικό σας πρόβλημα. Όμως κοιτάξτε τι πάθανε οι Σέρβοι που πήγανε κόντρα στους Εβραίους Χίτλερ των ΗΠΑ, για να δείτε τι μας περιμένει. Κοιτάξτε και τα σφαγεία του Ιράκ και της Γάζας που είναι σε ζωντανή μετάδοση. Ακόμα και τώρα με το γκρουμάκι πρόεδρο, και μετά από τόσα χρόνια εγκλημάτων και γενοκτονιών, ο κατσαρομάλλης σατανάς με τα πατομπούκαλα λύνει και δένει πίσω από τις κουΐντες. Αυτή η βρωμερή κατσαρίδα είναι ο σκηνοθέτης. Κοιτάξτε και εξακολουθήστε να τους προσκυνάτε, κορόιδα ραγιάδες, μεταλλαγμένοι δούλοι του τίποτα. Κι αυτούς και τον βρωμοθεό τους, τον Δαίμονα και τον μπάσταρδο γιό του.

Ανταλλάξαμε την τελειότητα με την στάχτη και τ’ αποτσίγαρα. Και τώρα θα μας κάνουν και έξωση από το σπίτι μας οι μουσαφίρηδες. Οι σκατοκαθαριστές. Αυτοί που ούτε στις χώρες τους δεν μπορούν να δούν άσπρη μέρα. Έ,ρε ξεφτιλίκια. Τζάμπα σκοτώθηκαν τα εκατομμύρια των Ελλήνων σε όλους τους πολέμους και στις εκκαθαρίσεις των τελευταίων 3.000 χρόνων. Μια χούφτα κοιλαράδες προδότες και ένας κοιμισμένος λαός τα ξεπούλησε όλα. Με αντάλλαγμα μια μίζερη ζωή σε πόλεις-χαβούζες και μια κωλοσύνταξη πείνας. Και σας λέω ρε μαλάκες εθνικοφρονο-κοπρόλαγνοι: εγώ σας χαρίζω την ξεκωλιασμένη Πόλη με τα 12,5 εκατομμύρια Τουρκαλάδες της. Κι ας μην είμαι ο μαρμαρωμένος παλιόπουστας. Τί θα την κάνετε ρε λαμόγια; Στο κώλο σας θα την βάλετε κι αυτήν;

Στο θέμα της αρρώστιας δεν υπάρχει τύχη. Ή είσαι γερός οργανισμός και επιζείς ή είσαι αδύναμος και πεθαίνεις. Αυτός ο ιός σκοτώνει τον ξενιστή. Και αν ο ξενιστής είναι μεταλλαγμένος και με κουρέλα ανοσοποιητικό, ακόμα καλύτερα για τον ιό. Γρήγορη και εγγυημένη απόδοση.

Το “δώρο” που μας άφησαν οι πολιορκητές έξω από τα τείχη, και το σύραμε μέσα στην πόλη μας κάθε άλλο παρά δώρο είναι. Το ξέρουμε καλά γιατί η πατέντα είναι 200% δικιά μας. Μένει απλά να δούμε την συνέχεια στην οθόνη.

Στο τέλος όμως κάποιοι θα την πληρώσουν, γι αυτό να είναι σίγουροι. Αν θέλουν να γλυτώσουν, να πάρουν τα βρωμο-λεφτουδάκια τους, τις χοντρο-γυναικούλες τους, τα μπάσταρδά τους και τις βρωμο-ερωμένες/ερωμένους τους και να την κάνουν τώρα. Αυτή τη φορά δεν θα παίξει κυριλέ εκτέλεση δια τυφεκισμού όπως έγινε με την κυβέρνηση Γούναρη. Ούτε περιορισμός της τιμωρίας μόνο στους αχυράνθρωπους. Τώρα θα έχει αναδρομικές συλλήψεις όλων των υπευθύνων, βασανιστήρια και λυντσάρισμα. Και μετά κρέμασμα ανάποδα στην κεντρική πλατεία αλά Μουσσολίνι.

Sic semper tyrannis.

Γαία πυρί μειχθήτω, ευρύπρωκτοι !

Ακυρωμένα χρεόγραφα στην χωματερή των θεών

2009-03-24T01:31:00.009+02:00

Από όλες τις επινοήσεις του ανθρώπινου μυαλού, η πιό φτηνή σε κόστος και η πιό ξεφτιλισμένη από την ιστορική εξέλιξη είναι ο θεός. Ή πιό σωστά : οι θεοί. Έχουν ήδη υπάρξει εκατομμύρια για να μην πώ δισεκατομμύρια από δαύτους. Μόνο οι Ινδουϊστές έχουν 330 εκατομμύρια καλούς θεούς και 330 εκατομμύρια κακούς. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μια βασική 12άδα και έξι-εφτά στον πάγκο. Οι Ρωμαίοι είχαν μια δωδεκάδα ανά επαρχία συν παγκίτες και προπονητή, είχαν δημιουργήσει δηλαδή ένα champions league των θεών.

Από τα πέτρινα ειδώλια της προϊστορικής περιόδου, ως τους αφηρημένης μορφής παντογνώστες της σύγχρονης εποχής, η κάθε ομάδα ανθρώπων που άφησε τις πατημασιές της πάνω στο χώμα του πλανήτη είχε χιλιάδες φαντάσματα στα οποία χρέωνε τις επιτυχίες και τις αποτυχίες της, τους φόβους και τις ελπίδες της. Αυτά τα φαντάσματα της νύχτας του μυαλού άρχισαν να εξαϋλώνονται όσο επεκτεινόταν το φώς της λογικής και της επιστήμης του ανθρώπινου νού. Τα πιό πολλά βρίσκονται τώρα στην αιώνια χωματερή. Πρόκειται για προϊόντα μαϊμούδες που άμα περάσει η μόδα τους δεν πιάνουν φράγκο, γιατί απλά είναι άχρηστα.

Πρακτικά οι θεοί όχι μόνο είναι άχρηστοι αλλά και επικίνδυνοι για την μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού, ακόμα και γι αυτούς που δεν τους πιστεύουν, θα έλεγα ειδικά γι αυτούς. Από την αρχαιότητα ως σήμερα οι περισσότεροι πόλεμοι πηγάζουν από την φανατική πίστη σε μια σαχλαμάρα που λέγεται υπέρτατο όν. Το ίδιο που συγχωρεί κάθε έγκλημα όσο άγριο και να είναι, φτάνει να έγινε στο όνομά του. Και αν ο θεός-μαϊμού δεν είναι πάντοτε η αιτία του πολέμου, ποτέ δεν έχει γίνει η αιτία αποτροπής του. Τα διαχρονικά σκλαβάκια είτε κραδαίνουν γιαταγάνια, είτε εκτοξεύουν πυραύλους Κρούζ, δεν καταλαβαίνουν λεπτομέρειες.

Το χρώμα που έχει το τομάρι του θεού έχει σημαίνοντα ρόλο. Ο μελαχρινός έως γύφτος Εβραίος Χριστός γίνεται ξανθός, γαλανομάτης, ασπροκώλης, ή ό,τι άλλο χρειάζεται κατά περίσταση. Μόνο που τα παραμυθάκια της παιδικής ηλικίας δυστυχώς δεν έχουν πέραση στην ενήλικη ζωή. Το ηλίθιο ρατσιστικό θεώρημα των αγράμματων Δυτικών ότι η κίτρινη φυλή (ή οποιαδήποτε άλλη φυλή) δεν μπορεί να τους ανταγωνιστεί, κατέρρευσε ολικά στις μέρες μας.

Αν οι παπάρηδες Δυτικοί είχαν διαβάσει προσεκτικότερα την παγκόσμια ιστορία θα τους ήταν ξεκάθαρο. Αλλά η ιστορία είναι ένα από τα μαθήματα που όλα αυτά τα νεοπαγή κράτη των 200 άντε 300 χρόνων ύπαρξης έχουν συνηθίσει να τα περνάνε με σκονάκι. Η αλήθεια είναι ότι βοήθησαν και οι ίδιοι με τους άσχετους στα οικονομικά πολιτικάντηδες που διαχειρίζονται τον πλούτο που παράγουν οι πολίτες.

Όλες οι εταιρείες-βρυκόλακες εγκατέλειψαν την Δύση για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους. Όταν π.χ. ένα επώνυμο αθλητικό παπούτσι κάνει 40 ευρώ (χωρίς το κέρδος του καταστήματος) , δεν τους αρκούσε να βγάλουν 20 ευρώ καθαρά αλλά ήθελαν να βγάζουν 39 γι αυτό και το φτιάχνουν στο Βιετνάμ και στην Κίνα με σκλάβους εργάτες για να τους στοιχίζει 1 ευρώ. Το πρόβλημα είναι ότι ο μέσος Κινέζος και Βιετναμέζος δεν έχουν 80 ευρώ (που είναι η τελική τιμή στο κατάστημα) για να ξοδέψουν για το κωλο-παπούτσι και θα περάσουν κάμποσα χρόνια για να τα αποκτήσουν. Οπότε θα αγοράσουν την ντόπια μαϊμού που είναι στην ίδια σχεδόν ποιότητα μόνο με 5 ευρώ. Από την άλλη οι αλητο-εταιρείες έχασαν και τον Δυτικό καταναλωτή που ίδιες άφησαν άνεργο και άφραγκο. Κι αυτός με την σειρά του θα αγοράσει το παπούτσι-μαϊμού από τον Κινέζο έμπορο της πόλης του με 10 ευρώ (5+5 τα μεταφορικά).

Αυτό που έγινε στο παραπάνω παράδειγμα με τα παπούτσια, υπήρξε ο κανόνας για όλα σχεδόν τα βιομηχανικά προϊόντα τα τελευταία χρόνια. Ρούχα, εργαλεία, έπιπλα, αυτοκίνητα, ηλεκτρονικές συσκευές, αξεσουάρ, όλα έγιναν εισαγόμενα. Ο μόνος τομέας που κράτησε η Δύση γιά την πάρτη της είναι η πολεμική βιομηχανία. Ο τελευταίος άσσος στο μανίκι του χαρτοκλέφτη.

Ύστερα κάποιοι απατεώνες έκαναν βαριά βιομηχανία τον τραπεζικό και κυρίως τον χρηματιστηριακό κλάδο. Δηλαδή τον αέρα. Δισεκατομμύρια πραγματικά δολάρια, ευρώ και γιέν χάθηκαν μέσα στην μαύρη τρύπα της ψεύτικης ανάπτυξης και των φουσκωμένων αποτιμήσεων. Γιατί οι μισθοί και τα μπόνους πληρώνονταν σε πραγματικό χρήμα. Και τα κέρδη της υπερκομπίνας εξαφανίστηκαν χωρίς ίχνη στον διεθνή τραπεζικό λαβύρινθο. Όμως τώρα το εργατικό δυναμικό του τραπεζοχρηματοπιστωτικού τομέα θα πρέπει να απορροφηθεί από άλλους τομείς. Και ρωτάω, από ποιούς; Ακόμα και αν κάποιο από τα κράτη αποφάσιζε εδώ και τώρα την επανίδρυση των βιομηχανιών που μετανάστευσαν, η πλήρης επαναφορά στην προ δεκαπενταετίας κατάσταση θα πάρει –με πολύ επιεικείς όρους- τουλάχιστον πέντε χρόνια από σήμερα.

Η ελάχιστα ορθολογική οικονομική ανάπτυξη που κυριαρχούσε ως την δεκαετία του ’80 έδωσε την θέση της στον άγριο τζόγο και στην ρώσικη ρουλέτα των παραγώγων. Όλα υπάχθηκαν στο ζάρι. Ο πλανήτης έγινε μια απέραντη μπαρμπουτιέρα. Μόνο που σε αυτό το μπαρμπουτομάγαζο κάποιοι “μάγκες” έπαιζαν με ξένα λεφτά. Με τα λεφτά του φορολογούμενου και των ασφαλιστικών ταμείων. Κατόπιν η μπάλα πήρε και τα ακίνητα που ως εκείνη την στιγμή ήταν το μόνο υπαρκτό περιουσιακό στοιχείο στις περισσότερες εταιρείες και τράπεζες-βρυκόλακες.

Οι ΗΠΑ είχαν μηδέν (0) πληθωρισμό από την Συντακτική Εθνοσυνέλευση του 1787 ως το 1930. Από τότε ως σήμερα ο πληθωρισμός είναι 4.500 %. Όταν το δολάριο αποσυνδέθηκε από τον χρυσό, το εθνικό χρέος ήταν 2 δίς. Στην πρώτη προεδρία του Ρόναλντ Ρήγκαν πέρασε το 1 τρίς για πρώτη φορά. Σήμερα είναι 11 τρίς. Σε 15-20 χρόνια με αυτό τον ρυθμό, θα περάσει τα 100 τρίς. Και πάνω από όλα, το τρομαχτικό: με ένα σημερινό δολάριο αγοράζει κανείς ό,τι ακριβώς αγόραζε το 1933 με 2,5 σέντς !

Θα έλεγα ότι πιό τρομαχτικό είναι το ότι οι άσχετοι που βρίσκονται στο τιμόνι της μεγαλύτερης οικονομίας του πλανήτη για να κλείσουν τις τρύπες εξακολουθούν να εγγράφουν πληθωριστικό χρήμα στους ισολογισμούς τους και μόνο εκεί βέβαια, γιατί για να το τυπώσουν δεν έχουν τα απαιτούμενα λεφτά !

Η παγκοσμιοποίηση (διάβαζε καλύτερα: πουτανοποίηση) των αγορών απέτυχε παταγωδώς. Κι ας λένε ό,τι μαλακίες θέλουν για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα οι υπηρέτες της άρχουσας συμμορίας, οι καθηγητές των πανεπιστημίων της πούτσας. Ο κόσμος δεν είναι όπως 200 χρόνια πρίν. Ούτε κάν όπως 50 χρόνια πρίν. Ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει αυξηθεί υπέρμετρα και καταναλώνει τους φυσικούς πόρους του πλανήτη με μεγαλύτερη ταχύτητα απ’ ό,τι μπορούν να ανανεωθούν. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ ακόμα.

Δείτε τι γίνεται με τα αυτοκίνητα. Ο ένας κατασκευαστής τα προσφέρει με 10 % έκπτωση. Ο άλλος με 20 % . Ο τρίτος με 30 %. Σε λίγο θα τα δίνουν σε τιμή κόστους και δεν θα τα παίρνει κανένας. Στον κώλο τους θα τα βάλουν. Η διαφήμιση βούλιαξε και δεν πείθει κανέναν να αγοράσει τα άχρηστα σκατά. Το ίματζ σκέβρωσε απίστευτα και πήρε κι αυτό την θέση του στα σκουπίδια. Ποιός νοιάζεται για ίματζ, άμα δεν έχει λεφτά και φαγάκι να σαβουρώσει; Η φούσκα της χλιδο-παπάτζας έσκασε και μάλλον ήταν η τελευταία στη σειρά με τις φούσκες. Δεν υπάρχει άλλη στο κουτί. Το σύγχρονο ζευγάρι των θεών που ήταν το εύκολο χρήμα και η πρόσκαιρη δύναμη, παραπαίουν. Έχουν πάρει κι αυτοί την άγουσα για την χωματερή όπως όλοι οι προκάτοχοί τους.

Δεν υπάρχει πλέον ορατή σωτηρία αν συνεχίσουμε να πορευόμαστε με το ισχύον οικονομικό σύστημα. Το να ρίχνει κανείς “νέο” χρήμα (έστω και πληθωριστικό) στο τρύπιο πιθάρι των Δαναΐδων δεν είναι λύση. Ούτε φυσικά η νέα χρηματιστηριακή φούσκα που προσπαθούν να δημιουργήσουν για να καλύψουν το σκάσιμο της προηγούμενης είναι λύση. Ούτε και το να τρυπάνε τον πυθμένα του Βόρειου Πόλου για να αντλήσουν καινούργιο πετρέλαιο.

Αν θέλουν λιγότερη αθλιότητα στο χρηματιστήριο και στην διαχείριση των χρημάτων του φορολογούμενου, τρία είναι τα βήματα:
-Να βάλουν επιτέλους στην φυλακή τους υπεύθυνους της μεγάλης κομπίνας. Κι άμα δεν τους χωράνε οι φυλακές να σκοτώσουν και μερικούς από αυτούς τους ξεκωλιάρηδες.
-Να καταργήσουν εντελώς τα παράγωγα.
-Να κλείσουν όλους τους φορολογικούς παραδείσους του βρώμικου χρήματος.

Αν θέλουν καθαρότερο περιβάλλον πρέπει να θέσουν τις πολυεθνικές εταιρείες εκτός νόμου, ειδικά τις πετρελαϊκές. Αρκετό χρήμα έχουν μαζέψει, ας πάνε στον αγύριστο οι παλιόπουστες.

Αν θέλουν προστασία των θέσεων εργασίας θα πρέπει να θεσπίσουν ένα νέο είδος προστατευτισμού και δασμών που να ευνοεί το τοπικό εμπόριο και το εμπόριο μεταξύ γειτονικών χωρών. Κανείς πολίτης δεν έχει αντίρρηση να πληρώνει ακριβότερα τα προϊόντα που καταναλώνει, αν αυτό του εγγυάται την δουλειά του και την ευημερία της χώρας του. Η λογική του να εισάγει κάποιος το γάλα, ή τα φρούτα, ή τα έπιπλα που μπορούν να παραχτούν εδώ, από κάποια άλλη χώρα που βρίσκεται 5 χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μόνο και μόνο για να δημιουργηθεί υπερβολικό κέρδος για κάποιους, τελείωσε.

Ποιός όμως θα τα κάνει όλα αυτά; Ο λουστράκος Ο-μπάμιας, η εμμηνοπαύουσα κυρα-Αγγέλω, ή ο Εβραίος γλειφομουνάς της Μπρούνι; Αυτοί είναι όλοι άψυχοι αχυράνθρωποι. Οι πολυεθνικές διοικούν αυτόν τον πλανήτη. Ο μόνος που μπορεί να αντισταθεί είναι ο πολίτης, όχι όμως ο σκλάβος πολίτης, αλλά ο ελεύθερος. Όχι ο Συβαρίτης ο μαθημένος στην πολυτέλεια, αλλά ο Κροτωνιάτης που την βγάζει με λίγα. Αυτός που δεν προσκυνάει θεούς, αλλά τους στέλνει όλους εκεί που τους αξίζει, στην χωματερή.

Λύσεις υπάρχουν. Η παραγωγή προϊόντων που να ανταποκρίνονται σε πραγματικές και συγκεκριμένες ανάγκες, και η προτεραιότητα των ανταλλαγών κοντινών αποστάσεων. Η ηλιακή ενέργεια ήταν πάντα η φθηνότερη και η μόνη αστείρευτη πηγή. Γι αυτό και ο ήλιος ήταν ο πρώτος θεός σε πολλούς πολιτισμούς και ίσως ο μοναδικός που έχει νόημα από πραγματιστική σκοπιά. Αν τα δισεκατομμύρια που ξοδεύονται για καινούργιες πετρελαιοπηγές και για πυρηνικά σκουπίδια επενδύονταν στην έρευνα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός. Η Σαχάρα θα ήταν το καινούργιο Ελντοράντο. Όμως αυτό θα άλλαζε τις ισορροπίες του πλούτου και της δύναμης και θα δημιουργούσε καινούργιους θεούς. Αυτό δεν το θέλουν τα έθνη της ομίχλης και οι καθιερωμένες θρησκείες του σκοταδιού.

Προχθές διάβασα ότι βρέθηκε ένα νέο είδος φορτιστή που φορτίζει την μπαταρία του κινητού τηλεφώνου σε 5 δευτερόλεπτα και τις μπαταρίες ενός ηλεκτρικού αυτοκινήτου σε 5 λεπτά, όσο κάνεις για να βάλεις βενζίνη. Νέες ιδέες και εφευρέσεις εμφανίζονται χιλιάδες κάθε χρόνο, μόνο που το τοκογλυφικό σύστημα τις θάβει γιατί έρχονται σε αντίθεση με τα άκοπα κέρδη του από τις καθιερωμένες πατέντες.

Οτιδήποτε γίνει στο μέτωπο της κρίσης, πρέπει να γίνει με συναίνεση και συνεργασία. Αλλιώς δεν πρόκειται να έχει επιτυχία. Η Κίνα π.χ. κατέχει το 55% του εξωτερικού χρέους των ΗΠΑ. Αν της κλείσουν τις αγορές, και πεινάσει το 1,5 δις των κατοίκων της, θα βγεί και θα πουλήσει όλα τα αμερικάνικα χρεόγραφα μάρκετ. Αυτό θα είναι ο πραγματικός Αρμαγεδδώνας. Όλες οι αγορές χρεογράφων θα καταρρεύσουν. Οι σκουπιδότοποι θα γεμίσουν με ακυρωμένα κρατικά ομόλογα. Και την επόμενη ημέρα οι ΗΠΑ θα κυρήξουν τον πόλεμο στην Κίνα και σε όποιον άλλον γουστάρουν. Και η μόνη υπαρκτή βιομηχανία της Δύσης, η πολεμική, θα κάνει πάρτι.

Χρειάζεται εντελώς άλλη λογική στην διαχείριση των πόρων, την ιδιοκτησία και την διεθνή συνεργασία. Με την λογική του ληστρικού καπιταλισμού, της νεο-αποικιοκρατίας και της λεηλασίας του περιβάλλοντος καμμιά λύση δεν εφικτή. Μόνο πόλεμος, πείνα και καταστροφή βρίσκονται μπροστά μας. Και αυτό είναι το καλό σενάριο.

Το ότι όλα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία είναι προσχεδιασμένα ως ένα βαθμό, μπορεί να το καταλάβει όποιος πάει μερικά χρόνια πίσω. Είναι τουλάχιστον 20 χρόνια τώρα που με πρόσχημα την τρομοκρατία, οι δυνάμεις καταστολής και αστυνόμευσης πολλαπλασιάζουν το προσωπικό τους και διευρύνουν τις αρμοδιότητές τους σε βάρος του πολίτη και αυτό συμβαίνει σε παγκόσμια κλίμακα. Αν πιστεύετε ότι αυτό είναι τυχαίο, δικαίωμά σας να το πιστεύετε. Με την ίδια λογική “τυχαία” είναι και η φούσκα των subprime και ο Γκρίνσπαν θύμα των περιστάσεων που δεν είχε καταλάβει τίποτα ο κακομοίρης. Και τα χρυσόπαιδα δικαίως παίρνουν ακόμα τα μπόνους τους από τα λεφτά του φορολογούμενου. Όλοι αθώοι είναι. Ο μόνος ένοχος είναι η θεά τύχη και η απληστία του πολίτη που από εργαζόμενος μεταβλήθηκε σε τζογαδόρο... Α ναί, και ο σατανάς που ζήλεψε την δόξα του αληθινού θεού και έχει βαλθεί να καταστρέψει τους ανθρώπους.

Κάποιοι έχουν λυσσάξει να στείλουν στην χωματερή ό,τι πιό ωραίο και καλό έχει το ανθρώπινο είδος. Και μάλιστα βιάζονται.

Όσο περνάει από το χέρι μου και από το χέρι αυτών που ακόμα σκέφτονται, δεν θα έχουν και τόσο εύκολο έργο.

Να εύχονται να επικρατήσουν τα σκλαβάκια τους και οι μαϊμουδο-θεοί του τίποτα.

Γιατί αν επικρατήσουν οι γνήσιοι Σπαρτιάτες, δεν θα υπάρξει κανένα έλεος.

Στη χώρα της πούτσας το μουνί είναι αγάμητο

2009-03-15T22:41:00.009+02:00

“ Είμαστε στην Ευρώπη !” ανέκραξε με υπερηφάνεια η φρυδάτη αδερφή λές και είχε κατακτήσει το Έβερεστ με πασουμάκια. Κάποια εκατομμύρια τηλεκαρπαζοεισπράκτορες και μερικοί πονηροί, πανηγύρισαν σε εκείνα τα τσιμεντένια χρόνια το κοσμοϊστορικό γεγονός. Με τον τρόπο του ο καθένας. Και φυσικά για τους δικούς του λόγους.

Οι μεγαλο-καθήκηδες γιατί θα γέμιζαν οι τσέπες τους με φρέσκο χρήμα.

Οι αριστεροί γιατί θα σταμάταγαν να τρώνε φάπες.

Οι οπαδοί γιατί έτσι έλεγε το κόμμα.

Οι μικρομεσαίοι γιατί πίστευαν ότι θα γίνουν Γερμανοί μισθολογικά.

Οι φτωχοί ελπίζοντας ότι θα δούν άσπρη μέρα.

Οι προοδευτικοί θεωρώντας ότι θα ζήσουν σε ένα σύγχρονο κράτος.

Οι αγάμητες γεροντοκόρες αναμένοντας ότι θα ξεσκιστούν πατόκορφα από σιδερόψωλους και ακούραστους νεαρούς γαμιάδες.

Οι περισσότεροι –οι οποίοι δεν πανηγύριζαν- δεν είχαν καταλάβει και εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να μην καταλαβαίνουν τίποτα. Το μόνο που νιώθουν είναι η πούτσα που τους έχει μπεί στον κώλο. Μερικοί ούτε κι αυτό γιατί οι διοικούντες έχουν προνοήσει για επαναλαμβανόμενες ενέσεις ξυλοκαΐνης στον σφιγκτήρα του πρωκτού, οπότε μπάτε σκύλοι αλέστε, ο κυρίαρχος λαός δεν πονάει.

Τα χρόνια πέρασαν και μαζί με αυτά σβήστηκαν οι άνθρωποι, τα σημάδια τους, οι δυσάρεστες καταστάσεις που όμως γεννούσαν ελπίδες και η όποια θετική ενέργεια της στιγμής. Αυτό που έμεινε είναι μια άνυδρη, γυμνή έκταση σαν αυτή που έβλεπε ο ετοιμοθάνατος Ματσούο Μπασό:

«Αρρώστησα.
Μόνο τα ονειρά μου συνεχίζουν,
το ταξίδι σ’ αυτή την ερημιά.»

...Όμως τί απέγιναν εκείνοι που πανηγύριζαν;

Οι μεγαλο-καθήκηδες είναι πιό πλούσιοι από ποτέ.

Οι αριστεροί έγιναν μια ακόμα υποκατηγορία στην γκάμα της άρχουσας τάξης.

Οι οπαδοί εξακολουθούν να δίνουν τα σκατο-ψηφουλάκια τους και να πηγαίνουν στα γήπεδα μήπως και δούν τίποτα με ουσία.

Οι μικρομεσαίοι πήραν ένα γερμανικό αυτοκινητάκι με 95 δόσεις.

Οι φτωχοί είδαν τ’ αρχίδια του Βεληγκέκα.

Οι προοδευτικοί έζησαν και ζούν τον εφιάλτη του Κάφκα με μιά γενναία δόση μαφίας.

Και οι αγάμητες γεροντοκόρες άφησαν αυτόν τον θλιβερό κόσμο με τα μουνιά τους γεμάτα αράχνες και κληροδοτώντας τα υπάρχοντά τους στην χειμαζόμενη αλλά πανίσχυρη εκκλησία.

Κι αυτοί που δεν πανηγύριζαν;

Αυτοί εξακολουθούν να μην πανηγυρίζουν. Ακόμα και όσοι δεν καταλαβαίνουν την πισωγλέντικη ανυπαρξία πολιτικής του βλαχοδουκάτου, ή απλά δεν μπορούν να διαβάσουν πίσω από τους τίτλους που μοστράρουν οι δημοσιοκάφροι, βρίσκουν ελάχιστους λόγους πλέον για να χοροπηδούν από την χαρά τους. Η φωτοβολίδα του Euro 2004 έσβησε μέσα σε αλλεπάλληλες ποδοσφαιρικές φάπες ακόμα και από κατώτερους αντιπάλους, ενώ εκείνη των χρυσών μεταλλίων των Ολυμπιακών αγώνων μέσα σε ηχηρές διεθνείς πουτσοσφαλιάρες για την ντόπα που έφευγε από τα μπατζάκια των αθλητών μας.

Οι πολλοί δεν πανηγυρίζουν πλέον γιατί βλέπουν ότι η χώρα έχει γεμίσει τσουτσούνια. Μεταφορικά πάντα γιατί τα πραγματικά δεν κάνουν πιά κούκου. Τα μουνιά δεν γαμιώνται και δεν γκαστρώνονται. Ανεργία, ακρίβεια, εγκληματικότητα, διαφθορά, ανικανότητα, πρέζα, τζόγος, πουτανιά, αλκοολίκι, παιδοφιλία, σαπίλα, αδικία και ανεξάντλητη απληστία. Ο κώλος του πολίτη έχει γίνει σαν το μπουρί της σόμπας από το γαμήσι.

Τοκογλύφοι, λαμόγια, πολυεθνικές, έμποροι όπλων, μυστικές λέσχες, μονοπωλιακές αλυσίδες, μασονικές στοές, διεθνείς τυχοδιώκτες, χεράκι-χεράκι με τους ντόπιους ισόβιους καταδότες και πολιτικούς κουκουλοφόρους ξεσκίζουν αυτή την χώρα από όλες τις τρύπες σε μιά ατελείωτη παρτούζα.

Όλοι είμαστε υπεύθυνοι γι αυτό το χάλι και περισσότερο εμείς οι πολίτες. Φυσικά κανένας δεν μας ρώτησε ποτέ τι θέλουμε, αλλά ο κάθε παλιόπουστας αποφασίζει και διατάσσει αυτό που τον συμφέρει. Το μόνο δημοψήφισμα που έγινε τα τελευταία πενήντα χρόνια ήταν για το ποιά κλίκα θα μονοπωλήσει την εξουσία. Κι αυτό γιατί οι δύο κλίκες τα είχαν χαλάσει στην μοιρασιά. Και οι βουλευτικές χυσο-εκλογές είναι για τον μπούτσο, στο επίπεδο τί χρώμα κουρτίνες να αγοράσω, μπλέ ή πράσινες. Σκατί θα πρότεινα.

Ουσιαστικά κανείς πολίτης δεν πήρε τις ευθύνες και τις πρωτοβουλίες του όταν έπρεπε. Όλοι περίμεναν από τον διπλανό τους να το κάνει και αυτοί να λουφάρουν και να εκμεταλλευτούν τους ξένους κόπους. Τους ελάχιστους που τόλμησαν να πάνε κόντρα στο αυθαίρετο νεοφασιστικό οικοδόμημα της ρουφιανιάς, τους έφαγε το σκοτάδι. Και κανείς πέρα από τους δικούς τους ανθρώπους δεν ενδιαφέρθηκε για την τύχη τους. Κανείς από όλους αυτούς τους φτωχομπινέδες που κλαίνε σήμερα δημόσια ότι αδικούνται δεν κλείνει αυτό το πορδομηχάνημα του δαίμονα, την τηλεστράβωση. Ακόμα και το πορνόσφαιρο που δείχνει, σακατεμένο το δείχνει. Χωρίς μπινελίκια, χωρίς τσακωμούς, χωρίς ουσιαστικά σχόλια. Ντέρμπι και οι 22 μπαλαρίνες να σπρώχνονται, να τραβιώνται, να τσιμπιώνται και να πέφτουν κάτω κάθε μισό λεφτό. Λές και βλέπεις καλλιστεία για την μίς ξεφωνημένη τρανσέξουαλ. Τρικλοποδιές, κατινιές και μασημένες τσίχλες μέσα στις γόβες. Και δύο γριές να περιγράφουν τα χεσμένα βρακιά τους και τις αποφάσεις του χατζηαβάτη με την σφυρίχτρα. Κι ο μαλάκας δεν πατάει ούτε το off στο τηλεκοντρόλ του. Τζάμπα είναι. Να τους αφήσει να το παίζουν μόνοι τους. Όπως ανέχεται την κακοποίηση του αθλήματος, έτσι ανέχεται και την κακοποίηση της ζωής του από κάποιους άλλους σε καθημερινή βάση.

Οι πολίτες δεν πανηγυρίζουν πιά γιατί αδιαφορούν. Αδιαφορούν για το ποιός ξεκωλιάρης διοικεί αυτό το μπουρδέλο ως νταβατζής και σε ποιούς συφιλιτικούς πελάτες μας αναγκάζει να στήνουμε κώλο κάθε φορά. Και η νεολαία έχει αφεθεί στην τύχη της ή μάλλον στην ατυχία της. Κάποιοι την σπρώχνουν στην πρέζα, στην πουτανιά, στο αλκοόλ, στον χουλιγκανισμό και στο βόλεμα. Όμως για να βολευτεί κανείς πρέπει να πληρώσει το τίμημα.

Μου ‘ρχεται να ξεράσω όταν ακούω “επιστημονικές” απόψεις για το οποιοδήποτε θέμα. Με μια γλώσσα ξερή, βαρετή, πούστικη και ευνουχισμένη. Ούτε την λέξη “σκατά” δεν μπορούν να προφέρουν ανοιχτά. Σου λένε “περιττώματα” κι άντε να βγάλεις άκρη ποιό είναι το περιττό, οι κώλοι ή τα στόματα. Άνθρωποι άσχετοι από ιστορία, κοινωνιολογία και οικονομικά σου κοπανάνε με βεβαιότητα ότι ευτυχώς που είμαστε μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και όχι απέξω. Οι ίδιοι που αύριο θα στηρίξουν το χτίσιμο πυρηνικών αντιδραστήρων-βομβών σε μιά σεισμογενή και ασταθή χώρα.

Από την μιά κανείς δεν μπορεί να ξέρει πως θα ήταν η κατάσταση παρά να υποθέσει με τα στοιχεία που έχει. Ακόμα κι έτσι οι πιθανότητες να κάνει λάθος είναι περισσότερες από εκείνες του να πέσει μέσα. Μπορεί να ήμαστε χειρότερα αλλά μπορεί να ήμαστε και καλύτερα. Οι δυσκολίες σε ξυπνάνε και ανεβάζεις στροφές, ενώ η λούφα σε κοιμίζει και σαπίζεις ζωντανός.

Από την άλλη, μιλάνε λές και μας βάλανε τζάμπα στην τότε ΕΟΚ ή κατόπιν στο πουστρο-ευρώ. Το άχρηστο Secam και τα “λίγα” Μιράζ και τις πνιγμένες πολεμικές αποζημιώσεις της Γερμανίας, και το τζάμπα ρεύμα δεκαετιών στην Πεσινέ, και τις αποικιοκρατικές συμβάσεις των εταιρειών των ΗΠΑ, και τους αμέτρητους και ατελείωτους τόκους στις αγγλοεβραϊκές βδέλλες τα ξεχνάνε, ... τι αρχίδια να πρωτοαναφέρω; Έχουμε φάει το γαμήσι της αρκούδας χωρίς βαζελίνη για κάθε σέντσι που πήραμε από τις ευρωπαϊκές ρουφιάνες, και έχει και συνέχεια.

Όμως η αλήθεια δεν λέγεται ποτέ σε αυτό το παραμύθι της γλυκειάς γαλαζοσκουφίτσας. Ότι ο λύκος είναι χορτάτος και ότι το πιτσιρίκι δεν θέλει να το φάει, αλλά να το ξεσκίσει με την τριχωτή πουτσάρα του. Και αυτό κάνει. Το γαμάει και το ξαναγαμάει και το χύνει και το δέρνει ώσπου το μικρό λιποθυμάει από τον πόνο. Και όταν έρχεται ο χριστιανοεθνικόφρων κυνηγός-σωτήρας , τρώει κι αυτός δυό μανίκια που είχανε ξεμείνει. Στο τέλος ο λύκαρος ξύνει τ’ αρχίδια του με διεστραμμένη ευχαρίστηση ενώ ο γκέι κυνηγός έχει πάρει από το χέρι την αιμορραγούσα και κοσμοχαμένη γαλαζοσκουφίτσα για να την πάει στο σπίτι της. Στο δρόμο δεν χάνει την ευκαιρία να της εξηγήσει πόσο ωραία είναι η σειρά του Μπόμπ του Σφουγγαροπουστράκη που έχει η τιβί.

Έχουμε γίνει ο απόπατος της Ευρώπης. Όλοι οι ταλαίπωροι τριτοκοσμικοί συρρέουν στην πύλη του ψευτοπαραδείσου και εμείς δεν μπορούμε ούτε να τους μπάσουμε μέσα, ούτε και να τους διώξουμε. 9 χιλιάδες ευρώ στοιχίζει χοντρικά το ταξίδι των πειναλέων ως την Ιταλία, μαζί με το φαΐ και τα άλλα έξοδα. Εγώ για να βάλω στην άκρη 9 χιλιάρικα περίσσευμα πρέπει να δουλεύω τρία χρόνια με το σκατό παξιμάδι. Στο Αφγανιστάν με την αβυσσαλέα συναλλαγματική διαφορά, ο γιδοβοσκός για να βγάλει 9.000 ευρώ πρέπει να δουλέψει 2.157 χρόνια και κάτι μήνες. Πού στο διάολο τα βρίσκει ο αλήτης;

Να σας πώ εγώ που τα βρίσκει: Ο καθένας ξεκινάει με ένα πακέτο καθαρή άσπρη και σε κάθε στάση κόβει. Πάρε Τούρκε, πάρε Έλληνα, πάρε Ευρωπαίε. Και αν ποτέ ο “πολιτικός πρόσφυγας” φτάσει στον προορισμό του το δίκτυο οργανώνεται σε επαγγελματική πιά βάση. Το όπιο από τότε που το ΝΑΤΟ έκανε το ντού στο Αφγανιστάν χτυπάει νέο ρεκόρ παραγωγής κάθε χρόνο και θα συνεχίσει να κορυφώνει χωρίς bear market. Οι ίδιοι οι Αφγανοί δεν την πίνουνε, άραγε πού πάει όλη αυτή η πρέζα;

Οι πολιτικάντηδες του εδώ τσιμπουκιστάν παίρνουν την στοά των Βρυξελλών να ζητήσουν οδηγίες και οι Βρυξέλλες τους παραπέμπουν στα εξωτερικά χρέη της χώρας και τους κλείνουν το τηλέφωνο. Κανείς δεν ενοχλεί την νταραβεριτζού Τουρκία και το δίκτυο διανομής. Καλές είναι και οι περιουσίες των φραγκάτων της Πόλης αλλά εμένα με ενδιαφέρει να περπατάω στο δρόμο χωρίς να κουβαλάω σιδερικό μαζί μου, και να μην κολλήσουν τα παιδιά μου χολέρα και ηπατίτιδα από αυτούς που κατουράνε και χέζουν στην μέση του δρόμου. Πάντα ήμαστε βρώμικη χώρα, αλλά τώρα έχουμε φτάσει στο απροχώρητο.

Εγώ άμα βγώ να πουλήσω πειρατικά σι-ντί, με μαζέψανε αμέσως οι κερατάδες. Τους πρώην καννίβαλους δεν τους ενοχλεί κανένας. Και καλά όσο αγοράζει ο κόσμος σι-ντί. Όταν πάψει, τί θα κάνουνε οι στρατιές των καρβουνιάρηδων; Θα γυρίσουν πίσω στην Αφρική ή θα πουλήσουν τίποτε άλλο; Το πράγμα δένει και μόνο οι ηλίθιοι δεν μπορούν να το καταλάβουν και να το δούν.

Είναι καλοί λέει οι μαύροι και οι Αφγανοί και όλοι οι άλλοι τριτοκοσμικοί. Όποιος το λέει αυτό δεν έχει ταξιδέψει αρκετά, ούτε στις εν λόγω χώρες, ούτε στα γκέτο των Ευρωπαϊκών πόλεων. Δεν είναι καλοί, απλά είναι λίγοι και λόγω χρώματος φαίνονται. Ας πάνε οι προοδευτικοί του καναπέ μια βόλτα στο Λάγος της Νιγηρίας ή στη Σομαλία ή στο Αφγανιστάν . Θα τους φάνε ζωντανούς πρίν βγούν από το αεροδρόμιο. Κι οι μαύροι από την πλευρά τους δίκιο έχουν. Ίσως και περισσότερο από εμάς. Αυτούς τους γαμάνε κάτι αιώνες οι αποικιοκράτες και δεν τους δίνουν δεκαράκι. Εμείς όλο και κάτι βρωμοψίχουλα καβαντζώνουμε.

Το ότι η χώρα έχει φτάσει σε αδιέξοδο είναι ψέμα. Όπως και το ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σωθεί η κατάσταση παρά περισσότερα τσιμπούκια και πισωκολλητά. Η χώρα δεν έχει φτάσει σε ένα, αλλά σε πολλά αδιέξοδα. Και η μόνη λύση δεν είναι το να στήνουμε κώλο γιατί αυτό κάνουμε τόσα χρόνια και πάμε όλο και παραμέσα στο λάκκο με τα παπάρια. Ούτε το να οδηγούμαστε από τους κουκουλοφόρους πράκτορες σε συγκεκριμένα κανάλια εκτόνωσης και στον εμφύλιο πόλεμο ή στην στυγνή μασονοκινούμενη δικτατορία.

Όποιος μαλάκας θέλει να διεκδικήσει κάτι και δεν ξέρει πώς, αντί να κλείνει τους εθνικούς πορνόδρομους, να πάει να κλείσει μιά Τετάρτη στις 3 την νύχτα όλους τους δρόμους που οδηγούν στην Εκάλη και όλες τις εισόδους των καναλιών. Να μην μπαίνει και να μην βγαίνει κουνούπι. Να δείτε για πότε παραλύει η κωλοτρυπίδα αυτού του αίσχους. Αλλά τότε να είσαστε σίγουροι ότι οι ψευτοδημοκρατικές σκατοσακούλες θα κατεβάσουν όχι μόνο τα ΜΑΤ και τα ΕΚΑΜ, αλλά και τα Σκατάμ και τους κουκουλοφόρους μπατσομπινέδες και την Χρυσή Κραυγή. Ακόμα και τα τάνκς θα κατεβάσουν στο δρόμο για να τσακίσουν το δάχτυλο που θα τους έχει μπεί στον κώλο. Τότε όμως θα μπλέξει το πράγμα και θά ‘χει ενδιαφέρον.

Πουθενά δεν υπάρχει πόλεμος χωρίς νεκρούς και έπος χωρίς ήρωες.

Όλα τα άλλα είναι φιλοσοφίες της δειλής ψωλής.

Οι Σπαρτιάτες πέθαιναν πραγματικά, όχι εικονικά στην οθόνη του υπολογιστή. Γι αυτό και νικούσαν τους αντιπάλους τους και γι αυτό είναι αθάνατοι.

Βάλτε το αυτό πάνω στον πούτσο σας να δείτε τι γίνεται.

Ο δρόμος προς τον πατέρα

2009-03-05T15:29:00.009+02:00

Τα ανθρώπινα όντα είναι γελοία μερικές-τις περισσότερες- φορές. Διαθέτουν ένα απίστευτης ποιότητας εργαλείο το οποίο λέγεται μυαλό και αντί να το χρησιμοποιούν, το αφήνουν και σαπίζει. Και όταν το χρησιμοποιούν φροντίζουν να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο σε ποσοστό και χρόνο και πάντα με τον χειρότερο τρόπο. Αντί να αφουγκράζονται την αλήθεια της λογικής ή έστω την λογική της αλήθειας, προσφεύγουν σε απίθανες κατασκευές όπως στην άκαιρη φαντασίωση, στο χοντροκομμένο ψέμα, ή ακόμα χειρότερα : στην τρελή ελπίδα.

Είναι μέσα στις άμυνες του μυαλού το να υποκαθιστά την σκληρή και πολλές φορές αναπόφευκτη πραγματικότητα με μια πλασματική ωραιοποιημένη κατάσταση. Αυτό βοηθάει από την μιά στο να ξεκουράζονται οι νευρώνες που διαχειρίζονται και αξιολογούν τις προσλαμβανόμενες πληροφορίες και έτσι να διευκολύνεται η επεξεργασία των μελλοντικών επιλογών. Και από την άλλη, να αμβλύνονται οι δυσάρεστες καταστάσεις που οδηγούν στην κατάθλιψη.

Όμως υπάρχει μια παγίδα σε αυτή την λειτουργία του νού. Αυτή είναι ο εκούσιος εγκλωβισμός στην απατηλή προσομοίωση της αλήθειας, η καταστολή των μηχανισμών αντίδρασης, η πτώση στην ποιότητα του ενστίκτου της επιβίωσης, και ως τελικό αποτέλεσμα η ολική καταστροφή του σώματος στο οποίο στεγάζεται το μυαλό.

Όμως όπως λένε οι βουδιστές, “η ζωή δεν είναι παρά ένα όνειρο”. Και ο κόσμος για τον καθένα μας υπάρχει όσο διαρκεί το σώμα. Όταν οι διακόπτες κατέβουν και η ζωή μας εγκαταλείψει, όλο το σύμπαν πεθαίνει μαζί μας. Δεν έχει πιά σημασία το αν η γάτα στο κουτί είναι ζωντανή ή πεθαμένη, γιατί δεν υπάρχει πιά ούτε κουτί, ούτε γάτα, ούτε παρατηρητής. Φυσικά μιλάω για το σύμπαν που αντιλαμβάνεται το μυαλό μας ατομικά, γιατί οι υπόλοιποι συνεχίζουν με το προσωπικό του σύμπαν ο καθένας να συγκροτούν το μεγάλο σύμπαν, άσχετα με τις αφίξεις ή τις αναχωρήσεις.

Είναι στιγμές που ο κόσμος με κουράζει με το απίστευτα χαμηλό επίπεδο στο οποίο έχει επιλέξει να λειτουργεί. 98 % όλων των συζητήσεων είναι για θέματα ανούσια, βαρετά, πληκτικά, εκνευριστικά, πνευματοκτόνα. Είναι σαν να κουβεντιάζουν υπνοβάτες για τις πατούσες της σαρανταποδαρούσας. Ευτυχώς που υπάρχουν άτομα με ταλέντο και τρέλα γύρω μας που κάνουν που και που κανένα χιουμοριστικό τάκλιν στην κουβέντα και παίρνουμε μια ανάσα.

Είναι που τυχαίνει καμμιά φορά ο ταβερνιάρης να ψήνει καλά τις μπριζόλες και τα παϊδάκια, αλλιώς ένα καλό βιβλίο ή μια αξιόλογη ταινία θα ήταν πάντα προτιμότερα από ένα βράδι ταλαιπωρίας με μια παρέα που κουβεντιάζει για συνηθισμένα πράγματα.

Η παγκόσμια κληρονομιά της γνώσης και των εμπειριών είναι τόσο πλούσια που προξενεί εντύπωση πόσο λίγο από αυτήν χρησιμοποιούμε. Διάφορα φασισταριά με τις νεο-φιλελεύθερες απολυταρχικές απόψεις τους και κάποιοι σκοτεινοί ταλιμπάν θεοκράτες με τις “θεόπνευστες” γραφές τους έχουν πάντα τον πρώτο λόγο και συνήθως χωρίς αντίλογο.

Σε φυσιολογικές περιόδους, ο κόσμος χαμηλώνει την ένταση αυτών των κρετίνων γιατί από ένστικτο δεν τους αντέχει. Ενίοτε τους κλείνει τελείως και βάζει μουσική. Σε περιόδους όμως που κυοφορούνται παγκόσμιες αλλαγές, οι μαλάκες εισβάλλουν στον χώρο σου με χίλιους δυό τρόπους. Τότε δύσκολα μπορείς να τους αποφύγεις χωρίς να συγκρουστείς με κάποιον.

Η τοκογλυφική δημοκρατία που “απόλαυσε” ο πλανήτης τους τελευταίους τρείς αιώνες είναι ολοφάνερο ότι ετοιμάζεται να τα φτύσει οριστικά. Όλα γύρω μας συνηγορούν σε αυτό. Ακόμα και με τους δικούς του μονεταριστικούς κανόνες, το σύστημα της αθλιότητας δεν περπατάει. Όταν κάποιος έχει ξεπληρώσει πέντε φορές το κεφάλαιο που δανείστηκε και ακόμα χρωστάει τον κώλο του από τους τόκους των τόκων, δύο πράγματα μπορούν να συμβούν:

Το πρώτο είναι ότι δεν πρόκειται να πληρώσει γιατί και να ήθελε, δεν έχει πιά την οικονομική δυνατότητα.

Το δεύτερο είναι ότι αν πιεστεί κι άλλο, θα επιτεθεί στους τοκογλύφους γιατί δεν έχει τίποτα να χάσει. Αν μάλιστα καταφέρει να τους σκοτώσει, θα έχει γλυτώσει κι από το χρέος.

Κάποιοι λένε: “Άν ο άνθρωπος αυτός δανείστηκε παραπάνω από τις δυνατότητές του, τότε καλά να πάθει.”
Ή : “Εμείς δεν χρωστάμε, οπότε τί μας νοιάζει για τον άλλον; Ας πρόσεχε.”

Αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι πανύβλακες αυτοδιορισμένοι υπερασπιστές της έννομης τοκογλυφικής τάξης και εχθροί του εαυτού τους και των συνανθρώπων τους, είναι ότι όλοι χρωστάμε. Ότι όλοι είμαστε καταχρεωμένοι και υπερήμεροι. Ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξεχρεώσουμε και να δούμε άσπρη μέρα. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μας επιτρέπεται να συμμετέχουμε στην οικονομική διοίκηση.

Κλεισμένοι στον εαυτούλη τους και περιφρονώντας την υπόλοιπη ανθρωπότητα, οι πανηλίθιοι εθελοντές σκουπιδοφάγοι με το αχρησιμοποίητο μυαλό αδυνατούν να διακρίνουν το αυτονόητο: Το ότι από την στιγμή που μια χώρα χρωστάει, χρωστάνε όλοι οι πολίτες της.

Άσχετα αν ο ατομικός λογαριασμός τους είναι στο σύν και έχουν καταθέσεις.

Άσχετα αν δεν έχουν πάρει ποτέ ούτε δεκάρα προσωπικού δανείου.

Άσχετα με το αν τα χρήματα τα παντελόνιασε μια μικρή ομάδα απατεώνων.

Άσχετα με το ποιός έχει δίκιο και το ποιός φταίει.

Ακόμα πιό πέρα, δεν έχουν καταλάβει το ότι από την στιγμή που μια μικρή χώρα χρωστάει θα πρέπει να γίνει πουτάνα για να ξεχρεώσει. Κι αν δεν γίνει η ίδια, θα την κάνουν οι πιστωτές της.

Με μιά μεγάλη χώρα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Αυτή έχει την πολυτέλεια να κάνει όλες τις άλλες πουτάνες προηγουμένως και αν δεν αποδώσει αυτό, τότε να γίνει πουτάνα η ίδια.

Υπάρχουν διάφορα είδη πουτανιάς:

Το τσιμπούκι : Δίνουμε ό,τι έχουμε. Ορυκτά, πετρέλαια, πρώτες ύλες, σιτηρά, στρατιωτικές βάσεις, αποικιακά προνόμια, ψηφουλάκια στον ΟΗΕ.

Το ιεραποστολικό : Ανοίγουμε τα μπούτια. Συμμετέχουμε σε στρατιωτικές συμμαχίες, διεξάγουμε επιχειρήσεις με υψηλό ανθρώπινο και οικονομικό κόστος, είμαστε οι ριγμένοι στην μοιρασιά αν το παιχνίδι πάει καλά, γινόμαστε ο σάκος του μπόξ αν τα πράγματα στραβώσουν.

Το σκυλίσιο : Στήνουμε κώλο. Η χώρα γίνεται θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων, ο λαός αποδεκατίζεται, οι υποδομές καταστρέφονται, το ήδη υποθηκευμένο μέλλον υποθηκεύεται στην νιοστή.

Σημείωση: Αν ο γαμιάς ή οι γαμιάδες πάσχουν από πριαπισμό, τα κάνουμε όλα με την σειρά και κατ’ επανάληψη. Χέσε μέσα.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που μου είχε πεί κάποτε ο μάστοράς μου, ένας άνθρωπος που με το ζόρι είχε τελειώσει το δημοτικό: “Η οικοδομή είναι το κέντρο της οικονομίας. Πουθενά δεν υπάρχουν τόσα πολλά επαγγέλματα να ασχολούνται με το ίδιο πράγμα. Εκατό διαφορετικοί μάστορες δουλεύουν για να γίνει ένα σπίτι.”

Θα το προεκτείνω λιγάκι. Ο άνθρωπος δύο πράγματα χρειάζεται οπωσδήποτε: Τροφή για να ζήσει και ένα μέρος να προφυλαχτεί από το κρύο και την βροχή. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Και τα ωραία ρούχα και τα αυτοκίνητα και τα σουαρέ και οι διακοπές και τα χρυσά ρολόγια. Όλα αυτά είναι άχρηστα σκατά των τοκογλύφων. Τα σημαντικά είναι η σπηλιά και το τσιτσί. Η διατροφική βιομηχανία είναι σημαντικό κομμάτι της οικονομίας, όμως ο πυρήνας είναι η οικοδομή. Αν αυτή παραπαίει, ολόκληρη η οικονομία γονατίζει. Άμα η οικοδομή πεθάνει, τελείωσαν όλα. Και οι τράπεζες και οι ασφάλειες και οι εταιρείες καταναλωτικών ειδών και τα φορομπηχτικά κράτη και όλοι οι νταβατζήδες που έχουν υποδουλώσει τον πολίτη και του πίνουν το αίμα χωρίς να κάνουν διάλειμμα.

Οικοδομή τέλος, ίσον ντόμινο στην οικονομία, ίσον ανεξέλεγκτη ανεργία, ίσον ταραχές, ίσον πείνα, ίσον επανάσταση. Η πούτσα του Ινδιάνου.

Όμως το τοκογλυφικό σύστημα μισεί τις επαναστάσεις. Όταν είναι να διαλέξει, διαλέγει πάντα τον πόλεμο αντί για την επανάσταση επειδή ο πόλεμος ισχυροποιεί τις δομές της κατεστημένης εξουσίας και έχει λιγότερο ρίσκο για την συμμορία που βρίσκεται στα πράγματα.

Από την άλλη πλευρά, όταν οι άνθρωποι δεν έχουν στέγη, είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι προτίθενται να δουλέψουν σκληρά και να κάνουν θυσίες για να την αποκτήσουν. Από τη στιγμή όμως που όλοι ή σχεδόν όλοι έχουν από ένα σπίτι, αρχίζουν και κλωτσάνε και διαμαρτύρονται και ζητούν να δουλεύουν λιγότερο και να αμείβονται περισσότερο. Τότε το τοκογλυφικό σύστημα αρχίζει και τρίζει επικίνδυνα. Η πατέντα της υπερχρέωσης με καταναλωτικά αγαθά-σκουπίδια έχει κι αυτή ένα όριο, όπως οι κάρτες. Θα χρεωθούν κάποιοι όσο δεν παίρνει αλλά μετά τί; Ποιός θα αναλάβει τα δάνειά τους; Και τί θα εισπράξουν οι τοκογλύφοι από αυτούς που θα μείνουν άνεργοι;

Το κέρδος υφίσταται όσο κάτι είναι σπάνιο. Μόνο τότε το κάτι μπορεί να πουληθεί ακριβά και να αφήσει σημαντικό κέρδος. Να το πώ αλλιώς: Αν υποθέσουμε ότι όλοι όσοι έχουν υποθήκες χάσουν τα σπίτια τους λόγω χρεών, τότε αυτοί που θα τα αποκτήσουν (οι τραπεζίτες) έχουν στα χέρια τους καινούργιο παθητικό και όχι ενεργητικό. Τα κατασχεμένα σπίτια είναι αξίες που θα πέφτουν καθημερινά σε μιά κορεσμένη και φθίνουσα αγορά με ελάχιστη ζήτηση και τεράστια προσφορά. Δεν τους συμφέρει η κατάσχεση, αλλά δεν τους συμφέρει ούτε να χαρίσουν ούτε να παρατείνουν το μη εξυπηρετούμενο χρέος. Η ζημιά στην αγορά και στην οικονομία έχει ήδη γίνει. Η υπερπροσφορά έχει μηδενίσει την ζήτηση και το κέρδος.

Σε αυτή την περίπτωση, η καταστροφή μέρους της ιδιοκτησίας γίνεται επιτακτική ανάγκη. Κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν στάχτη για να ξεκινήσει η διαδικασία από την αρχή. Να γεμίσει ο κόσμος με φτωχούς ανθρώπους που θα πρέπει να κάνουν θυσίες επί χρόνια για να αποκτήσουν στέγη. Γι αυτό και οι σύγχρονοι κατακτητικοί πόλεμοι δεν εστιάζουν πιά στην καταστροφή της πολεμικής μηχανής του αμυνομένου, αλλά κυρίως στην καταστροφή των υποδομών. Γέφυρες, κτίρια, συγκοινωνίες, ηλεκτροπαραγωγικοί σταθμοί, επικοινωνίες, βιομηχανία, όλα γίνονται πουτάνα. Η οικοδομή (ανοικοδόμηση) είναι η συνταγή της επιτυχημένης υποδούλωσης και του σίγουρου κέρδους των τοκογλύφων.

Διαβάζω σχόλια των δαρμένων και γαμημένων πολιτών των ΗΠΑ σε οικονομικές στήλες του διαδικτύου και μου κάνει εντύπωση που ούτε ένας από αυτούς δεν βλέπει επανάσταση ή πόλεμο μπροστά του. Βρίζουν οι μισοί τον Μπούς και οι άλλοι μισοί τον Κλίντον και τον Ομπάμα. Και όλοι μαζί μπινελικώνουν όποιον άλλον βρεθεί στο δρόμο τους. Κάποιες ψύχραιμες και λογικές φωνές χάνονται μέσα στον κυκεώνα των οργισμένων και ανίκανων να σκεφτούν χασούρηδων. Το καζάνι είναι έτοιμο.

Κάποιοι πιστεύουν ακόμα ότι τα χρηματιστήρια θα γυρίσουν πάνω ως δια μαγείας, και ότι τα προβλήματα θα λυθούν. Κι ότι θα βγούν κι άλλοι λαγοί από το καπέλο του ταχυδακτυλουργού. Μακάρι φιλαράκια γιατί έχω μιά έμφυτη απέχθεια προς αυτούς που φοράνε χακί και ουρλιάζουν ηλίθιες διαταγές.

Σίγουρα υπάρχει η πιθανότητα:

- Να δούν λεφτά στην τσέπη τους οι απανταχού εγκλωβισμένοι σε κωλόχαρτα.

- Να πάρουν πίσω τα δισεκατομμύρια που έχασαν οι κάτοχοι των 401Κ και τα ασφαλιστικά ταμεία.

- Να αναστηθούν οι χρεοκοπημένες τράπεζες.

- Να ρεφάρουν πάλι τα ξεβρακωμένα μπουρδελο-κράτη.

- Να επιστρέψει το μπαγιόκο που εξαϋλωσε ο Μέιντοφ πίσω στα μεγαλοκορόιδα που δάγκωσε.

- Να κερδίσουν επιτέλους οι Κουβανοί.

...Αυτό που δεν βλέπω είναι ποιός θα βάλει πραγματικά λεφτά –όχι αέρα κοπανιστό- να αγοράσει τις φούσκες της οικοδομής και τις ξεφτιλισμένες μετοχές και να ξελασπώσει όλες τις αντιπαραγωγικές και ζημιογόνες επιχειρήσεις που έχουν απομείνει στην Δύση. Κι ας πούμε ότι έγινε αυτό. Ποιός θα αγοράσει στο άμεσο μέλλον τα υποδεέστερα και ακριβότερα προϊόντα τους; Και ποιός θα φορτωθεί εκ νέου τα χρηματιστηριακά σαβουρόχαρτα; Και πόσο χρόνο θα πάρει ώσπου να σκάσει η νέα, μεγαλύτερη κρίση;

Συγνώμη αλλά αν δεί κανείς τον κόσμο με τη οπτική των τοκογλύφων, και την ως τώρα ιστορική πορεία της ανθρωπότητας, μου φαίνεται πιό λογικό και πιό αποτελεσματικό το σενάριο των εξεγέρσεων, της πείνας και του “πατέρα των πάντων” που λέει ο μέγας Ηράκλειτος.

Είμαστε στο σωστό δρόμο. Μακάρι να καθαρίσουμε με δυό τσιμπούκια κι ένα ιεραποστολικό, αλλά δυστυχώς η γειτονιά μας βρωμάει βαρβατίλα εδώ και 4.000 χρόνια.

Για την παγίδα του μυαλού, μίλησα στην αρχή. Ξαναδιαβάστε τις 4 πρώτες παραγράφους. Όσοι καταλάβαν με τη πρώτη, ας κάνουν το κουμάντο τους.

Οι υπόλοιποι ας προσευχηθούν.

Το μόνο σίγουρο με το πεπρωμένο –και το οποίο γνωρίζουν πολύ καλά οι κύριοι με τις ποδίτσες- είναι ότι δεν επιδέχεται σχεδιασμό.

Η ανηθικότητα της ιδιοκτησίας και η πούτσα του Ινδιάνου

2009-02-23T17:28:00.012+02:00

“...Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω τα χλωμά πρόσωπα. Μας δείχνουν κάτι χαρτιά που δήθεν γράφουν ότι η γή πάνω στην οποία περπατάμε τους ανήκει και ότι πρέπει να φύγουμε... Δεν ξέρω να διαβάζω την γλώσσα τους αλλά αυτό που ξέρω από τον παππού μου είναι ότι η φυλή μας ζούσε εδώ πολλούς χειμώνες προτού εμφανιστεί η δική τους φυλή. Οι άνθρωποι ανήκουν στη γή που ζούν. Το ότι η γή ανήκει σε κάποιους ανθρώπους είναι μια ακατανόητη ιδέα...”

( Ινδιάνος της Β. Αμερικής, 19ος αιώνας )

...79 λέξεις. Η αποσάθρωση του καπιτα-ληστρικού συστήματος με 79 λέξεις. Τραίνα ολόκληρα με περίτεχνα δικηγορίστικα επιχειρήματα που πήραν χιλιάδες ώρες σκέψης και μελέτης για να διατυπωθούν, πάνε στα σκουπίδια. Βουνά με βαρύγδουπες λογοτεχνικές εκφράσεις λιώνουν σαν παγάκια στον ήλιο της λογικής. Πύργοι από οικονομικές, πολιτικές και θρησκευτικές θεωρίες διαλύονται σαν τα ξερατά που τα ξεπλένει μια γερή κουβαδιά καθαρό νερό.

Με 79 λέξεις ο αγράμματος Ινδιάνος στέλνει αδιάβαστους όλους τους λαδωμένους ποντικούς των βιβλιοθηκών. Αυτούς που με μουτζουρωμένα χαρτιά και μεγάλα λόγια δικαιολόγησαν και εξακολουθούν να υπερασπίζονται το τετράπτυχο της “προόδου”: Φόνος – Ληστεία – Υποδούλωση – Γενοκτονία.

Σήμερα, μετά από ενάμιση αιώνα, ο “αμόρφωτος άγριος” παίρνει και δεύτερη ευκαιρία. Μαζί του και άλλοι μακαρίτες σαν κι αυτόν. Θραύσματα σκέψεων των ανθρώπων από το παρελθόν του κόσμου, αντηχούν σαν μισοσβησμένη ηχώ στον σημερινό λαβύρινθο του πνεύματος.

Οι πληρωμένοι διανοούμενοι-υπερασπιστές των δολοφόνων εξακολουθούν να μιλάνε για το “μεγαλείο του καπιταλισμού”. Για την ικανότητά του να “ενσωματώνει” ακόμα και τις αντίθετες ιδεολογίες. Ενσωματώνω. Ωραία έκφραση. Έτσι την λένε σήμερα την ανελέητη σφαγή; Βέβαια και οι παππούδες αυτών των εξανδραποδιστών έκαναν στα ίδια γραφεία την ίδια δουλειά, όταν κάποιοι άλλοι εξόντωναν έξω στη φύση εκατομμύρια γυναικόπαιδα στο βωμό του θεού του κέρδους. Τουλάχιστον τα εκτελεστικά όργανα πιτσιλίζονταν από το αίμα των θυμάτων. Και οι τύψεις τους κυνηγούσαν για όλη τους την μίζερη ζωή με ζωντανές εικόνες. Οι ποντικοί των γραφείων όμως απλά προσέθεταν μερικά ορνιθοσκαλίσματα ακόμα στο μεγάλο τεφτέρι. Οι φόνοι αποτελούσαν γι αυτούς κάποια μακρινή αφηρημένη στατιστική. Κάποιες εγγραφές στη σειρά και μερικές τελείες. Και χαμογελούσαν ξένοιαστα με τις γυναίκες τους και χαϊδευαν τα κεφάλια των παιδιών τους βγαίνοντας καλοντυμένοι από την εκκλησία κάθε Κυριακή πρωί.

Το έχω ξαναπεί ότι δεν πιστεύω στην δικαίωση των νεκρών. Όταν ένας άθλιος άνθρωπος ξεμαγαρίζει δεν σημαίνει ούτε ότι θα πρέπει να λυπηθούμε, ούτε ότι τα έργα του ψοφάνε μαζί του. Ακόμα και νεκρές, οι μοχθηρές υπάρξεις συνεχίζουν να μας βασανίζουν και να μας κατατρέχουν στον αιώνα τον άπαντα. Σκατά στον τάφο τους λοιπόν και κάρβουνο στην ψυχή τους! Τίποτα δεν συγχωρείται και ειδικά η μαζική σφαγή αθώων.

Αλλά και στην αντίθετη περίπτωση, όταν ένας καλός άνθρωπος δολοφονείται ή απλά πεθαίνει στην ψάθα εξόριστος, κατασυκοφαντημένος και καταληστευμένος, το να δικαιωθεί μετά από χρόνια πάλι δεν μου λέει τίποτα. Το κακό έχει γίνει και οι ένοχοι έχουν διαφύγει με τα λεφτά. Και σίγουρα δεν υπάρχει θεός για να τους τιμωρήσει. Οι συγγενείς και οι απόγονοι των κακούργων που έχουν ζήσει την ζωούλα τους άνετα και ανεύθυνα χάρη στα κλεμμένα λεφτά, έχουν το αίμα των θυμάτων στα χέρια τους. Είναι συνεργοί στο έγκλημα ακόμα και να μην είχαν γεννηθεί τότε.

Οι ποντικοί των γραφείων, αυτοί οι θρασύδειλοι διανοούμενοι του κώλου που αποφασίζουν με μια υπογραφή ή με ένα άρθρο για την ζωή ή τον θάνατο συνανθρώπων τους είναι περισσότερο ένοχοι από τους αμόρφωτους στρατιώτες που τραβάνε την σκανδάλη. Αυτοί πρέπει να δικάζονται πρώτοι. Όμως αυτού του είδους οι σκατάδες επιζούν σε όλα τα καθεστώτα. Γιατί πέρα από τα ονόματα, όλα είναι ίδια. Οι άνθρωποι, οι κανόνες, η ιδεολογία.

Η ουσία του καπιταλισμού συνίσταται στην καταπάτηση όλων των θεμελιωδών αρχών του ανθρωπισμού. Στην καθύβριση όλων των άγραφων νόμων και κάθε έννοιας περί του τί είναι σωστό. Καπιταλισμός είναι το να στερείς τα βασικά πράγματα που χρειάζεται κάποιος για να ζήσει και μετά να του τα πουλάς σε τιμές εξοντωτικές. Είναι το να λές απίστευτα ψέματα και ταυτόχρονα να υποστηρίζεις ότι αυτά είναι η μόνη αλήθεια. Και το να θανατώνεις ανελέητα όσους τολμούν να μην τα πιστέψουν. Είναι ένα είδος θρησκείας των δικηγόρων. Αυτών που διαστρέφουν τα πάντα και περισσότερο από όλα, την ουσία της δικαιοσύνης. Ο θεός είναι το κέρδος. Όχι το λογικό και αναμενόμενο κέρδος, αλλά το βρώμικο, το τοκογλυφικό και το πούστικο κέρδος.

Για πολλά χρόνια οι διεθνείς ψεύτες προσέφεραν το μαγικό αντίδοτο στην αρρώστια. Τον κομμουνιστικό (υπαρκτό) σοσιαλισμό. Ένα καθεστώς απάνθρωπο, άδικο, αντιπαραγωγικό, και όσο δεν έπαιρνε μεροληπτικό. Κι οι άλλοι ξεκωλιάρηδες, οι συμπαθούντες, υποστήριζαν ότι το καθεστώς δεν ήταν έτσι, αλλά οι καπιταλιστές το είχαν υποχρεώσει να γίνει ξενοφοβικό και κλειστοφοβικό. Μέγιστο ψέμα. Το κομμουνιστικό καθεστώς ήταν έτσι από τον πρώτο χρόνο της λειτουργίας του. Με την πάροδο του χρόνου έγινε ακόμα πιό καταπιεστικό, πιό βάρβαρο και πιό εγκληματικό.

Παρόλα αυτά ήταν το μόνο καθεστώς που προσπάθησε -δυστυχώς μόνο στα λόγια- να σπάσει την συνέχεια του ληστρικού συστήματος των λίγων και των κανόνων της αιματοβαμμένης ιδιοκτησίας. Όμως αυτά που ο κομμουνισμός πέτυχε μέσα σε εβδομήντα χρόνια δεν ήταν λίγα. Παρόλες τις αντίξοες συνθήκες, κατάφερε:

Να δημιουργήσει το απολυταρχικότερο και πιό απάνθρωπο πολιτικό σύστημα της ιστορίας.

Να κλείσει τον μεγαλύτερο αριθμό ατόμων στην ιστορία σε στρατόπεδα συγκέντρωσης για απλή ιδεολογική διαφωνία ή ακόμα και για υποψία της.

Να εξοντώσει τον μεγαλύτερο αριθμό πολιτών στην ιστορία ως διαφωνούντες.

Να ξεφτιλίσει όλες τις έννοιες του ανθρωπισμού και του πολιτισμού.

Να μειώσει σχεδόν στο απόλυτο μηδέν την καλλιτεχνική δημιουργία.

Να δημιουργήσει γενιές ολόκληρες δυστυχισμένων και ψυχικά κατεστραμμένων πολιτών.

Ένα σωρό άσπαστα ρεκόρ για το μικρό χρονικό διάστημα που μεγαλούργησε.

Το τελευταίο και πιό μεγάλο του έγκλημα είναι ότι όχι μόνο άφησε απείραχτο το καπιταλιστικό όνειδος, αλλά το ενίσχυσε κιόλας. Του έδωσε το φιλί της ζωής. Τόσα εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές θυσιάστηκαν πίσω από το σιδερένιο παραπέτασμα μόνο και μόνο για να πετύχουν την ανανέωση των εγκληματικών δομών της Δύσης. Αυτό πιά κι αν είναι επίτευγμα για βιβλίο Γκίνες, για το καθεστώς-παπάτζα. Φουκουγιάμα τράβα παίξε κανένα τάβλι.

Σήμερα καπιταλισμός και καταναλωτισμός είναι το ίδιο πράγμα. Όποιος δεν καταναλώνει δεν θεωρείται ενεργό μέλος της κοινωνίας. Δεν είναι κάν άξιος σεβασμού. Στην καλύτερη περίπτωση θεωρείται “περίεργος” ή “γραφικός”. Στην χειρότερη θεωρείται λιγότερο κι από νεκρός. Όποιος προτρέπει και τους άλλους να μην καταναλώνουν ή να καταναλώνουν μόνο αυτά που χρειάζονται είναι σήμερα ο πιό επικίνδυνος τρομοκράτης.

Το σύστημα όχι μόνο δεν έχει επηρεαστεί από την (κρατικά ελεγχόμενη και μαζικά παραγόμενη) τρομοκρατία, αλλά βγάζει και τρελά λεφτά από δαύτην. Υπηρεσίες ασφαλείας, μπάτσοι, σύμβουλοι, σεκιουριτάδες, μυστικοί, όπλα, αλεξίσφαιρα υλικά, κάμερες, υψηλή τεχνολογία, ρουφιανο-δορυφόροι, κλειστά κυκλώματα, κοριοί, δίκτυα. Το πιό απλό: Μόνο το ότι σε τραβολογάνε τρείς ώρες νωρίτερα σε κάθε αεροδρόμιο φτάνει. Αναγκαστικά θα φάς, θα πιείς, κι άμα έχεις λεφτά, θα ψωνίσεις κιόλας. Όχι μόνο σου έχουν κλέψει τρείς ώρες από την ζωή σου, αλλά σε υποχρεώνουν και να τις πληρώσεις σε τιμές φαρμακείου.

Όποιος και να είναι ο μικροπολιτικός (απατηλός) στόχος του ξεφτιλισμένου τρομοκράτη-πράκτορα, η παρουσία του θρέφει πολιτικά αλλά κυρίως οικονομικά το ισχύον σύστημα, αυτό που ο ίδιος ισχυρίζεται ότι πολεμάει. Η “ασφάλεια” είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη μπίζνα στον πλανήτη μετά το διαδίκτυο.

Από την άλλη πλευρά, ο στόχος του αντι-καταναλωτή ή του σκεπτόμενου καταναλωτή είναι απευθείας τα έσοδα των αχρείων που λυμαίνονται τα πορτοφόλια όλων μας. Αυτή είναι η πραγματική τρομοκρατία. Η παρουσία του όχι μόνο δεν θρέφει πολιτικά και οικονομικά το σύστημα αλλά το αποδυναμώνει. Λιγότερη κατανάλωση σε προϊόντα σαβούρας ίσον λιγότερα έσοδα στους καταπιεστές. Ο άνθρωπος που αποκτάει έλεγχο πάνω στο πορτοφόλι του, είναι επικίνδυνος γιατί αυτό είναι το πρώτο βήμα. Μετά θα ζητήσει έλεγχο στην διαχείριση των φορολογικών εσόδων, έλεγχο στην διανομή των κονδυλίων, έλεγχο σε αυτούς που τα διαχειρίζονται, και έπεται συνέχεια.

Όμως τα σκουλήκια με τα ψευτο-διδακτορικά έχουν βρεί την ανεργία ως αντίδοτο και μετακυλίουν τις συνέπειες πάλι σε μάς. Λιγότερη κατανάλωση, μας λένε, σημαίνει λιγότερη ανάπτυξη, μεγαλύτερη ανεργία και μικρότερες αμοιβές. Αυτό φαίνεται λογικό εκ πρώτης όψεως. Αυτό που επίτηδες μας αποκρύπτουν οι επιστημονο-κουφάλες όμως είναι ότι ολόκληρη η παγκόσμια οικονομία είναι προσανατολισμένη σε πεπερασμένους, αντιοικονομικούς και ρυπογόνους τομείς. Π.χ. πόσες ακόμα αυτοκινητοβιομηχανίες χρειαζόμαστε; Δεν είναι φανερό εδώ και χρόνια ότι πρέπει να κλείσουν μερικές, αν όχι οι περισσότερες;

Το πολύ χρήμα παίζεται στην βιομηχανία όπλων, στο σέξ, στην θρησκεία, στον τζόγο και στα ναρκωτικά, κατ’ αυτή την σειρά. Τα κράτη χαλάνε περισσότερα λεφτά για να “προστατευτούν” δήθεν το ένα από το άλλο παρά για να ταΐσουν, να ντύσουν, να μορφώσουν και να περιθάλψουν τους πολίτες τους. Σε αυτό τον οικονομικό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό παραλογισμό υπεύθυνη είναι η ανηθικότητα. Όχι της τέχνης και της διανοήσης, αλλά η ανηθικότητα της διδασκαλίας. Και η ανηθικότητα της θρησκείας. Και η ανηθικότητα της εξουσίας. Και φυσικά η υπέρτατη ανηθικότητα, αυτή της ιδιοκτησίας.

Από την στιγμή που γεννιόμαστε μας πιπιλίζουν το μυαλό με μαλακίες, ώσπου να παραδοθούμε. Το ιερό τρίπτυχο: Πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια. Βασισμένο ύπουλα και καθ’ ολοκληρίαν στην ιδιοκτησία. Η πατρίδα, η θρησκεία και η οικογένεια είναι οι ιδιοκτήτες κι εμείς όσο είμαστε ανήλικοι, οι κινητές αξίες. Όταν μεγαλώσουμε η πατρίδα και η θρησκεία εξακολουθούν να είναι ιδιοκτήτες μας, αλλά εμείς έχουμε την ιδιοκτησία της οικογένειας. Μας έχουν διδάξει να τα κοιτάζουμε όλα μέσα από τον παραμορφωτικό φακό του ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Ακόμα και τα παιδιά μας. Αυτά πάνω από κάθε άλλο τα θεωρούμε ιδιοκτησία μας και κάνουμε ό,τι μπορούμε (όχι όλοι ευτυχώς) να τα κάνουμε δυστυχισμένα. Να τους φορτώσουμε τις δικές μας ατέλειες αλλά και τις ατέλειες του συστήματος. Και όλες τις μαλακισμένες απόψεις της αποτυχημένης κοινωνίας μας. Αλήθεια, πώς είναι δυνατόν ένα ανθρώπινο πλάσμα να είναι ιδιοκτησία ενός άλλου ανθρώπινου πλάσματος;

Όμως ακριβώς σε αυτό το τελευταίο συνίσταται η ανηθικότητα : Στο να θεωρεί κάποιος ότι έχει το δικαίωμα να είναι ιδιοκτήτης ανθρώπων. Ότι μπορεί να τους χωρίζει σε κατηγορίες και να αποφασίζει για την τύχη τους. Αυτός θα πεθάνει γιατί δεν μας χρειάζεται, ο άλλος θα ζήσει ως σκλάβος για να μας υπηρετεί, ο τρίτος θα βασανιστεί για να γίνει παράδειγμα. Ο φόνος, η ληστεία, και το μαρτύριο γίνονται με αυτή την λογική απλές διαδικαστικές πράξεις. Αυτοί που τις εξασκούν όχι μόνο δεν τιμωρούνται, αλλά επιβραβεύονται από το καθεστώς με παράσημα, χρήμα, τίτλους τιμής και τσιφλίκια. Και η θεσμοθετημένη αυτοκρατορία της κλοπής και του φόνου με τις πλαστογραφημένες σελίδες της ψευτο-ιστορίας της, παριστάνει την αγία προστάτιδα του νόμου και της ηθικής.

“Αν δουλέψεις σκληρά, θα αμειφθείς”. Πόσες φορές αλήθεια έχουμε ακούσει αυτό τον εμετικό συλλογισμό; Και πάντα -κατά διαβολική σύμπτωση- μονάχα το πρώτο μέρος είναι αλήθεια. Δουλεύουμε σκληρά. Όμως η αμοιβή επαφίεται στην καλή θέληση του εργοδότη. Ακόμα και όταν ο εργοδότης είναι εντάξει, η αμοιβή μετά τους φόρους μας φτάνει ίσα-ίσα για να ζήσουμε. Λίγες είναι οι δουλειές που πληρώνουν καλά. Άντε να αποκτήσουμε κι ένα σπιτάκι με δάνειο. Ακόμα κι έτσι πάντα θα σκάσει ένας πόλεμος, μια οικονομική κρίση, μια έκτακτη ανάγκη και τα λεφτά θα γίνουν κομφετί. Ακόμα κι αυτό να μην γίνει στην διάρκεια της ζωής μας, στα είκοσι χρόνια το σπίτι θέλει γενική επισκευή, δηλαδή πριν εξοφλήσουμε το στεγαστικό θα πρέπει να βάλουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη ή να αγοράσουμε καινούργιο σπίτι. Μ’ άλλα λόγια, φτού κι απ’ την αρχή. Πώς γίνεται και ως ιδιοκτήτες να έχουμε λιγότερα λεφτά απ’ ό,τι πριν; Μου φαίνεται ότι κάποιο λάκκο έχει η εξίσωση. Εμείς πεθαίνουμε για την πατρίδα, εμάς γαμάει η θρησκεία, αλλά άλλοι απολαμβάνουν την ουσιαστική χαρά της ιδιοκτησίας.

Ένα βράδυ, πριν μερικές μέρες, με πήρε ο ύπνος στον καναπέ και είδα έναν εφιάλτη. Ζούσα λέει σε έναν μελλοντικό κόσμο ο οποίος ανήκε ολόκληρος σε κάποιους. Σε ελάχιστους ισχυρούς. Σενάριο τρελο-επιστημονικής φαντασίας. Από τις πιό μικρές παραλίες ως τις κορυφές των βουνών ήταν όλα ιδιόκτητα. Περιφραγμένα. Και κανείς από εμάς τους κοινούς θνητούς δεν είχε δικαίωμα πρόσβασης στην φύση.

Τι είχε απομείνει σε εμάς; Οι δρόμοι, τα φαστ-φούντ και τα βενζινάδικα. Το τσιμέντο και η άσφαλτος. Η κόλαση για γήπεδο και ένα κάρο μοχθηροί και καχύποπτοι μπάτσοι που την έλεγχαν κόβοντας κλήσεις για το παραμικρό. Και πηγαίναμε πέρα-δώθε σαν τους φυλακισμένους στο προαύλιο, αλλά με αυτοκίνητα και μηχανές. Με γουρλωμένα μάτια, άρχισα να ρωτάω γύρω μου: “Τί έγινε ρε παιδιά; Με ποιό δικαίωμα μας έχουν δήθεν ελεύθερους σε αυτήν την φυλακή; Ποιός πούστης τους έδωσε δικαιώματα ιδιοκτησίας πάνω μας; Ποιανού αρρωστημένου μυαλού είναι αυτός ο εφιάλτης που ζούμε;”

Κάποιος άστεγος γέρος με σκούντησε στο μπράτσο. “ Τί ψάχνεις να βρείς ρε φίλε; Εμείς οι ίδιοι τους τα δώσαμε τα δικαιώματα... Κι ό,τι δεν τους δώσαμε ή ήταν φλού, το πήραν μόνοι τους χωρίς να μας ρωτήσουν. Και τώρα άντε πάρτο πίσω...” είπε ο γέρος και κουτσαίνοντας εξαφανίστηκε πίσω από κάτι κάδους σκουπιδιών.

Ξύπνησα λουσμένος στον ιδρώτα. Ήταν 3 η ώρα την νύχτα και η τηλεόραση έπαιζε ακόμα κάποια αστυνομική σαχλαμάρα. Πήγα ως το παράθυρο και κοίταξα έξω. Είδα κάτι δέντρα και η καρδιά μου πήγε στη θέση της. “Άει στο διάολο, είπα, εφιάλτης ήτανε...”

Το πρωί πριν πάω για δουλειά, κάθησα και το ξανασκέφτηκα. Τα δέντρα ήταν αυτά που είχα φυτέψει εγώ ο ίδιος στο πεζοδρόμιο. Αυτό που είχα δεί το περασμένο βράδυ δεν ήταν εφιάλτης. Ήταν η μασκαρεμένη πραγματικότητα. Όλα όσα βλέπουμε γύρω μας όντως ανήκουν σε κάποιους. Οι παραλίες σίγουρα αλλά ακόμα και τα βουνά. Δεν είναι περιφραγμένα γιατί δεν τα χρειάζονται άμεσα. Αν τα χρειαστούν τα μεταβιβάζουν στο τσάκ-μπάμ και τα περιφράσσουν. Η κάθε απρόσωπη κωλοεταιρεία, η κάθε μονή Ξεσκισμένου, ή ο κάθε μεγαλοαπατεώνας με δυό φιλικές κουβέντες και δυό ματσάκια ευρώ κάτω από το τραπέζι με τους καταλερωμένους πολιτικάντηδες, αποκτά τον κοινό πλούτο. Σε μιά νύχτα, τζάμπα και βερεσέ. Και τον μεταπουλάει και βγάζει εκατομμύρια, ή τον χτίζει, τον καίει, τον κάνει νταμάρι, τον τεμαχίζει, τον οικοπεδοποιεί και βγάζει κι άλλα εκατομμύρια. Κι εμείς γαμιόμαστε να ξεπληρώσουμε το δάνειο για το ένα κωλόσπιτο. Εμάς με τα ψίχουλα της ιδιοκτησίας μας πίνουν το αίμα η πατρίδα, η θρησκεία και η οικογένεια, ενώ τα λαμόγια με τις υπεράκτιες, και οι ρασοφόροι με τα βακούφια δεν πληρώνουν μία. Έχουν πιάσει το αληθινό νόημα της ιδιοκτησίας. Τους ανήκουν όλα και τίποτα. Αγοράζουν φτηνά και δεν πληρώνουν φόρους. Δεν πληρώνουν ούτε για να βγάλουν άδεια, ούτε για να χτίσουν, ούτε για να επισκευάσουν, ούτε για να μεταβιβάσουν. Η πατρίδα είναι ο κουμπαράς τους. Όποτε θέλουν λεφτά τον σπάνε και παίρνουν. Και κανείς δεν τους ενοχλεί. Είναι οι αόρατοι ιδιοκτήτες.

Η ιδιοκτησία της γής, ο κληρονομικός πλούτος, η τοκογλυφία, και η εξαίρεση κάποιων από την φορολογία είναι οι βάσεις του συστήματος της νεο-καπιταλιστικής εξαθλίωσης όπως ακριβώς ήταν και της φεουδαρχίας. Όσο υπάρχουν αυτές οι τέσσερεις κολώνες, κανένα πολιτικό σύστημα δεν θα είναι δίκαιο γιατί θα εμπεριέχει παντού την αδικία. Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να σκύβουν το κεφάλι μπροστά στους δυνάστες και να σκοτώνουν και να σκοτώνονται μεταξύ τους για πενταροδεκάρες. Και πολύ μπλά-μπλά θα πέφτει για το τίποτα.

Είναι παγκόσμια μόδα τα τελευταία χρόνια να θέλουν όλοι και όλες να γίνουν όχι απλώς πλούσιοι, αλλά πλούσιοι μπινέδες. Ξέρετε σαν αυτούς με τα λίαρ τζέτ, τα κότερα, τα σαλέ, και την λαστιχένια συνείδηση-καπότα. Μόνο που αυτοί που λανσάρισαν την μόδα του πλούσιου μπινέ ξέχασαν να πούν στους μαλάκες και στις μαλακισμένες ότι το πρώτο και δυσκολότερο βήμα είναι να καταφέρουν να πετάξουν από πάνω τους το σύνδρομο του φτωχομπινέ.

Το σατανικό οικοδόμημα των ιδιοκτητών δεν έγινε ούτε σε μιά μέρα ούτε σε ένα χρόνο. Όμως βλέπω ότι υπάρχει πολλή συσσωρευμένη απογοήτευση γύρω από αυτό. Και όσο πάει και αυξάνεται. Και η Υπερκομπίνα που είναι σε εξέλιξη το τρέφει. Μαζί με την ξαφνική πείνα που θα πέσει σε λίγο, θα φτιάξουν φοβερό κοκτέιλ.

Κάποιοι εν αγνοία τους είναι διορισμένοι εκδικητές του αδικοχαμένου λούζερ ιθαγενούς. Η ιστορία αρέσκεται στο να εμπαίζει τους δυνάστες. Τους τσακίζει και τους καίει ακριβώς την στιγμή που αισθάνονται σίγουροι.

Οι απόγονοι αυτών που έκλεψαν και σκότωσαν με ήσυχη συνείδηση, πρόκειται να συναντήσουν το κάρμα τους. Και δεν θα είναι καθόλου καλό γι αυτούς. Έρχεται η ώρα να φάνε την αναδρομική πούτσα του Ινδιάνου.

Το ξέρουν όλοι τους πολύ καλά, αλλά τώρα θα το εμπεδώσουν: Η καταστροφή ήταν, είναι, και θα είναι πάντα πιο γρήγορη και πιό εύκολη από την δημιουργία.

Η ξύλινη τούρτα

2009-02-17T20:17:00.008+02:00

Σε κάποιο γιαπωνέζικο στρατόπεδο αιχμαλώτων στην Ν.Α. Ασία κατά την διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου, οι αιχμάλωτοι στρατιώτες της χρεοκοπημένης Βρεττανικής αυτοκρατορίας είχαν κόψει μια οριζόντια φέτα από κορμό φοινικόδεντρου και την είχαν βάψει άσπρη. Είχαν κάνει τρύπες για τα κεράκια και όταν κάποιος είχε γενέθλια, την εμφάνιζαν ως τούρτα τραγουδώντας το γνωστό τετράστιχο.

Τα γιαπωνέζικα στρατόπεδα βρίσκονταν όλα βαθιά μέσα στην ζούγκλα. Τα περισσότερα είχαν ολόγυρα έναν απλό φράχτη από σύρμα, όχι για να κρατάνε μέσα τους κρατούμενους, αλλά για να κρατάνε απέξω τα θηρία. Μάλιστα μερικά στρατόπεδα δεν είχαν καθόλου φράχτη. Τί να τον κάνουν; Η ζούγκλα ήταν καλύτερος ο δεσμοφύλακας. Όποιος έχει πάει έστω και για διακοπές στα μέρη αυτά κι έχει περπατήσει έξω από την άσφαλτο, εκατό μέτρα μέσα στην ζούγκλα, σίγουρα καταλαβαίνει τί εννοώ.

Οι συνθήκες κράτησης στα γιαπωνέζικα στρατόπεδα εργασίας ήταν από τις χειρότερες στην ιστορία. Ο κάθε κρατούμενος έπαιρνε λιγότερες από 500 θερμίδες καθημερινά, ενώ το φυσιολογικό για έναν ενήλικο είναι οι 2.500. Αν προσθέσει κανείς τις κλιματολογικές συνθήκες με την αφόρητη ζέστη και την υγρασία, την εξασθένιση του οργανισμού από την έλλειψη φαγητού, και τις αρρώστιες, ελονοσία, δάγγειο πυρετό, εγκεφαλίτιδα, μηνιγγίτιδα, φυματίωση, δεν είναι παράξενο που η λέξη αθλιότητα είναι φτωχή για να περιγράψει αυτό που συνέβαινε εκεί.

Η ξύλινη τούρτα, όσο σουρρεαλιστική και να φαίνεται σε εμάς σήμερα, τότε ήταν προϊόν ανάγκης και εξυπηρετούσε κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Για τους εξαθλιωμένους και ετοιμοθάνατους φαντάρους ήταν η ιδεατή επαφή με την ωραία παρελθοντική πραγματικότητα και ίσως για μερικούς ένα παράθυρο προς ένα μέλλον διαφορετικό από την κόλαση που ζούσαν. Οι Γιαπωνέζοι φύλακες-δυνάστες μπορεί να γελούσαν που και που με την "βλακεία" των αιχμαλώτων, αλλά μετά σοβαρεύονταν γιατί ενδόμυχα τους βασάνιζε κι αυτούς ο φόβος για το δικό τους μέλλον.

Σήμερα οι ηγεσίες των ψευτο-δημοκρατιών ανά τον κόσμο, μας προσφέρουν ακριβώς αυτό για λύση στα προβλήματα: Μια ξύλινη τούρτα.

Το ερώτημα που ανακύπτει αμέσως είναι το “ποιοί είμαστε εμείς;”

Μήπως είμαστε αιχμάλωτοι κάποιου πολέμου;

Μήπως είμαστε εξαθλιωμένοι πνευματικά και ανήμποροι σωματικά;

Μήπως είμαστε ηλίθιοι;

Μήπως έχουμε απεμπολήσει οι ίδιοι το δικαίωμα να λεγόμαστε “άνθρωποι”;

Σίγουρα κάποιοι είναι αιχμάλωτοι, κάποιοι είναι εξαθλιωμένοι, κάποιοι είναι ηλίθιοι και κάποιοι έχουν απεμπολήσει τα δικαιώματά τους.

Όχι όμως όλοι.

Λεφτάδες, πολιτικάντηδες, παπάδες και δημοσιογράφοι έχουν φτιάξει μια παγκόσμια μαφία. Όλοι μαζί έχουν συνεννοηθεί να κοροϊδεύουν εσαεί τους πολίτες. Αυτοί να τρώνε από την κανονική τούρτα και σε εμάς να δίνουν την ξύλινη. Τους μόνους που βοηθάνε αυτοί οι “φιλάνθρωποι” είναι τα μέλη της συμμορίας τους. Όταν κάποιος από δαύτους βρίσκεται σε δύσκολη θέση, όλοι οι άλλοι τρέχουν να τον βοηθήσουν. Άλλοτε φανερά, άλλοτε κρυφά. Τους απλούς πολίτες φυσικά τους αφήνουν και ψοφάνε.

Οι απρόσωπες πολυεθνικές εταιρείες είναι οι νέοι δυνάστες. Απέκτησαν με βρώμικους τρόπους την μονοπωλιακή διαχείριση όλων των αγορών και μετέβαλλαν τον κόσμο σε μπουρδέλο. Αυτοί εκλέγουν κυβερνήσεις, ψηφίζουν συντάγματα, χαράζουν σύνορα, οργανώνουν γενοκτονίες, δολοφονούν όποιον πάει κόντρα. Ο πλανήτης είναι το παιχνιδάκι τους.

Αυτοί ανεβάζουν τις τιμές των αγαθών κατά βούληση και οι κυβερνήσεις-μαριονέτες δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Φυσικά και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Αφού το μόνο που μπορούν να κάνουν και κάνουν, είναι το να λένε ψέματα. Αυτή είναι η μόνη τους ικανότητα. Κατά τα υπόλοιπα, αν διάλεγε κανείς στην τύχη έναν διαβάτη στον δρόμο για να κυβερνήσει, θα ήταν ικανότερος από όλους τους πρωθυπουργούς του κωλόκοσμου.

Το σύστημα έχει εκτροχιαστεί. Πάρτε το χαμπάρι. Δεν επιδέχεται πλέον επισκευή. Θέλει διάλυση και πέταμα. Όλα πρέπει να αλλάξουν. Όχι προς το χειρότερο στο οποίο μαθηματικά πλέον μας οδηγούν οι βουτυρομπεμπέδες πολιτικάντηδες και οι σκατάδες μασόνοι που βρίσκονται από πίσω τους. Αλλά σε κάτι καλύτερο. Το να προσθέσεις άλλες 50.000 ή άλλες 100.000 μπάτσους στο ήδη διαλυμένο εθνικό μισθολόγιο δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα. Ίσα-ίσα θα τινάξει την ξεκωλιασμένη οικονομία και το σκατόψυχο κράτος στον αέρα μια ώρα αρχήτερα.

Η χαμηλών τόνων αντίδραση ευνοεί πάντα το καταστημένο. Ειδικά σε περιστάσεις που χρειάζονται κότσια και σκληρές αποφάσεις. Τότε η γλώσσα πρέπει να είναι σκληρή. Αδυσώπητη. Να μην αφήνει το παραμικρό περιθώριο να την σκαπουλάρει ο βρωμιάρης. Να αθωωθεί λόγω αμφιβολιών. Και το χέρι να είναι ακόμα πιό αμείλικτο από την γλώσσα. Να καθαιρέσει και να κόψει τα κεφάλια που πρέπει, όταν πρέπει.

Κάποιοι θα γούσταραν πολύ να καταργούσαμε τον Αριστοφάνη. Και όλοι να απευθυνόμαστε σε όλους με το “κύριε” μπροστά. Κύριε πρωθυπουργέ, κύριε πρόεδρε της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κύριε δήμαρχε, κύριε νομάρχη, κύριε δικαστή, κύριε κατηγορούμενε... προπάντων το σαβουάρ βίβρ. Έλα όμως που κι εμείς οι μαλάκες ξέρουμε να ζήσουμε (savoir vivre) αλλά τα φράγκα και τις ελευθερίες μας τα φάγανε οι παραπάνω σε συνεργασία με τους πιό παραπάνω. Κι όποιος ζητάει τα ρέστα του, ας απευθυνθεί ακόμα παραπάνω, στον θεό τον ίδιο. Κι άμα βρεί το δίκιο του από τον τελευταίο αρχιπαλιόπουστα ή όποιον άλλον ενδιάμεσα, να έρθει να μου το πεί κι εμένα.

Αυτοί που προωθούν το ψευτο-κυριλίκι και τους χαμηλούς τόνους είναι οι κλέφτες. Αυτοί φοβούνται τα μπινελίκια και αυτούς που τα ρίχνουν. Για τον απλό λόγο ότι μετά τα μπινελίκια θα πέσει και φάπα. Και μετά την φάπα, κλωτσιά. Και μετά την κλωτσιά, δικαστήριο και καταδίκη. Αυτό φοβούνται, όχι τις λέξεις.

Η χώρα πάει κατά διαόλου. Ολόκληρος ο κόσμος πάει κατά διαόλου. Είναι πιά ολοφάνερο. Όπως είναι ολοφάνερο ότι αυτοί που βρίσκονται στο τιμόνι του Τιτανικού το έχουν ρίξει στις ευχές και στην βούτα. Και έχουν κανονίσει και τις βάρκες να την κάνουν.

Δεν ξέρω για σάς, αλλά εγώ με την ξύλινη τούρτα δεν πρόκειται να την βγάλω όταν έρθουν τα πολύ δύσκολα. Θα την σπάσω σε κομματάκια και θα τους την χώσω στον ΚΩΛΟ ! Και τις βάρκες τους θα τις βουλιάξω ΟΛΕΣ !

Ή όλοι θα σωθούμε, ή κανένας.

Of Garbage and Men ( Άνθρωποι και Σκουπίδια )

2009-02-08T12:06:00.010+02:00

*προ-Σημείωση : Η εξουσία λέγεται και Χιονάτη. Το γιατί θα το καταλάβετε διαβάζοντας.

Πριν 600 περίπου χρόνια στην πόλη Άαχεν, ένας γερμανός τυχοδιώκτης με το όνομα Ιωάννης Γουτεμβέργιος είχε στήσει μια κομπίνα. Με ένα είδος μεταλλικού καθρέφτη δικής του επινόησης θα συνέλεγε και θα εγκλώβιζε το άγιο φώς από τα θρησκευτικά λείψανα. Όχι για να το χρησιμοποιήσει ο ίδιος, αλλά για να το πουλήσει στα πανέξυπνα βόδια, τους προσκυνητές. Από ένα τυχαίο περιστατικό η έκθεση των ιερών σκηνωμάτων του Άαχεν αναβλήθηκε για ένα χρόνο με αποτέλεσμα ο Τζόνι Μπί Γκούντ να βρεθεί μαυρισμένος στον Τειρεσία της εποχής ένεκα των απλήρωτων τόκων. Για να γλυτώσει από τους δανειστές του που τον καταδίωκαν ο πρώην χρυσοχόος και τώρα αποτυχημένος συλλέκτης αγίου φωτός, τους υποσχέθηκε μερίδιο από μια άλλη τρομερή ιδέα που του είχε κατέβει μόλις εκείνη την στιγμή. Η ιδέα αυτή είχε να κάνει με την βελτίωση της εφεύρεσης των κινουμένων τυπογραφικών στοιχείων των Κινέζων Bi Sheng και Wang Zhen, πρίν τετρακόσια και εκατόν πενήντα χρόνια αντίστοιχα.

Αυτή την φορά, ο Τζόνι είχε κάνει τζάκποτ. Άθελά του είχε ξεκινήσει την μεγαλύτερη επανάσταση από την καθιέρωση του γραπτού λόγου. Η ανθρωποφαγική Παπική δικτατορία προσπάθησε φυσικά να πνίξει την νέα εφεύρεση στα γεννοφάσκια της αλλά απέτυχε. Οι κοινωνικές δυνάμεις που αντιδρούσαν στην απόλυτη ηλιθιότητα που επέβαλλαν επί σειρά αιώνων οι ιεροί καθήκηδες ήταν ευτυχώς αρκετά ισχυρές αυτή την στιγμή για να πούν “όχι”. Κι ο Τζόνι το πρώτο βιβλίο που τύπωσε ήταν η βίβλος τους, για να τους καλοπιάσει. Όχι ότι κατάφερε και τίποτα σε προσωπικό επίπεδο, γιατί ήταν τρυπιοτσέπης και χρεοκώπησε ξανά σε μερικούς μήνες. Όμως κοινωνικά είχε τινάξει την μπάνκα στον αέρα. Το μονοπώλιο της γραπτής γνώσης που είχαν οι ιερείς, τα μοναστήρια και οι ευγενείς για χίλια πεντακόσια χρόνια κατέρρευσε με πάταγο. Όταν τα κείμενα των Ελλήνων κλασσικών άρχισαν να κυκλοφορούν σε φτηνή και χειροπιαστή μορφή, κι όχι πιά στόμα με στόμα, ή σε μεταφράσεις από τα αραβικά, το βρωμερό σκοτάδι του μονοθεϊσμού λιγόστεψε πάνω από την Ευρώπη. Μια χαραμάδα φωτός φώτισε τις προταριχευμένες ψυχές των αιωνίων δούλων. Η Αναγέννηση ήταν γεγονός.

Μιλάμε για μεγάλη πίκρα για το τότε σύστημα. Τα γεγονότα ακολουθούν το ένα το άλλο με μορφή χιονοστιβάδας. Το 1517 ο Μαρτίνος Λούθηρος καρφώνει στην πόρτα μιας εκκλησίας στην Βιττεμβέργη τις περίφημες “θέσεις” του. Η πολυεθνική εταιρεία των σταυροφόρων βρυκολάκων σπάει σε εκατό κομμάτια. Οι άνευ σπόνσορα λογοτέχνες, ποιητές και φιλόσοφοι που αναγκαστικά απάγγελλαν στίχους στα καπηλειά, βρίσκουν ένα καινούργιο κοινό. Τα ανώνυμου συγγραφέα φυλλάδια που τώρα τυπώνονται σχεδόν τζάμπα, δίνουν και παίρνουν. Έναν αιώνα μετά, το 1615 ο Γαλιλαίος ανακοινώνει ότι η γή είναι στρογγυλή και κινείται. Μέγιστη βλασφημία και προσβολή του μοναδικού μπακαλοτέφτερου που περιέχει όλη την αλήθεια.

Στην Ισπανία έχει ξεσπάσει μια άνευ προηγουμένου αντίδραση στις νέες ιδέες υποκινούμενη από τους μονάρχες και την εγκληματική οργάνωση που λέγεται εκκλησία, με εκτελεστικό βραχίονα την μαφιόζικη “Ιερά” Εξέταση. Βασανιστήρια, κάψιμο και παλούκωμα για όποιον είναι απλά “ύποπτος”. Οικογενειακό ξεκλήρισμα για όποιον είναι “ένοχος”. Στυγνή καταστολή, τρομοκρατία, πόλεμοι και οικονομική κρίση είναι η απάντηση του Πάπα και του χριστιανικού συρφετού που χάνει το προνόμιο να ληστεύει και να δολοφονεί χωρίς να δίνει λόγο παρά μόνο στο ανύπαρκτο αφεντικό του.

Καθόλου παράξενο που όλο τον επόμενο αιώνα στην Ευρώπη ο “όχλος” εξεγείρεται με το παραμικρό. Στην Γαλλία μία από τις σπίθες είναι ο Donatien Alphonse François, marquis de Sade, ο μαρκήσιος Ντέ Σάντ. Στις 2 Ιουλίου του 1789 φωνάζει από το παράθυρο του κελλιού του προς το πλήθος που είναι συγκεντρωμένο έξω από την Βαστίλλη: “Ξυπνήστε, εδώ σκοτώνουν τους φυλακισμένους” προκαλώντας άγρια εξέγερση στους δρόμους του Παρισιού. Οι αρχές τον μεταφέρουν εσπευσμένα σε ένα φρενοκομείο. Παρόλα αυτά, μερικές μέρες αργότερα στις 14 Iουλίου το πλήθος καταλαμβάνει και κατεδαφίζει την Βαστίλλη. Ενώ μερικά χρόνια αργότερα αποκεφαλίζει τον ελέω θεού βασιλιά και την πουτάνα του.

Ο θείος, απελευθερώνεται προσωρινά. Η εκστρατεία της λάσπης εναντίον του δεν είναι ικανή να τον ξεκάνει. Εξυπνάδα, προσωπικές ικανότητες, τύχη, καταστάσεις, συγκρουόμενα συμφέροντα, όλα συνομωτούν για να συνεχίσει να γράφει εναντίον των δυναστών. Τον φυλακίζουν, δραπετεύει, τον ξαναπιάνουν και πάει λέγοντας. Οι δικαστές που καλούνται κάθε τρείς και τόσο να τον καταδικάσουν σε θάνατο παθαίνουν αποπληξία με αυτά που διαβάζουν. Το άτομο δεν έχει ταίρι. Αναρωτιούνται αν είναι πραγματικά το τέρας που περιγράφουν τα κουτσομπολιά, αν είναι η διεστραμμένη διάνοια που γράφει με τρόπο που δεν έχει ξαναγράψει κανένας στο παρελθόν κι ούτε θα ξαναγράψει εύκολα κανένας στο μέλλον, ή αν είναι ολοκληρωτικά και ανεπανόρθωτα φρενοβλαβής. Γι αυτό και τον στέλνουν πολλές φορές από την φυλακή στο τρελάδικο και τούμπαλιν. Όμως ο θείος τα έχει 400. Γράφει θεατρικά έργα μέσα στο τρελάδικο και τα ανεβάζει επιτόπου με ηθοποιούς τους τρελούς.

Ποιό θέατρο του παραλόγου; Ποιός Μπέκετ; Ποιός Υπεράνθρωπος; Ποιός Νίτσε; Τί θεραπεία μέσω της τέχνης που δήθεν ανακάλυψαν οι Αμερικανο-γερμανοεβραίοι ψυχαναλυτές τον εικοστό αιώνα; Για τον πούτσο είναι όλοι τους μπροστά στον θείο. Μπαγιάτικες στρακαστρούκες μπροστά στο βαρύ πυροβολικό. Είναι απίστευτα τα τσιτάτα που γράφει εναντίον της θρησκείας. Με ατράνταχτα λογικά επιχειρήματα και ωμή γλώσσα. Με αταλάντευτη συνέπεια και βαρύ προσωπικό κόστος.

Πάρτε μερικά δείγματα από την “Ιουλιέτα” :

“...Υπάρχει ένας λαός στα βόρεια της Ταταρίας που καθημερινά επινοεί έναν νέο θεό. Ο θεός αυτός είναι το πρώτο αντικείμενο που αντικρύζουν οι άνθρωποι όταν ξυπνούν το πρωί. Αν τύχει το αντικείμενο να είναι μιά κουράδα, τότε η κουράδα γίνεται το είδωλο της ημέρας. Αν δεχτούμε την υπόθεση, δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι αυτό το είδωλο αξίζει όσο και ο γελοίος θεός από αλεύρι που λατρεύουν οι χριστιανοί; Ο πρώτος έχει ήδη, ως ύλη, την σύσταση περιττώματος. Ο δεύτερος την αποκτά εντός ολίγου. Στην πραγματικότητα, η μεταξύ τους διαφορά είναι εντελώς ασήμαντη...”

“...Οι νόμοι της φύσης εδράζονται σε ένα ισομερές μείγμα των στοιχείων που αποκαλούμε “έγκλημα” και “αρετή”. Η φύση αναγεννάται χάρη σε καταστροφές. Διατηρείται χάρη σε εγκλήματα. Κοντολογίς, ζεί δια του θανάτου. Ένα απολύτως ενάρετο σύμπαν δεν θα μπορούσε να επιζήσει ούτε για ένα λεπτό. Το σοφό χέρι της φύσης εκμαιεύει την τάξη από την αταξία. Χωρίς αταξία, η φύση δεν θα πετύχαινε τίποτα. Αυτή η βαθιά ισορροπία συνέχει την διαδρομή των άστρων. Αυτή τα κρατά αναρτημένα στις αχανείς εκτάσεις του διαστήματος. Αυτή τα κάνει να κινούνται. Η φύση μόνο μέσω του κακού επιτυγχάνει την παραγωγή του καλού...”

“...Είναι πολύ διασκεδαστικό να βλέπεις τον άνθρωπο να κατασκευάζει καθημερινά τόσους νόμους για να γίνει ευτυχισμένος και να διαπιστώνεις ότι δεν υπάρχει κανένας από τους νόμους αυτούς που να μην αφαιρεί ένα μέρος από την ευτυχία του ανθρώπου. Γιατί λοιπόν όλοι αυτοί οι νόμοι; Έ, φαίνεται πως οι απατεώνες πρέπει να παχαίνουν και οι μωροί να υποδουλώνονται. Αυτό είναι με δυό λόγια το μυστικό του ανθρώπινου πολιτισμού...”

“...Το να συγχωρείς τους εχθρούς σου είναι αρετή για τους ηλίθιους τους χριστιανούς. Για τους ιθαγενείς της Βραζιλίας, είναι πράξη υπέροχη το να σκοτώνεις τους εχθρούς σου και να τους τρώς...”

Ο θείος δεν είναι απλά άπαιχτος, είναι από άλλη διάσταση. Πολύ πριν από τον Φρόιντ μιλάει για σεξουαλική δυστυχία και συμπλέγματα, για κατάργηση της ρουφιανοθρησκείας και για άμεση δημοκρατία. Κι ακόμα πιό μπροστά: Ότι δεν πρόκειται να υπάρξει πολιτική απελευθέρωση χωρίς σεξουαλική απελευθέρωση. Με την σεξουαλική να προηγείται χρονικά. 32 από τα 74 χρόνια της ζωής του τα περνάει έγκλειστος σε φυλακές και τρελοκομεία. Εκλέγεται βουλευτής στην άκρα αριστερά, αλλά αηδιάζει με τους πολιτικάντηδες και την τρομοκρατία τους και μετά από δύο χρόνια παίρνει την άγουσα για το κάγκελο.

Ο σωματικά και πνευματικά νάνος ψευτο-επαναστάτης δικτατορίσκος Ροβεσπιέρος (πιό σωστά: Ρομπασπιέρος ή Ρομπαπέτρος) θεωρεί την θαρραλέα αθεϊστική στάση ζωής του De Sade ως “αριστοκρατική” (όταν η λέξη αυτή σημαίνει γκιλοτίνα), και τον βάζει πρώτο στην μαύρη λίστα γιατί ο ίδιος θέλει να προωθήσει την λατρεία του “Υπέρτατου Όντος”. Του νέου θεού-μαϊμού της πρώιμης παγκοσμιοποίησης. Του οποίου Μέγας Ποντίφηκας αυτο-ανακηρύσσεται ο ίδιος ο Ρομπαπέτρος. (Όπως βλέπετε, υπάρχουν μαλάκες που εμπιστεύονται την απόλυτη εξουσία ακόμα και σε δικηγόρο πολιτικάντη που το όνομά του αρχίζει από ρόμπα-).

Ο στόχος του Ρομπανάνου είναι να κρατικοποιήσει την θρησκεία. Αντικατάσταση δηλαδή του ενός δυνάστη από έναν άλλον, κατά κανόνα εγκληματικότερο του πρώτου. Με το αζημίωτο. Το μόνο εμπόδιο είναι ο Ντέ Σάντ. Η γκιλοτίνα στήνεται για τον μαρκήσιο αλλά χάρη σε ένα γραφειοκρατικό λάθος κόβει άλλο κεφάλι. Η τυραννία του Ρομπαπέτρου φτάνει στο απόγειό της και τελειώνει απότομα. Ευτυχώς αυτή τη φορά η γκιλοτίνα κόβει το σωστό κεφάλι, αυτό του Ρομπανάνου.

Ο θείος αφήνεται ελεύθερος, αλλά όχι για πολύ. Το 1801 ένας άλλος σεξουαλικά ανίκανος νάνος, ο τύραννος σφαγέας Βοναπάρτης (το πρότυπο του μετέπειτα επίσης διάσημου –και επίσης σεξουαλικά ανίκανου- νάνου σφαγέα, Αδόλφου Χίτλερ) ανεβαίνει στην εξουσία. Με το καλημέρα, ρίχνει τα βιβλία του Ντέ Σάντ στην φωτιά και διατάσσει ξανά τον εγκλεισμό του μαρκήσιου στο μπουντρούμι, χωρίς δίκη. Ο γερο-Ντέ Σάντ από την τελευταία φυλακή παίρνει οριστικά μετάθεση για το γνώριμο πιά σε αυτόν μουρλοκομείο του Σαρεντόν και εκεί πλέον τα δίνει όλα. Τα φτιάχνει με την 13χρονη κόρη ενός υπαλλήλου του ιδρύματος, μαθαίνοντάς την γραφή και ανάγνωση. Γράφει και ανεβάζει δικά του θεατρικά με τον θίασο των πυροβολημένων του ασύλου και συμμετέχει σε απίστευτα καλλιτεχνικά δρώμενα. Π.χ. στην Λειτουργία του Πάσχα ο Ντέ Σάντ κρατάει τον δίσκο στην εκκλησία...

...Είναι το σουρεαλιστικό φινάλε μιάς απίστευτης ζωής. Τον Δεκέμβριο του 1814, ο θείος εγκαταλείπει αυτόν τον μάταιο, υποκριτικό και ανέραστο κόσμο...

Στο μεταξύ στην Αγγλία το 1859 τα ψέματα τελειώνουν και με επιστημονικό τρόπο. Το “Περί Καταγωγής των Ειδών” του Δαρβίνου γίνεται ανάρπαστο την πρώτη ημέρα της κυκλοφορίας του κι εξακολουθεί να τρελαίνει ως και σήμερα τους μουτζαχεντίν της μονοθεϊστικής συμμορίας. Δεν μπορούν να το αντικρούσουν , αλλά ούτε και να το κάψουν. Λυσσασμένες νανοσκύλες της εξουσίας, πρωκτόλαγνοι τοκογλύφοι, σαλεμένοι στρατοκράτες, ψευτοδημοκράτες καταπιεστές, διαφθορείς σωμάτων και συνειδήσεων, ρασοφόροι σκοταδιστές, δαιμονολάτρες μισάνθρωποι, ύαινες του πνεύματος, θρασύδειλοι κίναιδοι, πληρωμένοι λασπολόγοι, συκοφάντες ρουφιάνοι, όλοι προσπαθούν να διαιωνίσουν τον μεσαίωνα. Να σιγουρέψουν την επιβίωση της Λερναίας Ύδρας του μονοθεϊσμού και της πλουτοκρατίας που τρέφεται μόνο με ανθρώπινο αίμα και αρνείται να ξεμαγαρίσει και να μας αφήσει ήσυχους.

Σήμερα φαίνεται ότι το παγκόσμιο αστυνομικό κράτος την πάτησε πάλι. Όπως ακριβώς είχε γίνει με την εμφάνιση της τυπογραφίας. Η εκτόξευση του πρώτου Σπούτνικ από τους Σοβιετικούς είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία του προγόνου του διαδικτύου στις ΗΠΑ για να συντονίζονται οι πληροφορίες του δικτύου των ραντάρ. Όταν και οι Ευρωπαίοι μπήκαν στο παιχνίδι, το πράγμα ξέφυγε από τον έλεγχο. Ο έμποροι μπήκαν γερά στον τομέα και κάνουν κουμάντο. Ανάμεσά τους όμως στα κενά, βρίσκονται στρατιές ανεξάρτητων εγκεφάλων και αντιφρονούντων που ροκανίζουν σαν τερμίτες το άθλιο οικοδόμημα. Το διαδίκτυο μπορεί να γεμίζει τα θησαυροφυλάκια των τσιφούτηδων με χρήμα, όμως αργά αλλά σταθερά γονατίζει την δύναμη της άρχουσας συμμορίας, όπως έκανε η τυπογραφία.

Οι μουσικές και κινηματογραφικές εταιρείες έχουν από καιρό πανικοβληθεί. Αυτοί οι γκάνγκστερ της τέχνης χρεώνουν το μουσικό σι-ντί ή dvd 20 ευρώ και δίνουν στους περισσότερους καλλιτέχνες ψίχουλα, εκτός από μερικούς τυχαίους που αποτελούν την μισθολογική ελίτ που χρησιμεύει για να διαφημίζει το δόκανό τους. Θάβουν χιλιάδες ταλαντούχους μουσικούς, ηθοποιούς, σεναριογράφους, σκηνοθέτες, και προωθούν σκουπίδια, μαζί με λίγους αξιόλογους, γιατί διαφορετικά κανείς δεν θα αγόραζε αυτά που πουλάνε.

Μαζί πανικοβλήθηκαν οι εκδότες, οι εφημερίδες και οι τηλε-νταβατζήδες. Αυτοί καταπνίγουν κάθε τίμια φωνή που πάει κόντρα στα συμφέροντα της συμμορίας τους και χρησιμοποιούν την γυναίκα και συγκεκριμένα το αιδοίο της με τον χειρότερο τρόπο για να πουλήσουν θρησκεία, τζόγο, τσιγάρα, ποτά, ναρκωτικά και ό,τι άλλο άχρηστο ή επιβλαβές στην υγεία σκατολοΐδι-υποκατάστατο του σέξ παράγουν ή πληρώνονται για να διαφημίσουν.

Τώρα πανικοβλήθηκαν και οι ρουφιάνοι-υπαλληλοί τους. Γιατί θα χάσουν τις σκύψε-χρυσέ-μου- και-πιάσε-το-σαπούνι δουλειές τους.

Γιατί τόσος πανικός ρε παιδιά; Ό,τι σπείρατε τόσα χρόνια, θα θερίσετε: Κοροϊδία, αδικία, πείνα, μιζέρια, θάνατο. Επί δέκα. Λίγο υπομονή ακόμα χρυσά μου αγόρια και κορίτσια. Και εσείς, λειράτοι γερο-παλιόπουστες.

Έρχεται η ώρα του θερισμού. Η ώρα του όχλου. Ετοιμάστε τους λαιμούς σας για κόψιμο αλλά πρώτα τις πλούσιες κωλοτρυπίδες σας... για άλλη δουλειά.

Η βαζελίνη είναι προσφορά του ναού.

Υ.Γ. Άσχετο:

Κάποια μικρόψυχα κακοπληρωμένα πληκτρολόγια με κατηγορούν για ένα σωρό πράγματα. Ότι είμαι αισχρός, βλάσφημος, αγενής, θολωμένος, μηδενιστής, ψυχοπαθής, “τελειωμένος”, και άλλα πολλά.

Τους ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου. Ειλικρινά και χωρίς πλάκα. Με κάνουν να αισθάνομαι -έστω και λίγο- άξιος απόγονος του θείου μου, του Ντονατιέν Αλφόνς Φρανσουά.

Γραβατάκιας δεν είμαι, αλλά ακόμα και με γραβάτα, φαίνεται ότι δεν είμαι πουλημένος και βουτηγμένος στα σκατά όπως η μούρη τους. Όπως ο θείος μου στην εποχή του, έτσι κι εγώ στην δική μου, γράφω αυτό που αισθάνομαι και δεν σκοπεύω να το αλλάξω για να προσαρμοστώ στα μικροαστικά και βλαχομπανάλ γούστα τους. Πώς να το κάνουμε, η ωμή αλήθεια τσουρουφλάει αλύπητα αυτούς που προσπαθούν να την καταπιούν...

Σε όποιον αρέσω καλώς, οι άλλοι να αλλάξουν ιστοσελίδα. Σε όποιον δεν αρέσω και εξακολουθεί να με διαβάζει, είναι σε καλό αλλά δύσβατο γι αυτόν δρόμο. Να προσέχει. Και να θυμάται...

Η βλακεία τελειώνει κάποτε, οι κρετίνοι ποτέ.

Όταν το δάχτυλο έδειχνε τον εχθρό, ο ηλίθιος το κοίταζε για μανικιούρ

2009-01-25T15:02:00.011+02:00

Διαχρονικά το χειρότερο δείγμα του homo sapiens είναι ο επαγγελματίας πολιτικάντης. Δεν μιλώ για τους ελάχιστους “ερασιτέχνες” (με την καλή έννοια) που βγαίνει ένας κάθε είκοσι χρόνια, ούτε για τους σπάνιους ηγέτες τύπου Κινγκιννάτου που βγαίνει ένας κάθε πεντακόσια χρόνια. Μιλάω για το μικρόψυχο και ανασφαλές ανθρωπάριο που βαφτίζεται “ηγέτης” και προωθείται στα ανώτατα πολιτειακά αξιώματα από σκοτεινές πλουτοκρατικές μειοφηφίες για να τις υπηρετήσει πιστά. Αυτό το σκουπίδι της κοινωνίας είναι ικανό να υπογράψει για να νομιμοποιηθεί το χειρότερο έγκλημα, μόνο να υπογράψει όμως, γιατί δεν έχει τα αρχίδια μόνος του να τα βάλει ούτε με κουτσή, μισοπατημένη μύγα. Από την άλλη, το έχει εύκολο να βάζει τα κλάματα και να ζητάει βοήθεια και έλεος όταν τα πράγματα πάνε άσχημα γι αυτόν και κινδυνεύει όχι να τον λυντσάρουν –όπως θα έπρεπε- αλλά απλά να πάει για λίγο φυλακή. Και όσο οι συνθήκες είναι ομαλές, τα σκοτεινά αφεντικά του τον προστατεύουν με κάθε τρόπο. Τον γλυτώνουν ακόμα και από το μεγαλύτερο σκάνδαλο χωρίς να πάθει τίποτα. Πολλές φορές δεν χάνει ούτε κάν την πρωθυπουργική καρέκλα για αδικήματα που ο κοινός πολίτης θα έτρωγε από είκοσι χρόνια έως ισόβια.

Ο άπλυτος Αττίλας και οι Ούννοι του ήταν άγιοι μπροστά σε αυτές τις παρφουμαρισμένες λούγκρες με τις καλοξυρισμένες φάτσες και τους αποτριχωμένους κώλους που παριστάνουν τους πολιτισμένους μέσα στα ακριβά κουστούμια τους. Και τουλάχιστον οι παλιοί ηγέτες είχαν το θάρρος να κάνουν τις σφαγές μόνοι τους, λερώνοντας τα χέρια τους και κολυμπώντας στο αίμα οι ίδιοι. Οι σημερινοί “ηγέτες” δεν αντέχουν να βλέπουν φόνο ούτε στην τηλεόραση. Είναι οι λεγόμενοι τηλε-δολοφόνοι, ή δολοφόνοι εξ αποστάσεως, για όσους ξέρουν ακόμα ελληνικά. Εγκρίνουν το πάτημα ένος κουμπιού εδώ το οποίο σκοτώνει κάποιους που βρίσκονται 3.000 χιλιόμετρα μακριά. Κανείς τους δεν έχει τον τσαμπουκά όχι να σκοτώσει, αλλά ούτε να κρατήσει όπλο. Είναι βρωμερές κατσαρίδες και γλοιώδεις κάμπιες που βάζουν άλλους να κάνουν τα εγκλήματα και άλλους να τα “εξωραΐσουν”.

Η κοινοβουλευτική (αντιπροσωπευτική) δημοκρατία είναι το πολίτευμα των αναξίων. Η χέστρα των από κληρονομιά οικονομικά δυνατών . Ο βόθρος των κολάκων και των ξεκωλιάρηδων. Ο σκουπιδότοπος των σωματικά και πνευματικά υπομετρίων. Η χαβούζα της παλιανθρωπιάς, του νεποτισμού και της στασιμότητας.

Όλος ο πλανήτης είναι στο ίδιο χάλι. Σκατά και απόσκατα. Συμμορίες δολοφόνων και ληστών κάνουν κουμάντο παντού χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Μερικές δεκάδες εκατομμύρια ψυχοπαθείς δεν ξέρουν πού να ξοδέψουν αυτά που έκλεψαν από τους πολλούς, ένα δισεκατομμύριο μουγκοί την ψιλοβγάζουν καθαρή και πέντε ολόκληρα δισεκατομμύρια ταλαίπωροι δεν έχουν να φάνε.

Πάντα έτσι ήταν θα μου πείτε.

Λάθος και φάουλ. Λάθος, γιατί ποτέ στο γνωστό παρελθόν δεν υπήρξε τόσο μεγάλος αριθμός δυστυχισμένων πάνω σε αυτόν τον άθλιο κόσμο. Και φάουλ, γιατί όποιος το πιστεύει αυτό είναι κατά σημειωτικό συμπέρασμα σκατάς και γελοίος μοιρολάτρης, στησοκώλης και συνυπεύθυνος για την συνολική κατάντια.

Το δεύτερο χειρότερο δείγμα homo sapiens, μετά τον επαγγελματία πολιτικάντη, είναι ο δημοσιογράφος, με ή χωρίς το τηλέ-. Κι εδώ υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις. Όμως ο κανόνας είναι που γαμάει το σύμπαν, όχι οι εξαιρέσεις του.

Το “λειτούργημα” αυτού του κακοπληρωμένου συνενόχου των φονιάδων και των ληστών συνίσταται στο να βγάζει λάδι τους γραβατωμένους εγκληματίες που υπογράφουν σε χλιδάτες αίθουσες τα μεγαλύτερα αίσχη. Η δουλειά του συγκεκριμένου ρουφιάνου, γνήσιου απογόνου των μεσαιωνικών αυλοκολάκων και παρτουζο-αξιωματούχων, είναι το να κάνει το άσπρο μαύρο και αντίστροφα. Το να λερώνει συνειδήσεις κατά παραγγελία. Το να ψηλώνει τους νάνους και να τους κάνει γίγαντες. Το να κοιμίζει τα πρόβατα και μετά να τα οδηγεί στην σφαγή. Το να βαφτίζει τις ωμές γενοκτονίες ως “πράξεις άμυνας” ή “λελογισμένη βία”. Το να εξαφανίζει όσους λένε κάτι διαφορετικό. Το να διαστρέφει την αλήθεια και το να ωραιοποιεί το ψέμα. Το να συκοφαντεί και να δυσφημεί κάθε προσπάθεια που στρέφεται εναντίον των σκοτεινών αφεντικών του.

Το τρίτο χειρότερο δείγμα του δίποδου παμφάγου που καταδυναστεύει τα πάντα είναι ο “φιλήσυχος” ψηφοφόρος. Αυτό το όρθιο ζώο που νομίζει ότι είναι καλύτερος από τον πίθηκο, επειδή ανακάλυψε την ξυριστική μηχανή κι έκρυψε τα γεννητικά του κάτω από υφάσματα. Αυτό το κομπλεξικό, μισαλλόδοξο, ανέραστο και άπληστο υποκείμενο που δέχεται να πολεμήσει και να σκοτώσει ανθρώπους που δεν γνωρίζει και που δεν τον έχουν ενοχλήσει ποτέ, αλλά που δεν καταδέχεται ούτε να φωνάξει εναντίον αυτών που τον ποδοπατάνε καθημερινά. Αυτό το όρνεο κουτοπονηριάς και αδικίας που βρυχάται για τα δικαιώματά του αλλά κάνει την πάπια σε όλες τις υποχρεώσεις του, ακόμα και τις οικογενειακές.

Και πάλι, θα μου πείτε, όλα αυτά είναι γνωστά. Ποιό είναι το καινούργιο στοιχείο;

Το καινούργιο στοιχείο –αν μπορεί να θεωρηθεί καινούργιο γιατί έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν- είναι η παγκόσμια οικονομική κρίση που θεριεύει ύπουλα μέρα με την μέρα. Αυτό που ξεκίνησε ως προβληματάκι μερικών μικρών συνεταιριστικών τραπεζών και κατασκευαστικών εταιρειών στις ΗΠΑ και τείνει να εξελιχτεί στο προανάκρουσμα του Αρμαγεδδώνα. Η τρύπα των τοξικών προϊόντων άρχισε από τα 200 δις, πήγε στα 750 δις, ανέβηκε στο 1 τρις και τώρα σκαρφάλωσε στα 3,6 τρις. Μήπως όλα αυτά είναι ψέματα; Παίζει και αυτό γιατί τα ψέματα είναι οι μόνες “ειδήσεις” που μεταδίδουν τα Μεσα Μαζικής Αποβλάκωσης. Λέτε η τρύπα να εξαφανιστεί με το μαγικό ραβδάκι; Μακάρι. Αν είναι τρύκ, έτσι θα γίνει. Αν είναι όμως πραγματική (και αυτό θα το καταλάβουμε σε μερικούς μήνες) τραβήξτε για κανένα βουνό.

Μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Επειδή είμαι σχετικά πραγματιστής πιστεύω ότι πρόκειται κατά 90 % για κομπίνα. Για την Υπερκομπίνα μάλιστα και το έχω ξαναπεί. Οι βρυκόλακες θα γίνουν ακόμα πιο πλούσιοι ληστεύοντας τους προϋπολογισμούς των κρατών και αποκτώντας εταιρίες για ένα σπυρί φακής. Με ένα πινάκιο τώρα θα αγοράζουν 1.000 εταιρείες.

Αντιπροχτές άκουσα ότι η Merril Lynch πήρε 20 δις δολάρια του φορολογούμενου ως έκτακτη βοήθεια για να μην χρεωκοπήσει και αμέσως μοίρασε τα 15 δις σε μπόνους ! Μπόνους σε αυτούς που δημιούργησαν ή/και υπέθαλψαν την κρίση! Τέτοια ληστεία και αρπαγή της ήδη κωλομπαρεμένης οικονομίας είχε χρόνια να γίνει.

Δύο είναι τα πιθανά σενάρια:

1. Οι λωποδύτες υπεύθυνοι έχουν χάσει τελείως το μέτρο οπότε κάποιοι θα πρέπει να τους επαναφέρουν άμεσα στο κανονικό με πρόστιμα, δημεύσεις περιουσιών και πολυετείς φυλακίσεις, (το λυντσάρισμα βέβαια θα ήταν πιό δίκαιη λύση),

ή

2. Αυτό που έχουμε δεί ως τώρα δεν είναι παρά η αρχή μιας σειράς γεγονότων που δεν θα έχουν καλή κατάληξη για την πλειοψηφία του πληθυσμού. Αυτή η απροκάλυπτη αρπαγή του δημόσιου χρήματος που βλέπουμε τώρα, συνέβαινε σε περιόδους της ιστορίας που επίκειται κάποιο επώδυνο τέλος. Το τέλος μιας αυτοκρατορίας, το τέλος ενός συστήματος, ή το τέλος ενός πολιτισμού. Μήπως οι σκατάδες του αεριτζήδικου χρήματος το ξέρουν ότι πάμε κατά διαόλου και πάνε να καβατζώσουν ό,τι μπορούν για τα δύσκολα; Ελπίζω πως το σενάριο αυτό δεν θα παίξει. Όμως όπως λένε, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά πεθαίνει.

...Αν συμβεί αυτό, τότε πάμε αυτομάτως στο υπόλοιπο 10 % των πιθανοτήτων: Η παγκόσμια κρίση ναι μεν να είναι κομπίνα, αλλά κομπίνα θανατηφόρα για αρκετούς από μας, όπως ήταν ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος.

Εάν η παρούσα κρίση είναι του μεγέθους της κρίσης του ’29 , πράγμα που έτσι δείχνει να είναι από τα ως τώρα στοιχεία, τότε τα πράγματα είναι πάρα πολύ άσχημα. Για τον λόγο ότι η παγκόσμια οικονομία είναι εντελώς άλλου μεγέθους και δομής από την κατακερματισμένη και περιφερειακά αυτάρκη οικονομία του ’29. Υπάρχουν εθνικιστικά, πολιτικά, θρησκευτικά, περιβαλλοντολογικά, επισιτιστικά προβλήματα που δεν υπήρχαν τότε. Ο πληθυσμός έχει δεκαπλασιαστεί και δεν υπάρχει συνεκτικό στοιχείο στις κοινωνίες. Τα ταμπού έχουν καταρρεύσει και ο καθένας είναι για την πάρτη του. Επίσης οι κοινωνίες είναι περισσότερο τεχνοκρατικές και μερικές χώρες δεν παράγουν καθόλου τρόφιμα. Αν τότε βόγγηξε ο κόσμος, τώρα θα ουρλιάξει. Ακόμα όμως είμαστε στην αρχή. Η κατάσταση είναι αναστρέψιμη. Αν αφεθούν να πέσουν τα πρώτα σημαντικά τουβλάκια, το ντόμινο που θα ακολουθήσει δεν θα μπορεί να το σταματήσει κανένας. Ο οποιοσδήποτε και για οποιονδήποτε λόγο εκτροχιασμός του τρόπου παραγωγής και διακίνησης των τροφίμων αυτή την στιγμή θα έχει ως άμεσο αποτέλεσμα τον 3ο παγκόσμιο πόλεμο. Πέντε δισεκατομμύρια πεινασμένοι θα κάνουν τον πλανήτη πουτάνα και το ένα δισεκατομμύριο χορτάτων θα τρέχει να σωθεί.

Το δικό μας μπουρδέλο δεν την έχει ακούσει ακόμα γιατί είναι 67 % δημόσιος τομέας. Η πλειοψηφία πληρώνεται κανονικά το μηνιάτικό της –για την ώρα- και η έκφραση που ακούω συνέχεια γύρω μου είναι : “στ’ αρχίδια μου για τους άλλους, εγώ πληρώνομαι κανονικά και δεν έχω κανένα πρόβλημα”. Η φάπα όμως θα πέσει όταν τα δάνεια από το εξωτερικό θα κοπούν και το παραφουσκωμένο κράτος δεν θα μπορεί πιά να πληρώνει τις στρατιές των άχρηστων υπαλλήλων του. Τότε μισθοί και συντάξεις θα κοπούν δια νόμου στο μισό και αν χειροτερέψουν τα πράγματα, θα κοπούν τελείως. Όταν το κωλάδικο δεν θα μπορεί να δανειστεί πιά, δεν θα μπορεί και να πληρώσει κανέναν και τίποτα. Τότε να δείτε πίκρα. Είμαι περίεργος να δώ τότε πόσοι θα έχουν αρχίδια και στυλούς.

Τότε ίσως μερικοί να καταλάβουν ότι αυτό που λένε οι Κινέζοι: “Σου εύχομαι να ζήσεις σε καιρούς με μεγάλο ενδιαφέρον” δεν είναι ευχή, αλλά κατάρα.

...Τα τοπικά σενάρια είναι κάμποσα :

1. Αναρχία
2. Εμφύλιος πόλεμος
3. Ολιγαρχία
4. Δικτατορία
5. Άμεση δημοκρατία

Την αναρχία την είδαμε πριν ένα μήνα. Και κάτι μου λέει ότι θα την ξαναδούμε σύντομα. Καίμε, σπάμε, ληστεύουμε και μετά τί; Ή καταλήγουμε σε εμφύλιο πόλεμο ή σε δικτατορία.

Τον εμφύλιο πόλεμο τον έχουμε ζήσει στο παρελθόν και αποτελεί πολυτέλεια αυτή την στιγμή και σε αυτές τις συνθήκες. Άλλωστε στους περισσότερους εμφύλιους κερδίζει η πλευρά που έχει το περισσότερο άδικο γιατί είναι αυτή που παίρνει την μεγαλύτερη ξένη βοήθεια.

Την ολιγαρχία την ζούμε τόσα χρόνια. Είναι ανίκανη να δώσει λύσεις γιατί οι κληρονόμοι είναι συνήθως κατώτεροι αυτού που κληρονομούν.

Και την δικτατορία την έχουμε ζήσει και το μετανιώσαμε. Αφήνω μια μικρή επιφύλαξη ως προς το πρόσωπο του δικτάτορα και την χρονική διάρκειά της. Αν είναι στυλ Κινγκιννάτου πάω πάσο, αλλά και πάλι είναι μια προσωρινή λύση.

Αν κάτι μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση, αυτό είναι η άμεση δημοκρατία. Όχι αύριο, ΤΩΡΑ ! Η τεχνολογία γι αυτό υπάρχει εδώ και τριάντα χρόνια. Λίγο-πολύ όλοι έχουν πρόσβαση σε έναν υπολογιστή. Οι παππούδες, οι θείτσες και οι άσχετοι θα δεχθούν βοήθεια, όπως γίνεται και στην κάλπη. Δηλαδή να σηκώνουν λεφτά με την κάρτα από την τράπεζα ξέρουν και αυτό δεν το καταλαβαίνουν; Το πρωταρχικό είναι να πάνε σπίτια τους όλοι οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες και να καταργηθούν όλα τα κόμματα. Και ο συρφετός των τρωκτικών της κάθε κλαδικής να πάει στην κόλαση γιατί εκεί είναι το σπίτι του. Αυτή την στιγμή πρέπει να παρθούν αποφάσεις με όσο το δυνατό μεγαλύτερη συναίνεση. Κι αυτό δεν γίνεται μέσω πουλημένων αντιπροσώπων. Όταν τα μέτρα που θα παρθούν είναι σκληρά, χρειάζεται άμεση, φανερή και καθολική ψήφος. Όλα τα άλλα είναι παπατζηλίκια. Άμα θέλουμε να δούμε αλλαγές πρέπει να πληρώσουμε όλοι το τίμημα. Όλοι φωνάζουν για τους κλέφτες, ακόμα και οι ίδιοι οι κλέφτες, αλλά φυσικά κανείς δεν κάνει τίποτα. Λύσεις υπάρχουν. Π.χ. η διακεκριμένη απάτη καθώς και άλλα σοβαρά εγκλήματα σε βάρος του κοινωνικού συνόλου να τιμωρούνται με την μέθοδο του ενός κελλιού: Σκοτώνεις τον προηγούμενο και χώνεις μέσα τον επόμενο. Δέκα εκατομμύρια άτομα είμαστε. Ένα μεγάλο χωριό. Σε δύο χρόνια μπορεί να αλλάξει ό,τι δεν άλλαξε από το 146 π.Χ.. Στα πρώτα εκατό κεφάλια που θα πέσουν (και πολλά βάζω), θα γίνουν όλοι τίμιες κοτούλες και ό,τι στοίχημα θέλετε. Θα αφήνεις το σπίτι σου ανοιχτό και τα λεφτά πάνω στο τραπέζι και δεν θα τα ακουμπάει κανένας. Θα αφήνεις να πέσει 100ευρο κάτω στο δρόμο και δεν θα το σηκώνει κανένας. Όλοι θα σε σκουντάνε στην πλάτη και θα στο δείχνουν, “κύριε σας έπεσε αυτό”. Θα πηγαίνεις στην Ελβετία και στη Σουηδία και θα λές “μα τί μπουρδέλα είναι αυτά;” Όμως τα πρώτα εκατό κεφάλια που θα πέσουν πρέπει να είναι από την κορυφή της πυραμίδας, όχι από την βάση. Και το πρώτο κεφάλι να το κόψει ο πρωθυπουργός αυτοπροσώπως. Και τα αμέσως επόμενα οι υπουργοί του. Αλλιώς να πάνε κι αυτοί σπίτια τους, όπως οι προηγούμενοι. Τζάμπα μάγκες τέλος.

Όποιος θέλει να κάνει τον αρχηγό σε δύσκολους καιρούς, πρέπει να μπορεί να βάψει τα χέρια του με αίμα.

Αλλιώς δεν κάνει ούτε για μάγειρας σε συνοικιακό ουζερί.

Και όποιος πολίτης θέλει δικαιώματα, πρέπει να βάλει πλάτη και να αναλάβει το μερίδιο της ευθύνης και του αίματος που του αναλογεί.

Αλλιώς να βγάλει το σκασμό και να στήνει κώλο στον κάθε γαμιά, όπως κάνει τόσα χρόνια.

Η εκλογική λίστα του νέου κόμματος

2009-01-20T23:56:00.002+02:00

Κ. Κ .Κ.

Κόμμα Καταραμένου Κουβά

ΛΙΣΤΑ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΚΟΥΒΑΔΟΒΟΥΛΕΥΤΩΝ

ΚΟΥΒΑΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΣ-ΑΠΑΤΕΩΝΙΔΗΣ Σωτήριος
ΚΟΥΒΑΔΙΚΗΓΟΡΑΤΟΣ-ΨΕΥΤΟΓΛΟΥ Αδαμάντιος
ΚΟΥΒΑΤΡΟΠΟΛΟΓΙΟΨΗΦΗΣ Αχόρταγος
ΚΟΥΒΑΠΑΛΤΟΡΟΜΠΑΕΙΔΗΣ Φιλόλαος
ΚΟΥΒΑΔΟΚΑΡΑΒΟΣΚΥΛΟΠΝΙΧΤΑΚΗΣ Νικόλαος
ΚΟΥΒΑΣΚΑΤΟΦΑΜΠΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ Βουκεφάλας
ΚΟΥΒΑΕΡΓΑΤΟΣΚΟΤΩΣΤΡΑΣ Ιορδάνης
ΚΟΥΒΑΨΩΛΟΜΕΓΑΛΕΜΠΟΡΑΣ Αθανάσιος
ΚΟΥΒΑΜΑΣΟΝΟΕΚΔΟΤΗΣ Ριρίκος
ΚΟΥΒΑΚΑΜΠΙΝΕΔΟΜΕΣΑΖΩΝ Αντώνιος
ΚΟΥΒΑΠΑΧΥΜΙΖΑΔΟΡΟΣ Στυλιανός
ΚΟΥΒΑΔΕΦΟΡΟΒΡΩΜΥΛΟΣ Ελευθέριος
ΚΟΥΒΑΤΡΥΠΙΟΤΕΛΩΝΗΣ Θωμάς
ΚΟΥΒΑΟΛΑΠΑΝΤΕΛΟΝΗΣ Παύλος
ΚΟΥΒΑΠΟΛΥΠΙΑΣΤΡΑΚΙΑΣ Ιωάννης
ΚΟΥΒΑΤΕΤΡΑΛΑΜΟΓΙΟΣ Θεοφάνης
ΚΟΥΒΑΠΕΤΣΙΝΟΕΠΙΤΑΓΙΔΗΣ Σπήλιος
ΚΟΥΒΑΜΠΑΤΣΟΓΟΥΡΟΥΝΗΣ Βλάσιος
ΚΟΥΒΑΔΕΡΝΩΓΙΑΓΙΑΔΕΣ Μάτ
ΚΟΥΒΑΝΥΧΤΟΕΚΒΙΑΣΤΑΚΟΣ Μαυρίκιος
ΚΟΥΒΑΚΑΡΑΒΑΝΟΒΛΑΧΟΣ Στρατοκράτης
ΚΟΥΒΑΣΑΡΔΕΛΟΕΞΟΥΣΙΑΣ Ναπολέων
ΚΟΥΒΑΠΙΑΣΟΔΙΚΑΣΤΟΠΟΥΛΟΣ Δίκαιος
ΚΟΥΒΑΣΤΗΣΟΕΦΕΤΙΔΗΣ Λικίνιος
ΚΟΥΒΑΦΑΚΕΛΛΑΚΗΣ-ΓΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟΣ Αθανάσιος
ΚΟΥΒΑΨΟΦΑΣ-ΑΝΙΣΕΑΦΡΑΓΚΙΤΗΣ Αθανάσιος
ΚΟΥΒΑΓΡΑΨΑΒΕΡΤΟΦΑΡΜΑΚΟΥΛΗΣ Όθων
ΚΟΥΒΑΡΑΝΤΕΒΟΥΤΑΓΙΟΥΠΟΥΤΣΟΥ Σωτηρία
ΚΟΥΒΑΦΑΣΙΣΤΟΜΟΥΤΡΙΔΗΣ Παρασκευάς
ΚΟΥΒΑΚΛΕΨΟΝΕΟΠΛΟΥΤΙΔΗΣ Μιχαήλ
ΚΟΥΒΑΨΕΥΔΟΜΑΡΤΥΡΙΔΗΣ Σταύρος
ΚΟΥΒΑΔΑΠΛΥΤΟΛΕΧΡΙΤΗΣ Γεώργιος
ΚΟΥΒΑΔΟΜΠΥΡΟΚΟΙΛΑΡΑΣ Ζώης
ΚΟΥΒΑΓΥΦΤΟΠΟΥΛΙΑΔΗΣ Ζαφείρης
ΚΟΥΒΑΒΑΣΙΛΟΦΡΟΝΟΚΑΤΣΙΚΟΓΙΔΗΣ Κίτσος
ΚΟΥΒΑΒΡΩΜΟΠΟΔΑΡΑΤΟΥ-ΞΑΝΘΟΡΙΛΚΕΝ Κική
ΚΟΥΒΑΗΜΙΜΑΘΟΞΕΡΟΛΑ Σία
ΚΟΥΒΑΚΛΑΔΙΚΟΤΡΑΜΠΟΥΚΟΣ Μίλτος
ΚΟΥΒΑΤΡΑΒΑΜΠΙΣΤΟΛΑΚΙΑΣ Στέφανος
ΚΟΥΒΑΣΙΔΕΡΟΓΡΟΘΙΑΣ Χρυσόστομος
ΚΟΥΒΑΠΡΩΚΤΟΡΟΥΦΙΑΝΙΔΗΣ Θεόφραστος
ΚΟΥΒΑΜΟΝΟΣΤΕΓΝΟΔΙΝΗΣ Αργύριος
ΚΟΥΒΑΜΕΤΡΙΟΓΛΕΙΦΤΟΓΛΟΥ Χριστόδουλος
ΚΟΥΒΑΤΑΠΕΙΝΟΛΙΓΔΙΑΡΗΣ Βαλάντης
ΚΟΥΒΑΚΑΤΑΞΕΚΩΛΙΑΡΗ Σούλα
ΚΟΥΒΑΠΕΟΜΕΖΕΔΑΚΗ Ελεωνόρα
ΚΟΥΒΑΔΟΓΑΜΙΟΛΑ Μαριέτα
ΚΟΥΒΑΔΟΤΡΥΠΙΟΛΑ Σάσα
ΚΟΥΒΑΔΟΚΑΤΑΠΙΟΛΑ Τζούλια
ΚΟΥΒΑΝΟΙΧΤΟΤΡΥΠΙΔΑΣ Ζάν
ΚΟΥΒΑΚΑΨΟΔΑΣΗΣ-ΑΥΘΑΙΡΕΤΙΔΗΣ Θεοφώτιστος
ΚΟΥΒΑΓΛΥΨΟΚΟΥΜΠΑΡΟΣ Μουράτ
ΚΟΥΒΑΝΕΟΔΗΜΟΚΛΑΝΙΔΗΣ Κωνσταντίνος
ΚΟΥΒΑΠΑΣΟΚΟΣΚΥΛΟΣ Θεόδωρος
ΚΟΥΒΑΤΑΠΑΚΟΥΚΟΥ Ελίζα-Αλέκα
ΚΟΥΒΑΣΥΡΙΖΑ-ΦΡΕΝΤΟΥ Κασσιόπη
ΚΟΥΒΑΧΑΤΖΗΧΟΝΤΡΟΛΑΟΣ Αδόλφος
ΚΟΥΒΑΚΟΝΤΡΑΤΣΙΜΠΟΥΚΗ Χριστίνα
ΚΟΥΒΑΣΑΠΙΟΖΟΜΠΗ Μαριάννα
ΚΟΥΒΑΜΠΟΤΟΞΑΚΗ Καπνικαρέα
ΚΟΥΒΑΕΡΕΙΠΙΟΧΛΑΠΑΤΣΑ Αγγελική
ΚΟΥΒΑΣΑΨΑΛΟΤΣΙΤΟΜΟΥΡΗ Αικατερίνη
ΚΟΥΒΑΜΟΥΜΙΟΤΑΡΙΧΕΥΜΕΝΟΥ Αμαλία
ΚΟΥΒΑΚΑΡΒΟΥΝΟΒΑΨΟΜΑΛΛΙΑΣ Ευστάθιος
ΚΟΥΒΑΔΟΠΟΣΤΙΣΑΚΙΑΣ-UHU Ασημάκης
ΚΟΥΒΑΠΑΠΑΚΑΡΙΟΛΗΣ Καλλίνικος
ΚΟΥΒΑΚΑΛΟΓΕΡΟΜΑΣΑΟΣ Εφραίμ
ΚΟΥΒΑΒΑΤΟΠΑΙΔΙΑΤΡΙΔΗΣ Αμφίπλευρος
ΚΟΥΒΑΧΑΤΖΗΚΙΝΑΙΔΟΠΟΥΛΟΣ Ευσέβιος
ΚΟΥΒΑΧΑΤΖΗΕΥΡΩΠΑΚΕΤΟΣ Ιερόλαος
ΚΟΥΒΑΧΑΤΖΗΠΑΡΑΣΙΤΟΣ Αγάπιος
ΚΟΥΒΑΣΚΟΤΑΔΙΣΤΙΔΗΣ Θεόπνευστος
ΚΟΥΒΑΜΕΣΑΙΩΝΙΔΗΣ Χριστόλαος
ΚΟΥΒΑΧΑΤΖΗΣΟΥΛΤΑΝΟΤΣΙΦΛΙΚΗΣ Θεόσοφος
ΚΟΥΒΑΓΕΡΟΝΤΟΠΑΡΑΛΥΜΕΝΟΣ Κύριλλος
ΚΟΥΒΑΨΕΥΤΟΠΡΟΦΗΤΟΠΟΥΛΟΣ Δημοσθένης
ΚΟΥΒΑΔΟΧΑΤΖΗΛΑΣΠΗΣ Σολομών
ΚΟΥΒΑΧΑΤΖΗΜΠΛΑΜΠΛΑΣ Ιερόθεος
ΚΟΥΒΑΧΑΤΖΗΠΡΑΚΤΟΡΑΚΗΣ Δανιήλ
ΚΟΥΒΑΠΡΩΚΤΟΠΑΡΑΜΥΘΗΣ Πατάπιος
ΚΟΥΒΑΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΑΣ Θεόφιλος
ΚΟΥΒΑΣΦΑΛΙΤΗΣ Δημοσθένης
ΚΟΥΒΑΚΑΡΦΑΚΙΑΣ Ιούδας
ΚΟΥΒΑΜΙΖΕΡΙΑ Γεσθημανή
ΚΟΥΒΑΚΛΕΦΤΟΔΗΜΟΣΙΟΓΛΟΥ Χασάν Αλή Μπαμπά
ΚΟΥΒΑΚΟΥΡΕΛΟΧΑΡΤΟΣΑΤΡΑΠΗΣ Δαρείος
ΚΟΥΒΑΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑΣ Ξέρξης
ΚΟΥΒΑΙΣΧΡΑΤΑΠΑΙΡΝΗΣ Μάνθος
ΚΟΥΒΑΣΑΠΙΟΛΑ-ΑΠΟΚΑΤΩΤΡΑΠΕΖΙΔΗ Τένια
ΚΟΥΒΑΧΑΣΟΜΕΡΟΓΛΟΥ Παννίκος
ΚΟΥΒΑΛΟΥΦΕΡΜΑΝ-ΣΗΜΑΙΑΔΕΙΟΥΧΟΣ Χρήστος
ΚΟΥΒΑΠΑΡΑΒΟΛΟΚΟΥΦΑΛΑΣ Ασημάκης
ΚΟΥΒΑΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΟΚΑΦΡΙΔΗΣ Άκης
ΚΟΥΒΑΔΗΜΑΡΧΟΜΙΝΑΡΑΣ Ανδρέας
ΚΟΥΒΑΣΥΧΝΟΚΑΒΛΙΑΡΗΣ Τζίμης
ΚΟΥΒΑΠΟΥΤΑΝΑΡΙΔΗΣ Τζώνης
ΚΟΥΒΑΒΑΡΥΑΡΧΙΔΗΣ Αρτέμιος
ΚΟΥΒΑΤΡΙΠΛΟΨΩΛΙΔΗΣ Δώρος
ΚΟΥΒΑΛΛΑΞΟΚΩΛΙΔΗΣ Τζίνο
ΚΟΥΒΑΚΑΡΑΦΛΟΤΡΑΒΕΛΗΣ Λούλης
ΚΟΥΒΑΤΖΙΒΙΤΖΙΛΑΤΟΥ Σόνια
ΚΟΥΒΑΠΛΑΚΩΤΑΚΟΥ Αρσενία
ΚΟΥΒΑΓΛΥΨΟΜΟΥΝΙΔΟΥ Κία
ΚΟΥΒΑΛΟΥΓΚΡΙΤΗΣ Πάτροκλος
ΚΟΥΒΑΜΟΥΝΟΠΑΣΑΤΕΜΠΟΣ Αλκης
ΚΟΥΒΑΒΥΖΟΣΤΡΑΓΑΛΗ Χαρά
ΚΟΥΒΑΠΛΑΚΕΤΑ Ρεγγίνα
ΚΟΥΒΑΠΕΟΦΥΣΤΙΚΟΓΛΟΥ Ντούρος
ΚΟΥΒΑΤΟΣΟΔΟΥΛΗΣ Παρασκευάς
ΚΟΥΒΑΡΕΒΥΘΟΤΣΟΥΤΣΟΥΝΗΣ Μιμίκος
ΚΟΥΒΑΓΑΡΓΑΡΑΣ Σήφης
ΚΟΥΒΑΚΑΡΑΠΑΝΤΟΦΛΑΣ Χριστόφορος
ΚΟΥΒΑΜΟΥΝΥΠΗΚΟΟΣ Σάκης
ΚΟΥΒΑΡΧΙΦΑΠΑΣ Άκης
ΚΟΥΒΑΚΩΛΩΣΤΡΑΣ Τάκης
ΚΟΥΒΑΦΟΥΣΤΙΤΣΑΣ Μανωλάκης
ΚΟΥΒΑΤΣΙΤΟΣΙΛΙΚΟΝΙΔΟΥ Σάντρα
ΚΟΥΒΑΜΟΥΝΟΚΑΨΟΥΡΗΣ Ανέστης
ΚΟΥΒΑΚΥΛΟΤΟΞΑΝΑΜΜΕΝΟΣ Ησαΐας
ΚΟΥΒΑΜΕΤΟΝΠΟΥΤΣΟΣΤΟΧΕΡΙ Μανόλο
ΚΟΥΒΑΜΟΥΝΟΚΟΡΟΪΔΟΣ Λάκης
ΚΟΥΒΑΜΟΥΝΟΔΟΥΛΟΣ Θεοχάρης
ΚΟΥΒΑΚΑΡΑΒΙΣΕΡΝΙ Μουνίτσα
ΚΟΥΒΑΚΑΡΑΜΠΑΚΟΥΡΗΣ Βασίλειος
ΚΟΥΒΑΙΔΟΙΟΣΑΛΙΑΡΗΣ Μερκούριος
ΚΟΥΒΑΕΡΟΓΑΜΙΑΣ Σταματάκος
ΚΟΥΒΑΚΑΛΗΝΥΧΤΑΣ Σωτήριος
ΚΟΥΒΑΜΟΥΝΟΤΑΞΑΡΑΣ Λάκης
ΚΟΥΒΑΓΚΟΜΕΝΟΦΥΛΑΚΑΣ Αγαθοκλής
ΚΟΥΒΑΒΥΖΟΣΦΑΛΙΑΡΑΣ Ζαχαρίας
ΚΟΥΒΑΞΕΜΕΙΝΟΠΟΥΛΟΣ Επαμεινώνδας
ΚΟΥΒΑΨΩΛΟΚΟΠΑΝΩΦ Σέργιος
ΚΟΥΒΑΚΩΛΟΜΠΑΡΙΤΗΣ Τζίνο
ΚΟΥΒΑΧΑΖΟΤΡΑΚΑΡΗΣ Απόστολος
ΚΟΥΒΑΣΤΟΥΚΑ Νανά
ΚΟΥΒΑΠΑΝΤΑΠΛΗΡΩΝΗΣ Πεθερόδουλος
ΚΟΥΒΑΚΑΡΑΖΗΜΙΑΣ-ΤΡΕΧΟΔΙΚΗΣ Ματθαίος
ΚΟΥΒΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ-ΣΕΔΕΚΑΧΡΟΝΙΑ Κασσάνδρα
ΚΟΥΒΑΚΑΡΦΟΠΕΤΑΛΟΑΛΜΠΑΝΗΣ Μάστωρ
ΚΟΥΒΑΜΟΥΝΟΣΑΛΕΜΕΝΟΣ Διονύσιος
ΚΟΥΒΑΓΑΒΓΙΖΟΤΡΑΓΟΥΔΙΑΡΑ Ακριβή
ΚΟΥΒΑΔΟΜΠΟΥΖΟΥΚΑΚΗΣ Ελευθέριος
ΚΟΥΒΑΧΑΖΟΞΕΝΥΧΤΗΣ Φώτης
ΚΟΥΒΑΤΑΚΟΥΜΠΑΪ Μάξιμος
ΚΟΥΒΑΧΑΡΤΟΜΟΥΤΡΟΣ Γιώργης
ΚΟΥΒΑΧΑΣΟΖΑΡΑΚΙΑΣ Μήτσαρος
ΚΟΥΒΑΠΑΝΤΑΓΚΙΝΙΑΣ Γκαντέμιος
ΚΟΥΒΑΓΔΑΡΜΕΝΟΣ Ανάργυρος
ΚΟΥΒΑΓΚΑΝΙΟΤΑΣ Κωστίκας
ΚΟΥΒΑΜΑΔΗΜΕΝΟΣ Αγάθων
ΚΟΥΒΑΞΕΒΡΑΚΩΜΕΝΟΣ Ευτύχης
ΚΟΥΒΑΞΕΡΟΤΑΠΙ Τζοβάνι
ΚΟΥΒΑΠΑΝΤΑΘΥΜΑ Ζωζώ
ΚΟΥΒΑΞΥΔΟΚΟΝΣΟΜΑΣΙΟΝ Ρίτα
ΚΟΥΒΑΤΑΧΥΣΦΟΥΓΓΑΡΗ Ουρανία
ΚΟΥΒΑΣΚΥΛΟΜΠΑΡΜΑΝ-ΝΤΑΜΙΖΑΝΙΔΗΣ Αρίστος
ΚΟΥΒΑΡΧΙΜΠΟΜΠΙΔΗΣ Άγγελος
ΚΟΥΒΑΝΑΠΑΛΜ Τζόνι
ΚΟΥΒΑΠΕΤΡΕΛΑΙΟΣΦΗΝΑΚΗΣ Αστέριος
ΚΟΥΒΑΠΙΟΤΟΧΕΣΜΕΝΟΣ Άνθιμος
ΚΟΥΒΑΠΑΠΟΥΤΣΙΔΑΚΙΣ Ευτύχιος
ΚΟΥΒΑΦΕΥΓΩΓΚΟΛ Λούτσιο
ΚΟΥΒΑΜΕΠΗΡΟΔΙΑΟΛΟΣ Μάρκο
ΚΟΥΒΑΜΠΑΤΙΡΟΜΑΣΤΟΥΡΗΣ Φρίξος
ΚΟΥΒΑΜΠΑΦΟΣ Τριαντάφυλλος
ΚΟΥΒΑΦΟΥΝΤΟΣΤΑΝΙΑΡΗΣ Φώτης
ΚΟΥΒΑΝΤΕΛΙΒΕΡΟΣΚΑΤΑΣ Τσίτσος
ΚΟΥΒΑΤΑΡΙΦΟΣΚΥΛΟΣ Χρήστος
ΚΟΥΒΑΔΕΝΕΧΩΡΕΣΤΑ Εμίλιο
ΚΟΥΒΑΦΟΥΣΚΟΚΛΑΝΟΓΟΡΙΛΑΣ Μπούλης
ΚΟΥΒΑΣΤΗΝΩΜΑΣΤΟΡΑΝΤΖΑΣ Μπάμπης
ΚΟΥΒΑΠΑΤΣΑΒΟΥΡΟΦΥΛΛΑΔΑΣ Γιώργος
ΚΟΥΒΑΜΠΑΡΟΥΦΑΣ Μαρίνος
ΚΟΥΒΑΠΑΠΑΡΟΓΡΑΦΕΑΣ Ανδρέας
ΚΟΥΒΑΡΧΙΨΕΥΤΟΥΡΑΣ Γιώργος
ΚΟΥΒΑΠΑΝΤΑΠΛΗΡΩΜΕΝΟΣ Νίκος
ΚΟΥΒΑΦΤΗΝΟΓΟΡΑΣΜΕΝΟΣ Αργύρης
ΚΟΥΒΑΚΑΤΑΚΙΤΡΙΝΙΔΗΣ Μάκης
ΚΟΥΒΑΔΙΚΤΥΩΜΕΝΙΤΣΙΟΣ Ευστάθιος
ΚΟΥΒΑΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΟΠΟΥΛΟΣ Σταύρος
ΚΟΥΒΑΨΩΛΟΠΑΡΤΙΔΑΣ Θέμος
ΚΟΥΒΑΚΑΤΑΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ Γιώργος
ΚΟΥΒΑΧΟΝΤΡΟΚΩΛΟΜΕΡΙΔΟΥ Άννα
ΚΟΥΒΑΚΛΑΣΟΜΠΑΝΙΕΡΑ Φανή
ΚΟΥΒΑΒΙΖΙΤΟΚΟΥΔΟΥΝΑ Γιώτα
ΚΟΥΒΑΧΥΣΟΤΣΑΤΣΑ Χρυσούλα
ΚΟΥΒΑΜΙΣΟΠΑΡΤΟΥΖΑΣ Λάμπρος
ΚΟΥΒΑΓΙΑΤΟΜΠΟΥΤΣΟ Χουάν
ΚΟΥΒΑΜΠΑΝΙΣΤΗΡΙΤΖΙΔΗΣ Χάρης
ΚΟΥΒΑΚΡΥΦΟΜΑΤΑΚΙΑΣ Σπυρίδων
ΚΟΥΒΑΝΤΑΧΤΙΡΝΤΗΣ Τζουτζούκος
ΚΟΥΒΑΤΑΧΥΤΡΟΜΠΑΣ Σάββας
ΚΟΥΒΑΤΑΚΑΤΑΚΑΣ Τάκης
ΚΟΥΒΑΧΤΥΠΗΤΗΡΗΣ Σαμουήλ
ΚΟΥΒΑΠΕΟΤΡΙΦΤΗΣ Γαβρίλης
ΚΟΥΒΑΦΤΟΥΛΕΡΩΘΗΚΑ Πιέτρο
ΚΟΥΒΑΠΑΝΤΟΜΠΗΧΤΗΣ Ισίδωρος
ΚΟΥΒΑΔΟΛΑΪΚΟΓΑΜΙΚΟΣ Μητσάρας
ΚΟΥΒΑΣΚΛΗΡΟΠΡΙΤΣΙΝΗΣ Πασχάλης
ΚΟΥΒΑΓΚΑΖΟΤΡΥΠΑΝΗΣ Τάσος
ΚΟΥΒΑΧΡΥΣΟΒΑΤΣΙΝΑΣ Παντελής
ΚΟΥΒΑΓΡΗΓΟΡΟΣ Χάρης
ΚΟΥΒΑΦΕΥΓΑΤΟΣ Γρηγόρης
ΚΟΥΒΑΜΗΝΤΟΝΕΙΔΑΤΕ Παναγής
ΚΟΥΒΑΠΑΡΑΤΗΜΕΝΗ Βιβή
ΚΟΥΒΑΚΑΜΜΕΝΗ Γεωργία
ΚΟΥΒΑΤΡΕΛΑΜΕΝΗ Λία
ΚΟΥΒΑΒΑΡΕΜΕΝΗ Αναστασία
ΚΟΥΒΑΣΑΛΤΑΡΙΣΜΕΝΗ Θεοφανία
ΚΟΥΒΑΠΥΡΟΒΟΛΗΜΕΝΗ Αρχοντούλα
ΚΟΥΒΑΓΑΜΗΤΗ Βιργινία
ΚΟΥΒΑΔΥΣΤΕΡΩ Σόφη
ΚΟΥΒΑΜΕΓΑΛΟΚΑΡΙΟΛΑ Αρετή
ΚΟΥΒΑΤΡΥΠΙΟΚΑΠΟΤΑ Σάρα
ΚΟΥΒΑΧΑΖΟΠΙΠΙΝΗ Σένη
ΚΟΥΒΑΑΙΔΟΙΟΓΑΡΓΑΛΗΜΕΝΗ Μάρα
ΚΟΥΒΑΞΕΠΕΤΑ Νίκη
ΚΟΥΒΑΤΡΟΜΠΕΤΑ Ελευθερία
ΚΟΥΒΑΨΩΛΕΤΑ Τίνα
ΚΟΥΒΑΤΡΑΜΠΑΛΕΤΑ Φαίη
ΚΟΥΒΑΠΕΟΞΕΣΚΟΝΙΣΤΡΑ Παυλίνα
ΚΟΥΒΑΧΥΣΟΣΦΟΥΓΓΑΡΙΣΤΡΑ Ελισάβετ
ΚΟΥΒΑΡΧΙΚΕΡΑΤΑΣ Αντρίκος
ΚΟΥΒΑΚΑΤΑΤΑΡΑΝΔΟΣ Κεράτιος
ΚΟΥΒΑΚΕΦΑΛΟΦΑΓΟΥΡΑΣ Μάριος
ΚΟΥΒΑΠΕΟΕΥΕΡΓΕΤΗΣ Ευστράτιος
ΚΟΥΒΑΒΡΙΣΚΗΠΟΡΤΑΣ Βλακέντιος
ΚΟΥΒΑΜΟΥΝΟΠΕΙΝΑΛΑΣ Ιώβ
ΚΟΥΒΑΣΑΒΟΥΡΟΓΑΜΙΔΗΣ Παντελεήμων
ΚΟΥΒΑΠΟΔΟΓΥΡΟΔΙΩΚΤΗΣ Βασίλειος
ΚΟΥΒΑΔΟΚΩΛΟΓΥΡΕΥΤΙΔΗΣ Γιουρίκας
ΚΟΥΒΑΣΤΡΙΝΓΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ Πέτρος
ΚΟΥΒΑΣΚΟΥΠΙΔΟΚΑΡΦΟΓΛΟΥ Ευγένιος
ΚΟΥΒΑΠΑΤΣΟΥΡΟΦΙΛΟΣ Χρυσάφης
ΚΟΥΒΑΜΠΑΖΟΚΙΛΕΡ Αλέκος
ΚΟΥΒΑΚΡΥΨΟΝΤΟΥΛΑΠΑΣ Νεκτάριος
ΚΟΥΒΑΣΚΑΡΦΑΛΟΜΠΑΛΚΟΝΙΔΗΣ Έκτορας
ΚΟΥΒΑΠΟΥΡΟΞΕΣΚΙΔΗΣ Παναγιώτης
ΚΟΥΒΑΣΑΨΑΛΟΣΤΑΦΙΔΟΓΑΜΙΚΟΣ Λάζαρος
ΚΟΥΒΑΠΙΠΙΝΟΛΙΓΟΥΡΗΣ Βάιος
ΚΟΥΒΑΓΕΡΟΤΡΙΚΥΜΙΑΣ Λύσσανδρος
ΚΟΥΒΑΠΟΥΡΟΤΕΚΝΟΠΑΡΚΙΝΣΟΝ Τζώρτζης
ΚΟΥΒΑΚΑΒΛΟΜΑΘΟΥΣΑΛΑΣ Σαράντης
ΚΟΥΒΑΝΗΠΙΟΚΩΛΟΤΡΙΒΗΣ Γαρύφαλλος
ΚΟΥΒΑΛΙΓΟΥΡΟΠΑΝΤΡΕΜΕΝΟΣ Χαρίλαος
ΚΟΥΒΑΔΟΣΤΕΦΑΝΟΜΑΓΑΡΑΣ Παρθένιος
ΚΟΥΒΑΚΑΡΑΓΚΕΗΣ Αυγουστάκος
ΚΟΥΒΑΛΟΥΓΚΡΑΒΑΡΙΤΗΣ Σούλης
ΚΟΥΒΑΜΟΥΛΩΧΤΟΚΡΥΦΟΥΛΗΣ Τιτίκος
ΚΟΥΒΑΜΥΚΟΝΟΤΕΚΝΙΔΗΣ Μισέλ
ΚΟΥΒΑΣΥΚΟΦΑΓΟΣ Ρούλης
ΚΟΥΒΑΠΙΣΩΓΛΕΝΤΙΔΗΣ Λιλίκος
ΚΟΥΒΑΤΙΒΙΛΟΥΓΚΡΑΣ Φούλης
ΚΟΥΒΑΠΡΩΙΝΟΠΟΥΣΤΑΣ Φίφης
ΚΟΥΒΑΔΟΒΥΖΟΜΠΑΛΟΥ Γερασιμίνα
ΚΟΥΒΑΠΡΩΚΤΟΚΟΥΝΙΣΤΡΑ Σουζάνα
ΚΟΥΒΑΣΠΙΤΟΓΚΡΕΜΙΣΤΡΑ Ρία
ΚΟΥΒΑΓΑΜΟΔΙΑΛΥΣΤΡΑ Τούλα
ΚΟΥΒΑΜΟΥΝΟΠΑΝΙΟΛΑ Νένα
ΚΟΥΒΑΠΟΥΤΣΟΑΝΑΦΤΡΑ Λουκρητία
ΚΟΥΒΑΠΕΟΚΟΡΟΪΔΕΥΤΡΑ Σίσσυ
ΚΟΥΒΑΤΖΑΜΠΑΚΑΒΛΩΣΤΡΑ Σταματία
ΚΟΥΒΑΜΑΣΤΑΣΚΟΤΙΣΕΣ Αμάντα
ΚΟΥΒΑΝΟΙΞΟΜΠΟΥΤΙΑ Κλαίρη
ΚΟΥΒΑΓΑΜΙΣΤΕΜΕ Λίζα
ΚΟΥΒΑΧΡΥΣΟΤΡΙΛΙΡΗΣ Ιωσήφ
ΚΟΥΒΑΤΣΙΦΟΥΤΗ Μαρία
ΚΟΥΒΑΚΑΡΓΑΠΑΝΩΤΟΚΗΣ Αβραάμ
ΚΟΥΒΑΤΟΚΟΓΛΥΦΙΔΗΣ Ιάκωβος
ΚΟΥΒΑΚΑΤΑΒΔΕΛΛΑΣ Παύλος
ΚΟΥΒΑΚΛΕΨΟΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΔΗΣ Ευγένιος
ΚΟΥΒΑΖΗΜΙΟΑΜΟΙΒΑΙΟΠΟΥΛΟΣ Δαβίδ
ΚΟΥΒΑΠΟΛΥΣΑΠΑΚΗΣ Θωμάς
ΚΟΥΒΑΒΡΩΜΟΛΟΜΠΗΣ Θωμάς
ΚΟΥΒΑΛΗΣΤΡΟΣΤΑΝΤΑΡΝΤ Μπέν
ΚΟΥΒΑΓΡΙΟΔΑΓΚΑΣ Θωμάς
ΚΟΥΒΑΠΑΡΤΑΟΛΑ Αγορά
ΚΟΥΒΑΧΩΡΑΜΠΟΥΡΔΕΛΟ Ρομπέρτο
ΚΟΥΒΑΔΟΨΕΥΤΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Μία-Ζωή
ΚΟΥΒΑΜΑΣΟΝΟΔΟΥΛΗ Ελευθερία
ΚΟΥΒΑΔΟΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ-ΣΚΑΤΟΥΛΑ Αγλαΐα
ΚΟΥΒΑΤΣΑΤΣΟΠΟΥΛΟΣ Προκόπης
ΚΟΥΒΑΦΑΣΙΣΤΟΧΡΙΣΤΑΥΓΙΤΗ Έρικα
ΚΟΥΒΑΔΕΞΙΟΔΟΣΙΛΟΓΟΣ Ευάγγελος
ΚΟΥΒΑΧΑΤΖΗΧΙΤΛΕΡ Γεώργιος
ΚΟΥΒΑΜΑΤΣΟΑΡΙΣΤΕΡΟΓΚΑΣ Φάνης
ΚΟΥΒΑΠΕΟΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΑΚΗΣ Τίμος
ΚΟΥΒΑΚΑΓΚΕΜΠΙΤΗΣ-ΚΑΔΡΟΝΗΣ Ιγκόρ
ΚΟΥΒΑΚΟΥΜΟΥΝΑ Ιρίνα
ΚΟΥΒΑΣΤΑΛΙΝΟΓΡΙΑ Αλέκα
ΚΟΥΒΑΦΡΑΠΕΣΜΕΤΡΙΟΣ Αλέξης
ΚΟΥΒΑΔΟΑΧΡΗΣΤΟΜΠΕΜΠΕΣ Γιωργάκης
ΚΟΥΒΑΔΟΜΠΟΥΝΤΑΛΑΣ Κώστας
ΚΟΥΒΑΔΟΜΠΟΥΧΕΣΑΣ Κώστας
ΚΟΥΒΑΡΧΙΠΡΟΔΟΤΗΣ Κωνσταντίνος
ΚΟΥΒΑΡΧΙΚΑΤΑΔΟΤΗΣ Κωνσταντίνος
ΚΟΥΒΑΔΕΦΙΑΛΤΑΚΗΣ Κωνσταντίνος
ΚΟΥΒΑΠΟΣΤΑΤΗΣ Κωνσταντίνος
ΚΟΥΒΑΤΖΑΜΠΑΠΟΥΛΗΜΕΝΟΣ Κυριάκος
ΚΟΥΒΑΟΧΙΑ-ΚΡΟΤΑΛΙΑ Θεοδώρα

Το Κού Κού Κού, το κόμμα του στραβού, σπονσοράρεται αφιλοκερδώς από την ΜΠΑΡΜΠΟΥΤΙΕΡΑ. Είναι μια ευγενική προσφορά της στο κοινωνικό σύνολο.
Ψηφίστε τους να μας γαμήσουνε.

Περί χασούρας

2009-01-14T01:20:00.020+02:00

Πολλές είναι οι συμφορές που βασανίζουν τον άνθρωπο στο σύντομο πέρασμά του από την γήινη διάσταση: αδικία, φτώχεια, αρρώστιες, αφεντικά, όμως τίποτε από αυτά δεν συγκρίνεται με την χασούρα.

Θα έλεγα ότι η χασούρα είναι μια κατάσταση που περιλαμβάνει όλες τις πιθανές συμφορές. Ένα αλμανάκ πόνου και κακουχιών.

Η χασούρα είναι σαν το μετρό. Άλλοι μπαίνουν από τον πρώτο σταθμό και πάνε ως τον τελευταίο, άλλοι κατεβαίνουν στα μισά, άλλοι το παίρνουν για μια-δύο στάσεις, και μερικοί έχουν ΙΧ και το γνωρίζουν από ελάχιστα ως καθόλου.

Η χασούρα είναι η απόλυτη μέθοδος μέτρησης της προσωπικότητας. Όποιος αντέχει την χασούρα, έχει μέλλον. Όποιος κάνει δημιουργικές σκέψεις πάνω σε αυτήν, έχει λίγο παραπάνω μέλλον από τον προηγούμενο. Όποιος δεν την αντέχει και φεύγει, αποκτάει μέλλον. Όποιος δεν την έχει γνωρίσει, έχει το περισσότερο μέλλον από όλους. Ώσπου εκείνη να του συστηθεί.

Όλα ξεκινούν από τον ορισμό του τζόγου. Τί είναι ο τζόγος;

Τζόγος είναι το να νομίζεις ότι είσαι πιό έξυπνος από τους άλλους. Και όπου οι άλλοι είναι ερασιτέχνες και παίζει και λίγο τύχη, κάτι γίνεται. Όμως στα θέματα που παίζονται πολλά λεφτά δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Η “τύχη” είναι απολύτως ελεγχόμενη ουσία. Όπως η πρέζα. Το θέμα όμως δεν είναι τι νομίζει ο καθένας μας ότι είναι, αλλά το τί πραγματικά είναι. Η όποια “εξυπνάδα” μετριέται στο ταμείο. Κι άμα κρίνω από τις εθνικότητες, Κουβανοί είμαστε οι περισσότεροι άσχετα με τον δείκτη νοημοσύνης μας. Η νοημοσύνη από μόνη της δεν έκανε ποτέ κάποιον πλούσιο. Το αντίθετο συμβαίνει: λόγω ενασχόλησης έχω γνωρίσει πολλούς έξυπνους πλούσιους που έγιναν φτωχοί επειδή υπερεκτίμησαν κάτι που είχαν. Όσες φορές κάποιος ή κάποιοι νομίζουν ότι είναι πιό έξυπνοι από κάποιους άλλους οι οποίοι έχουν ως επάγγελμα ένα συγκεκριμένο παιχνίδι, τότε οι πρώτοι βρίσκονται στον σωστό δρόμο. Στον δρόμο του μαδήματος και του ξερού ταπί. Κι ας μην ψάχνουμε για δικαιολογίες του τύπου “δεν με πήγε το φύλλο”, “γλιστράνε τα ζάρια”, “με έφαγε η οικονομική κρίση” και άλλα τέτοια ωραία. Η αλήθεια είναι ότι με την πολλή χασούρα, οι πιό πολλοί αισθανόμαστε να μας κυριεύει ένα συναίσθημα ενοχής. Μια μιζέρια που επηρεάζει όλα όσα κάνουμε και μας εμποδίζει να σκεφτούμε λογικά.

Ξεχάστε ό,τι ξέρατε και πάρτε το αλλιώς: Δεν υπάρχει τίμιο παιχνίδι. Όλα τα “τυχερά” παιχνίδια είναι στημένα. Άλλο λιγότερο, άλλο περισσότερο. Και τα ζάρια και η ρουλέτα και τα μηχανήματα. Το ότι το Χ καζίνο* επιστρέφει “εγγυημένα” το 65% των κερδών στους παίκτες κάθε μήνα όπως διαβάζουμε στην διαφήμισή του, τί άλλο από απόδειξη στησίματος είναι; Πώς γίνεται και κάθε μήνα επιστρέφει το ίδιο ποσοστό με ελάχιστη απόκλιση; Γιατί κάποιος παίκτης δεν μπορεί να τινάξει την μπάνκα στον αέρα; Στατιστικά θα έπρεπε να συμβαίνει αραιά και που, όπως συνέβαινε τα παλιά χρόνια. Το καζίνο σε κλέβει με τους κανόνες. Τους αλλάζει συνέχεια και τους εφαρμόζει όπως θέλει αυτό. Άμα χάνεις σε κρατάει στο τραπέζι ακόμα κι αν χάνεις λεφτά που έχεις καταχραστεί από τη δουλειά σου και το ξέρει. Άμα κερδίζεις σου βάζει ένα σωρό τρικλοποδιές για να σε κάνει να φύγεις, κι αν δεν το κάνεις σε πετάει έξω με το έτσι θέλω. Πρίν κάμποσα χρόνια μια ομάδα φοιτητών στις ΗΠΑ έπαιζε με κάποιο σύστημα και χτύπαγε ένα καζίνο κάθε φορά. Ένα εκατομμύριο δολάρια και δρόμο. Άλλαζαν Πολιτεία. Παρόλα αυτά, στα 4-5 εκατομμύρια κέρδος τους είχανε σταμπάρει και στείλανε την φωτογραφία τους παντού. Ακόμα τους κυνηγάνε να τους σκοτώσουν και δεν ξέρω πόσοι έχουν μείνει ζωντανοί από την αρχική ομάδα.

(*άσχετο: οι καζινάδες προωθούν από τα περιοδικά την λέξη καζινό στα γαλλικά, γιατί καζίνο στα ιταλικά σημαίνει και το μπουρδέλο. Μεταξύ μας εγώ προτιμώ την λέξη καζίνο γιατί είναι πιό κοντά σε αυτό που συμβαίνει εκειμέσα).

Υπάρχουν κάποιοι που ισχυρίζονται ότι το αθλητικό στοίχημα είναι “καθαρό” με την έννοια ότι άσχετα με το άν το μάτς είναι στημένο ή όχι, κανείς δεν σε εμποδίζει να ποντάρεις στο σωστό αποτέλεσμα. Σωστό και όμως λάθος. Εδώ ο ιδιοκτήτης αντισταθμίζει τα στοιχήματα μεταξύ τους και πάντα εισπράττει την προμήθεια. Η προμήθεια βγαίνει πάντα από την τσέπη των παικτών. Άμα σε ένα τραπέζι παίζουμε πόκερ τα ίδια άτομα χωρίς να βάζουμε νέα λεφτά και πληρώνουμε μόνο το βιδάνιο, και είμαστε ισοδύναμοι παίκτες, μετά από Χ παρτίδες θα είμαστε όλοι ταπί γιατί όλο το χρήμα του τραπεζιού θα έχει γίνει βιδάνιο. Φυσικά οι ιδιοκτήτες δε λένε όχι σε μια καλή αρπαχτή. Πριν τρία χρόνια π.χ. είδαμε την Βραζιλία με τις φίρμες να σέρνεται στο γήπεδο ενώ οι παγκίτες της πέταγαν. “Καλά” λέγαμε όλοι, “μαλάκας είναι ο προπονητής; Δεν τους βλέπει που κλάνουν σοκολατάκια σε κάθε κατεβασιά; Να πείς ότι δεν έχει πάγκο;” Έλα όμως που όλοι οι Κουβανοί είχαν ποντάρει Brasil και το σύστημα σάρωσε τα στοιχήματα.

Πιό στημένα από όλα τα παιχνίδια είναι αυτά που δεν θεωρούνται κάν τυχερά παιχνίδια, όπως το χρηματιστήριο και οι αγορές.

...Εδώ πέφτει το μεγάλο ξεβράκωμα. Επιστημονικού τύπου αφαίμαξη. Χειρουργείο πολλών αστέρων. Οι αναισθησιολόγοι είναι οι πληρωμένοι ρουφιάνοι στα έντυπα και στα ηλεκτρονικά μέσα “ενημέρωσης”. Αυτοί σε κοιμίζουν και μετά έρχονται και στα παίρνουν όλα κάτι αρχι-δό-κτορες σαν τον Μέιντοφ. ΚΟΥΦΑΛΕΣ με κεφαλαία. Υπεράνω νόμου και ανθρώπων. Αυτή η εβδομηντάχρονη πούστρα ξαναχτύπησε. Μερικά 24ωρα πριν την απόφαση που θα καθόριζε την παραμονή του στο χλιδάτο διαμέρισμα του Μανχάτταν που μένει τώρα ή στην καγκελλαρία όπου θα έπρεπε να βρίσκεται κανονικά, το αρχιλαμόγιο έστειλε σε συγγενείς και φίλους για τα χριστούγεννα δωράκια αξίας 1.000.000 δολαρίων. Πληρωμένα με τα κλεμμένα λεφτά φυσικά. Και σχεδίαζε να μεταφέρει 200 με 300 εκατομμύρια σε λογαριασμούς των μελών της οικογένειάς του. Και κατόπιν ο δικαστής τον άφησε ελεύθερο για ένα ακόμα μήνα. Να σκορπάει αυτά που κλαίνε οι πελάτες του. Μιλάμε για την αποθέωση της ξεφτίλας. Νά ‘ναι καλά η δικαιοσύνη του κώλου. Στις ΗΠΑ άμα κλέψεις τρείς πίτσες, μία κάθε φορά, πάς ισόβια. Δεν κάνω πλάκα. Πρίν κανά χρόνο είχε φάει τελευταία φορά ισόβια κάποιος για πίτσα, το είχε και στις ειδήσεις. Άμα ληστέψεις όλο τον προϋπολογισμό δεν τρέχει κούκος. Και καλά θα μου πείτε, ο αρχικούφαλος τα έφαγε από άλλες μεγαλοκουφάλες, εμάς τί μας νοιάζει; Το πρόβλημα είναι ότι εμείς οι Κουβανοί είμαστε οι μόνοι που πληρώνουμε τα χρέη μας από τον τζόγο. Όλες οι μεγαλοκουφάλες τα φορτώνουν στις εταιρείες τους και στις τράπεζες, κι αυτές στα κράτη. Τα κράτη καθότι δεν εργάζονται και σχεδόν ποτέ δεν έχουν κομπόδεμα γιατί είναι πισωγλέντικα, τα φορτώνουν όλα στους υπηκόους τους. Πάλι σε μάς δηλαδή. Και προσέξτε το παράδοξο: Να στα έχει φάει ο τσιφούτης με την εταιρεία του που είναι για τον μπούτσο και μετά να σε υποχρεώνει το κράτος-καπότα να τον αποζημιώσεις! Και αυτόν και τους υποτσιφούτηδες. Συγνώμη, αλλά εδώ η λογική κάνει στάση εργασίας.

Τρείς κατηγορίες ανθρώπων κερδίζουν στα τυχερά παιχνίδια:

1. Αυτοί που τα έχουν και τα στήνουν
2. Αυτοί που έχουν βρεί κάποιο τρόπο να κλέβουν (με όλους τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτό),
και
3. Αυτοί που δεν παίζουν ποτέ.

...Όλοι οι άλλοι είμαστε χαμένοι. Λούζερς σκέτοι ή deluxe. Χασούρηδες του κερατά. Κορόιδα πρώτης γραμμής. Κουβανοί προλετάριοι χωρίς πούρα.

Όλα γύρω μας έχουν γίνει τζόγος. Από το να κάνεις μια δική σου δουλειά ώς το βρείς σύντροφο. Εδώ ένα πακέτο κωλόχαρτα πάς να αγοράσεις στο σούπερ-μάρκετ και πρέπει να έχεις κομπιουτεράκι μαζί σου για να υπολογίσεις ποιό έχει την καλύτερη τιμή/απόδοση. Αν θές μισή ώρα να υπολογίσεις το κωλόχαρτο και άλλη μισή ώρα την σκόνη πλυντηρίου, φανταστείτε πόση ώρα χρειάζεται κανένας για να υπολογίσει τα αμοιβαία ή τις μετοχές που σκέφτεται να πάρει. Και τις πιθανότητες να πετύχει το σωστό.

Η χασούρα, όσο και αν σας φαίνεται παράξενο, δεν είναι τίποτε άλλο από την σύγχρονη εκδοχή της μονοθεϊστικής θρησκείας. Και οι δύο –χασούρα και θρησκεία- εχθρεύονται την λογική. Και η χασούρα και η θρησκεία απαιτούν πίστη. Η θρησκεία άλλωστε είναι μια διαρκής κατάσταση χασούρας. Οι μόνοι που κερδίζουν είναι οι ιδιοκτήτες του μαγαζιού. Και η χασούρα με τη σειρά της είναι μια θρησκευτική εμπειρία. Υπό την έννοια ότι πολλά σημεία της είναι ταμπού. Δεν επιτρέπεται να τα ερευνάς. Απαγορεύεται να τα υποβάλλεις στην κρίση της λογικής. Αυτό που είναι κυρίαρχο είναι το συναίσθημα. Η απόλυτη αυτοεξαπάτηση. Όσο λιγότερο εκθέτεις ο ίδιος στο φώς τον μηχανισμό, τόσο ευκολότερη γίνεται η δουλειά γι αυτούς που στα παίρνουν.

Τί έκανε η θρησκεία τόσους αιώνες; Μάζευε όλους τους κακομοίρηδες, τους φτωχούς, τους άρρωστους, τους ταλαίπωρους και τους καταπιεσμένους και τους έδινε από ένα λαχείο. Μόνο που δεν ήταν η συνηθισμένη λοτταρία που κερδίζει ο ένας. Η πιασάρικη πατέντα ήταν ότι κέρδιζαν όλοι. Φυσικά δεν υπάρχει τέτοια λοτταρία στον πραγματικό κόσμο. Η κομπίνα ήταν πως σε έπειθαν ότι θα εισπράξεις το λαχείο στην επόμενη ζωή. Σίγουρο πράμα. Ποτέ κανείς δεν είχε επιστρέψει για να διαμαρτυρηθεί. Όσους είχαν λίγο παραπάνω λογική από τους υπόλοιπους και αντιδρούσαν στην σαχλαμάρα, τους τσάκιζαν στα βασανιστήρια ή τους έκαιγαν ζωντανούς. Η γνώση ήταν υπό απόλυτο έλεγχο και όποιος υποστήριζε κάτι διαφορετικό ή καινούργιο, έκλεινε δωματιάκι στο Hostel της ιεράς εξέτασης. Ανεπανάληπτη εποχή για τους σαδιστές και γι αυτούς που έχυναν μόνο όταν έβλεπαν κάποιον να υποφέρει. Ο κόσμος δούλευε για τους γαιοκτήμονες και μετά για τους βιομήχανους. Για 1.200 χρόνια η πατέντα πήγε καλά. Όμως τα υποζύγια άρχισαν να αντιδρούν. Όχι τόσο γιατί σκέφτονταν και κριτικάριζαν την πατέντα, αλλά γιατί οι ιδιοκτήτες του μαγαζιού είχαν γίνει εντελώς αισχροί. Ρουφιάνευαν, έκλεβαν, βίαζαν, σκότωναν, καταπίεζαν και η όλη συμπεριφορά τους έδειχνε ότι το πράμα ήταν κομπίνα. Ο Γουτεμβέργιος έβαλε την ταφόπλακα. Βέβαια από κεκτημένη ταχύτητα το σόου κράτησε άλλα 500 χρόνια. Όμως το πλοίο της Αγάπης άρχισε να μπάζει κάργα νερά. Αυτό το κατάλαβαν έγκαιρα οι διαχρονικοί συνωμότες και έβγαλαν την καινούργια πατέντα. Την χασούρα. Οι κοινωνίες μετατράπηκαν σε εργοστάσια τζόγου. Ύψιστο ιδανικό το κέρδος χωρίς λογική.

Όλα έχουν γίνει μπουρδέλο. Ρίσκο στο ρίσκο. Οι Γεωργιανοί το καλοκαίρι θέλανε να κάνουνε μαγκιές στους Ρώσους, λες και οι Ρώσοι είναι τίποτα μαλάκες. Οι Ουκρανοί έκλεβαν το αέριο που προοριζόταν για την Ευρώπη λές και δεν θυμόντουσαν την φάπα που είχανε φάει από τους ίδιους Ρώσους πέρσι. Οι Ισραηλινοί έχουν κάνει τη Γάζα πεδίο βολής σαν να είναι ακατοίκητη. Οι Αμερικάνοι σκέφτονται να ρισκάρουν το ντού στο Ιράν, ενώ η κωλάρα τους είναι ακόμα ανοιχτή σε Αφγανιστάν και Ιράκ. Όλος ο πλανήτης έχει λαλήσει από την χασούρα.

Έρχονται δύσκολα χρόνια. Αν οι πολίτες δεν πάρουν σύντομα την κατάσταση στα χέρια τους, δεν ξέρω αν θα υπάρχει κατάσταση μετά. Οι μαθητευόμενοι μάγοι και τα αφεντικά τους έχουν γίνει επικίνδυνοι. Η μούφα της παγκοσμιοποίησης το ίδιο.

Οι εθνικές σημαίες έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα. Τώρα ένα είναι το λάβαρο: Ο θρυλικός Κουβάς. Πράσινος και οικολογικός. Το παγκόσμιο σύμβολο αντίδρασης στην θρησκεία της χασούρας και στους αρχιερείς της.

Rien ne va plus, παλιόπουστες!

Τα προβλήματα, οι λύσεις, και η τρίχα από τα αρχίδια του Κινγκιννάτου

2009-01-08T09:10:00.007+02:00

...Ευτυχώς ή δυστυχώς, τα πάντα υπακούουν στο Ζέν. Παρελθόν, παρόν, και μέλλον είναι ένα. Όποιος προσπαθεί να τα ξεχωρίσει και να απορρίψει κάποιο από αυτά επειδή δεν τον βολεύει, είναι καταδικασμένος να σκοντάφτει ξανά και ξανά πάνω σε αυτό που πέταξε, ώσπου να σκύψει και να το ξαναμαζέψει.

Αυτοί που δημιούργησαν τα προβλήματα, οι συγγενείς τους και οι φίλοι τους υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Σε αυτό έχουν δίκιο. Το να λύσεις προβλήματα δεκαετιών θέλει κάτι παραπάνω από ικανότητα. Απαιτεί χαρακτήρα και ατσάλινη θέληση. Και διάθεση να σπάσει κάποιος κεφάλια. Να κοντραριστεί με τους μαφιόζους που κάνουν κουμάντο στη χώρα. Αλλιώς το ρίχνει στους ανασχηματισμούς και στη θεωρία, δηλαδή αλλάζει το τάνγκα με στρινγκάκι. Ο κώλος παραμένει ο ίδιος. Και τα προβλήματα χρονίζουν και γιγαντώνονται. Κάποιοι περνάνε βασιλικά ενώ κάποιοι άλλοι δεν έχουνε μία. Και αρκετοί ίσα που την βγάζουνε. Όταν αρχίσει η πραγματική πείνα, να είστε σίγουροι ότι θα γίνει της αρχιπουτάνας. Ο Ρέντης και τα Λιόσια θα ανηφορίσουν προς την Εκάλη με δίκανα και τσεκούρια. Αυτό που έγινε τον Δεκέμβριο στο κέντρο της Αθήνας θα θυμίζει παιδικό πάρτι.

Αν τα πράγματα φτάσουν εκεί, θα υπάρξουν πολλοί (ειδικά από αυτούς που τώρα υμνούν την ψευτοδημοκρατία της κάλπης) που θα υποστηρίξουν ανοιχτά την επιβολή δικτατορίας. Κι αυτό για να σώσουν τον μίζερο εαυτούλη τους και τα υπάρχοντά τους από την επερχόμενη εξέγερση. Και οι δικτατορίες και οι επαναστάσεις είναι καταστάσεις βαρβαρότητας. Και οι δύο σε πάνε πίσω αντί για μπροστά. Βέβαια αυτό που κάνει την διαφορά είναι το ποιόν της δικτατορικής κλίκας ή του επαναστατικού πυρήνα αντίστοιχα. Κατά κανόνα οι δικτατορίες προστατεύουν το κατεστημένο ενώ οι επαναστάσεις προσπαθούν να το διαλύσουν. Και οι δύο καταστάσεις όταν φτάνουν στο στάδιο της ωρίμανσης αναγκάζουν τους κρατούντες να δώσουν ελευθερίες. Όμως και πάλι το κατεστημένο -παλιό ή νέο- βγαίνει ισχυρό από την διαδικασία. Και η διαλεκτική των αντίρροπων δυνάμεων συνεχίζεται ως τον επόμενο σταθμό. Ουσιαστικά καμμία επανάσταση ως τώρα δεν έφερε ριζικές αλλαγές στο σύστημα διακυβέρνησης. Φαίνεται ότι οι δυνάμεις που το ελέγχουν είναι ισχυρότερες από την βούληση της πλειοψηφίας. Και πάντα καταφέρνουν να οδηγήσουν τα πράγματα στο επιθυμητό κανάλι. Ο μηχανισμός είναι πανίσχυρος ακόμα και όταν παλινωδεί.

Λένε ότι η άνοδος του μορφωτικού επιπέδου των πολιτών είναι το κλειδί για την λειτουργία της δημοκρατίας, αλλά μάλλον χρειαζόμαστε κλειδαρά. Παρόλο που στα χαρτιά είμαστε περισσότερο μορφωμένοι από κάθε άλλη γενιά τα τελευταία 1.000 χρόνια, οι πράξεις και ο βίος μας αποδεικνύουν το αντίθετο. Ο “πολιτισμός” μας εξαντλείται στα αυτοκίνητα, στους φούρνους μικροκυμάτων και στα σινιέ τσαντάκια. Ως μάζες δεν διαφέρουμε σε τίποτα απολύτως από τον όχλο που συνέρρεε κάποτε στο Κολοσσαίο.

Για να επιστρέψουμε στο αρχικό θέμα: Τα προβλήματα στη χώρα μας είναι μεγάλα και πολλά. Ισοζύγιο, ανεργία, παραγωγικότητα, δημόσιο χρέος, μετανάστευση, μειονότητες, εγκληματικότητα, διαφθορά. Λύσεις υπάρχουν αρκετές, αλλά όπως είπα και παραπάνω απαιτείται ποιόν στην ηγεσία. Οι μπουνταλάδες και οι βουτυρόκωλοι μπέμπηδες δεν κάνουν για την δουλειά. Πολύ περισσότερο δεν κάνουν οι συνεργάτες τους, τα τρωκτικά που ροκανίζουν ό,τι τους πέσει στα χέρια. Χρειάζεται καινούργιος κόσμος. Γνήσιοι. Άνθρωποι που να μην τους ενδιαφέρει το χρήμα. Πραγματικοί μάγκες που θα ανοίξουν όσα κεφάλια είναι αναγκαίο να ανοίξουν. Ούτε ένα παραπάνω ούτε ένα παρακάτω. Χωρίς συναισθηματισμούς, αλλά με σταθερότητα. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι γύρω μας. Μόνο που η κοινωνία τους φοβάται και δεν τους δίνει ούτε θέση νυχτοφύλακα σε εγκαταλειμμένο εργοστάσιο. Υπάρχουν και άλλοι που είναι ικανοί να τους βρούν και να τους αξιοποιήσουν. Όμως αυτούς δεν τους δέχονται ούτε για μέλη σε εκπολιτιστικό σύλλογο. Η τωρινή αναξιοκρατία είναι έργο όλων μας. Μόνο μια μεγάλη εθνική καταστροφή θα μας σώσει. Τότε μπορεί να ανασκουμπωθούμε και να πάρουμε τα ίσα μας πάλι. Το καλό είναι ότι υπάρχουν σημάδια πως αυτή η καταστροφή πλησιάζει. Όμως με αυτό το σάπιο σύστημα και τις ανάξιες ηγεσίες που παράγει, μόνο φτώχεια και μιζέρια έχει το μέλλον. Με ακλόνητη σιγουριά οι ανάξιοι μας οδηγούν στο λάκκο με τα σκατά. Μένει να δούμε αν μπορούμε να ξαναβγούμε και πώς.

Όλοι οι πολιτικοί είναι σκουπίδια. Όχι μόνο εδώ, αλλά και παγκοσμίως. Ψεύτες, κλέφτες και πουλημένοι ρουφιάνοι. Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις.

Ο Λούκιος Κουίνκτιος Κινγκιννάτος (519-430 π.Χ.) ήταν ένας Ρωμαίος πολιτικός και στρατιωτικός άνδρας. Όταν ένας από τους γιούς του καταδικάστηκε ερήμην για προδοσία, το Ρωμαϊκό κράτος του δήμευσε όλη την περιουσία και αναγκάστηκε στην ηλικία των 58 ετών να δουλεύει στα χωράφια για να ζήσει την οικογένειά του. Μετά από τέσσερα χρόνια, η Ρώμη βρέθηκε να κινδυνεύει από μιά γειτονική φυλή, τους Αίκουους. Τότε η σύγκλητος διόρισε τον Κινγκιννάτο δικτάτορα με απόλυτη εξουσία για έξη μήνες. Μάλιστα οι συγκλητικοί που είχαν πάει να του απονείμουν τον τίτλο τον πέτυχαν την ώρα που όργωνε. Ο Κινγκιννάτος δέχτηκε την αποστολή που του ανέθεσαν και έφερε τα πάνω κάτω. Διορίζοντας τους κατάλληλους ανθρώπους ως στρατηγούς και καλώντας όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες που βρίσκονταν σε ηλικία στράτευσης να παρουσιαστούν στα στρατόπεδα, συγκρότησε ένα ικανό στρατό. Μπαίνοντας ο ίδιος επικεφαλής του πεζικού κατάφερε να σώσει την Ρώμη και να συντρίψει τους Αίκουους μέσα σε 16 ημέρες ( ! ). Όταν έγινε αυτό, προς μεγάλη κατάπληξη όλων, διέλυσε τον στρατό του, κατέθεσε την εξουσία και επέστρεψε στο χωράφι του. Όταν τον ρώτησαν γιατί εγκατέλειψε την απόλυτη εξουσία ενώ θα μπορούσε να αυτοανακηρυχτεί ισόβιος δικτάτορας, απάντησε ότι αφ’ ενός αυτό θα ήταν ανήθικο και αφ’ ετέρου ότι οι δουλειές που είχε αφήσει πίσω στα χωράφια ήταν πιό σημαντικές. Θεωρείται ακόμα και σήμερα το κορυφαίο παράδειγμα ήθους, ακεραιότητας, μετριοφροσύνης, και πλήρους περιφρόνησης προς το χρήμα και την εξουσία, αλλά υποθέτω ότι στα μπουρδέλα που λέγονται σχολεία δεν θα τον ξέρουν ούτε οι καθηγητές. Όμως τις διεθνείς και ντόπιες καπότες τύπου Πάρις Χίλτον τις ξέρουν όλες.

Όποιος πολιτικάντης ή στρατιωτικός ή επώνυμη λουγκρίτα νομίζει ότι κάτι είναι, ας τολμήσει να συγκρίνει την ξεφτιλισμένη ύπαρξή του με μια τρίχα από τα αρχίδια του παραπάνω παικταρά.

...Ποιός;

...Κανένας.

...Σκασμός λοιπόν ψευδεπώνυμες χυσοκουδουνίστρες, ψωλοφριτέζες και πεοτοστιέρες. Μη μας ζαλίζετε πλέον με τα βαρετά ψέματά σας. Ότι είναι να γίνει, θα γίνει. Οι ανώνυμοι πολίτες σας ξελάσπωναν κάθε φορά, χύνοντας το αίμα τους στους πολέμους, αυτοί θα σας ξελασπώσουν και τώρα.

Η διαφορά είναι ότι σήμερα υπάρχει το διαδίκτυο. Και όποιος θέλει να διαβάσει, διαβάζει. Και διαβάζοντας σκέφτεται. Και όταν σκέφτεται που τον οδηγούν οι ίδιοι και οι ίδιοι, είναι στο χέρι του το αν θα τους την χαρίσει κι αυτή την φορά. Η ευθύνη είναι όλη δικιά του.

Αν δεν ήξερε, ας ρώταγε.

Σερβιτόρε, μία από τα ίδια σκατά !

2009-01-03T18:46:00.010+02:00

Η σύγχυση είναι καθολική. Άμα κάνει κάποιος μια βόλτα στα μπλόγκς θα το καταλάβει. Όμως έτσι πρέπει να είναι ο κόσμος. Πολυφωνικός. Ακατάστατος. Με χιούμορ. Μέσα στην επιφανειακή σύγχυση υπάρχει μια αρμονία. Όχι σαν τον κόσμο του επίσημου τύπου/των ΜΜΕ. Που είναι συνεννοημένος εξαρχής. Και τα μάτς που μεταδίδει είναι πάντα σικέ.

Η κοροϊδία έχει φτάσει στο απροχώρητο. Βλέπω τις ύαινες στο γυαλί να κλαίνε δήθεν για τους κακόμοιρους Παλαιστίνιους ενώ στην ουσία το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα νούμερα στην AGB και -μέσω αυτών- οι αυξήσεις στον ήδη παχύσαρκο μισθό τους. Για όποιον έχει βασικές γνώσεις ιστορίας και οικονομικών, το πράγμα είναι απλό και έχει ως εξής: Οι Εβραίοι έχουν το έδαφος, τα λεφτά και τα όπλα. Αν ήθελαν να λύσουν το θέμα με ειρηνικό τρόπο θα το είχαν λύσει εδώ και πολλά χρόνια. Θα είχαν δώσει και στους Παλαιστίνιους ένα κομμάτι γή που να έχει και λίγο νερό και το θέμα θα είχε λήξει. Όμως οι Εβραίοι θέλουν κράτος-κωλόμπα, εξαρτώμενο 100% από αυτούς, να το κάνουν ό,τι γουστάρουν. Αν δεν γίνεται αυτό, τότε το μόνο κράτος που είναι επιτρεπτό στην περιοχή είναι το κράτος-μπουρδέλο, όπως ο Λίβανος. Βέβαια τα ψέματα έχουν τελειώσει. Ο Παλαιστίνιος κάνει 10 παιδιά άνετα κι ο Εβραίος 3 με το ζόρι. Σε είκοσι χρόνια η αναλογία πληθυσμού θα είναι 10 προς 1. Και ο αυριανός Παλαιστίνιος θα είναι πιό αγριεμένος και με περισσότερη τεχνολογία στα χέρια του από ό,τι σήμερα. Αυτό πάει να προλάβει ο Εβραίος και οδηγεί τα πράγματα σε ανοιχτή σύρραξη.

Για τον λουστράκο (το γκρουμάκι) τα έχω πεί στο σι-ντί με το μέλλον. Σαπούνι στο σαπούνι θα πάει η προεδρία. Όλο σκύψιμο και φρού-φρού. Πάσο στο Ισραήλ όσο δεν παίρνει και ξύλο στους υπόλοιπους. Μαύρος εργαζόμενος = blue collar. Ό,τι βρωμοδουλειά υπάρχει στον Λευκό Οίκο, βουλωμένες χέστρες, σκουπίδια, κλπ, ο μαύρος θα την κάνει. Με το μαρκούτσι που έχουν στον πωπό οι γιάνκηδες στα αμοιβαία τους ας κάνουν και αλλιώς. Θα φάνε ύφεση δεκαετίας που θα παραμιλάνε και τα δισέγγονά τους, αν τύχει και ξεστρατίσουν από τα συμφωνημένα.

Μερικοί νεοφιλελεύθεροι σκατάδες παπαγαλίζοντας τα αμερικανοεβραιοευρωπαϊκά ΜΜΕ εξομοιώνουν τα πάντα. Την αυτοσχέδια στρακαστρούκα με τον πύραυλο. Την επίθεση αυτοκτονίας με την επίθεση δολοφονίας. Το να θυσιάζεις την ζωή σου για κάτι που πιστεύεις και το να σκοτώνεις από μακριά πατώντας ένα κουμπί. ‘Ντάξει παιδιά, δώσαμε. Διαβάστε λίγο Finkelstein μπάς και συνέλθετε, Εβραίος είναι κι αυτός, αλλά όχι σαν τα αφεντικά σας.

Όσο για την δική μας προοδευτουριά που τάχτηκε αναφανδόν υπέρ των αδυνάτων μπάς και δεν προλάβει, έχω μερικές ερωτήσεις: Γιατί δεν λέει κουβέντα για τον στρατό κατοχής που έχουμε εμείς στο Αφγανιστάν και τις ναυτικές μονάδες στον Περσικό που στοιχίζουν ένα κάρο λεφτά στον φορολογούμενο για να ληστεύουν με την άνεσή τους οι Αμερικάνοι τα πετρέλαια και να κάνουν μπίζνες με την ανοικοδόμηση των χωρών που κατεδάφισαν οι ίδιοι; Εμείς τί κέρδος έχουμε; Πόσες φορές μας προστάτεψε το ΝΑΤΟ και από ποιούς για να του χρωστάμε και χάρη; Γιατί δεν μας λένε οι δικοί μας για τα χημικά δακρυγόνα και τοξικά όπλα που αγοράζουν από Ισραήλ για εντόπια χρήση; Εμείς έχουμε περισσότερη αντοχή στα δηλητήρια από τους Παλαιστίνιους; Γιατί δεν λένε να μποϊκοτάρουν τα εβραϊκά καζίνα που μαζεύουν όλο το χρήμα της ελληνικής επαρχίας; Γιατί κανένας δεν πιέζει ουσιαστικά το Ισραήλ να συμμορφωθεί; Αρχίζοντας από τον αποκλεισμό τους από όλες τις ευρωπαϊκές αθλητικές διοργανώσεις. Για τριάντα νεκρούς στο Χέιζελ οι αγγλικές ομάδες έφαγαν πέντε χρόνια αποκλεισμό. Οι Ισραηλινοί δηλαδή είναι υπεράνω του νόμου; Και στο κάτω-κάτω, τί δουλειά έχει το Ισραήλ στα ευρωπαϊκά κύπελα; Και η Τουρκία και η Σιβηρία; Η Ευρώπη είναι ως τον Ελλήσποντο και ως τα Ουράλια. Οι παραπέρα να πάνε να παίξουνε με το Μπαγκλαντές και την Μογγολία.

Όμως όλα καταλήγουν στο χρήμα. Στις μπίζνες. Συνεννοημένοι είναι όλοι. Από τους ίδιους πληρώνονται. “Γράψτε ό,τι θέλετε, πείτε ό,τι θέλετε, μόνο μην χαλάτε τις μπίζνες”. Αυτός είναι ο κανόνας. Παλαιστίνιοι αδέλφια μας, Ιρακινοί αδέρφια μας, Κούρδοι αδέρφια μας, Σέρβοι αδέρφια μας, Αλβανοί αδέρφια μας, Τούρκοι αδέρφια μας. Έχουμε τόσα πολλά αδέρφια και δεν το έχουμε καταλάβει;

…Ρε άστε στο διάολο όλοι! Αδέρφια και ξαδέρφια και αρχίδια και μύδια. Τις μαλακίες που πασάρουν στον κόσμο οι πονηροί για να κάνουν τις δουλειές τους. Και οι Σέρβοι και οι Κούρδοι και όλοι οι άλλοι μας την γαμούνε όπου και όποτε μας πετύχουν. Πρίν δώδεκα χρόνια βαφτίζανε οι μαλάκες τους Αλβανούς να τους οδηγήσουν στο δρόμο του Κυρίου. Και τους ασημώνανε κιόλας. Και είχε βαφτιστεί ο κάθε Αλβανός τέσσερις φορές μέσο όρο. Για να κάνουν την μπάζα τους κάποιοι εργολάβοι και το σκατομπουρδέλο τους ολυμπιακούς ντοποαγώνες χωρίς να πληρώσουν ούτε μισό ένσημο. Και πλάκωσε κάθε καρυδιάς καρύδι εδώ. Φάτε τους τώρα όλους στη μάπα και μη μιλάτε καθόλου.

Αθάνατη νεοελλάδα της παπάτζας. Κουραδοδημοκράτες. Υπογράφουμε πρώτοι όλες τις διεθνείς συνθήκες και μετά τις γράφουμε κανονικά. Έξω παλτόρομπα, μέσα απλή ρόμπα. Στα 100 άτομα οι 90 βρίζουν τους πολιτικούς και οι 78 πάνε και τους ψηφίζουν. Αυτό κι αν είναι εκλογική νοθεία.

Μας έχουν πάρει όλοι χαμπάρι. Μόνο εμείς δεν έχουμε πάρει πρέφα ότι μας έχουν πάρει πρέφα. Το έθνος του άσκοπου μπλά-μπλά. Θεωρίες, παπαριές και φωνητικά. Και η ζωή συνεχίζεται. Μαζί με την κοροϊδία και το εκάστοτε μαστίγωμα της θάλασσας. Και με τις βρώμικες μπίζνες με όποιον κωλομπαρά μας τα ακουμπάει.

Πιστέψτε με, τα επόμενα πέντε χρόνια θα έχουν τρομερή πλάκα.

Η παράδοση τον παίρνει

2008-12-30T15:59:00.016+02:00

Το ότι τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο, το έχουν καταλάβει ακόμα και οι χαζοί. Το ποιός φταίει είναι μεγάλη ιστορία. Εγώ θα αρχίσω από την μικρή.

Η μάνα μου πάει και ανάβει το καντήλι στον τάφο της αδελφής της που πέθανε πρόσφατα και επ’ ευκαιρία ανάβει και εκείνο του παππού και της γιαγιάς. Είχα πάει στο πατρικό μου για φαγητό μια Κυριακή μεσημέρι και έτυχε να φτάσω την ώρα που είχε έρθει επίσκεψη μία από αυτές τις ανανήψασες πουτάνες που στα γεράματα τό ‘χουν ρίξει στη θρησκεία. Μετά το αντίδωρο ήθελε λίγο κουτσομπολιό. Αυτή λοιπόν η κυρία εξηγούσε στην μάνα μου την νέα πατέντα.
“ ...Γιατι να κουράζεσαι; Εγώ έχω βάλει μια Αλβανέζα (sic) και το έχω λύσει το πρόβλημα. Της δίνω 20 ευρώ τον μήνα και το καντήλι είναι πάντα αναμμένο.”
“ Δεν το ήξερα.”
“ Πέστο και στην νύφη σου. Άμα μαζευτούμε πολλές, θα μας κάνει και καλύτερη τιμή.”
Εκείνη την στιγμή έμπαινα στο σπίτι και τυχαία άκουσα την συζήτηση.
“ Καινούργια πατέντα είναι αυτή με το καντήλι;”
“ Εγώ φεύγω,” είπε η εν λόγω κυρία, έχοντας μυριστεί μπαρούτι.
“ Κάν’τηνε,” της είπα.

Παρένθεση: Οι Αλβανίδες παίζουν ξύλο μεταξύ τους στο νεκροταφείο ποιά θα πάρει τα περισσότερα καντήλια. 100 καντήλια επί 20 ευρώ το τεμάχιο= 2.000 τον μήνα αφορολόγητα. Και εσείς μαλάκες στήστε κώλο να βγάλετε το χιλιάρικο.

Όταν εγώ κάποια εποχή γαμιόμουνα 12ωρο κάθε μέρα στην οικοδομή, πίσω από την πλάτη μου, οι γέροι μου είχαν δώσει 500 χιλιάδες δραχμές (τότε ήταν λεφτά) στους γαμημένους τους επίτροπους για την ανέγερση ενός ακόμα ναού στον τόπο καταγωγής. 5 είχε εν λειτουργία το σκατοχωριό, χώρια τα ξωκκλήσια. Με εκατό κατοίκους τον χειμώνα. Πόσους ναούς πρέπει να αναγείρει; Και στις πόσες καμπάνες καίγεται; Αλλα όλη η ιστορία ήταν για να φάνε οι πονηροί τα λεφτά των μαλάκηδων. Εγώ ντρέπομαι να ζητήσω λεφτά από την μάνα μου, αλλά αυτοί οι αλήτες δεν ντράπηκαν καθόλου. Λές και δεν θα το μάθαινα. Τελικά την φτιάξανε την αμαρτία και στοίχισε 3 φορές τα λεφτά της. Και η κατάληξη; Ούτε παπάς δεν πατάει τώρα. Κι αυτόν δανεικό τον είχανε οι αρχιαπατεώνες. Όσο ήταν στα μπετά, τον φέρνανε τρείς φορές την βδομάδα. Από τότε που τελείωσε η μάσα, ψάξε βρέστον. Τότε δεν έκανα θέμα αφού η ζημιά είχε γίνει και δεν ήθελα να στενοχωρήσω τους γονείς μου.
Όμως τώρα το ποτήρι ήταν ξέχειλο και το κακό έπρεπε να πνιγεί εν τη γενέσει του.
Γύρισα στην μάνα μου.
“ Ρέ έχετε μουρλαθεί τελείως; Τι ρεζιλίκια είναι αυτά; Να πληρώνεις την Αλβανίδα να σου ανάψει το καντήλι; Να την πληρώνει κάποιος να του μαγειρέψει γιατί είναι άρρωστος να το καταπιώ. Να την πληρώνει κάποιος να του καθαρίσει το σπίτι ή να του ξεσκατίσει την μάνα και τον πατέρα, γιατί ο ίδιος σιχαίνεται να το κάνει, να το καταπιώ κι αυτό. Να την πληρώνει κάποιος για να του βαστήξει τα παιδιά γιατί δουλεύει, να το καταπιώ, έστω και με αρκετή δυσκολία. Όμως να την πληρώνεις για να πάει να σου ανάψει το καντήλι της μάνας σου, ώπα γαμώ την ξεφτίλα μας. Το χάσαμε το τόπι. Το νοήμα που έχει το ξεσκισμένο καντήλι δεν είναι να περνάει ο γείτονας και να το βλέπει αναμμένο και να λέει “τι καλοί άνθρωποι είναι αυτοί, σέβονται και θυμούνται τους νεκρούς τους”. Το νόημα είναι η διαδρομή προς το νεκροταφείο. Να σκέφτεσαι ότι όλα είναι φθαρτά και προσωρινά και να ψάχνεις αυτό που είναι διαχρονικό και αυτό που αξίζει. Και να δείχνεις ότι θυμάσαι και σέβεσαι αυτούς που έφυγαν με το να αφιερώνεις προσωπικό χρόνο σε αυτό. Αν το άναμμα του καντηλιού σου φαίνεται αγγαρεία μην το ανάβεις καθόλου το γαμημένο. Ξέχασέ το. Ξεχάστε τα όλα.
“Έχεις δίκιο,” μου λέει η μάνα μου. “Από ευγένεια δεν της είπα τίποτα.”
“ Ποιά ευγένεια ρε μάνα, η ευγένεια μας έφαγε. Αυτή η καριόλα όσο ζούσε ο μακαρίτης ο άντρας της, του τα είχε φορέσει με όλο τον αντρικό πληθυσμό της περιοχής. Τώρα μας παριστάνει την οσία. Ακόμα και το άναμμα του καντηλιού μαϊμού το έχει κάνει. Και δικαίωμά της όσον αφορά τα δικές της υποθέσεις. Αλλά μη μας κάνει και τον πλασιέ στις καινούργιες βρωμιές η κλασομπανιέρα.”
“ Δίκιο έχεις.”
“ Εσύ ρε μάνα τελείωσες το πανεπιστήμιο παρθένα κι εκείνη με το ζόρι έβγαλε το γυμνάσιο, γιατί από τις πίπες δεν προλάβαινε. Άνοιξε την κωλοτηλεόραση και δες κανά ντοκυμαντέρ άμα έχει. Κάτι θα μάθεις, κάτι καινούργιο θα δεις. Άμα μιλάς με αυτή την Ισσουήτισα, λερώνεσαι, ξεχνάς και αυτά που ξέρεις. Θα μας μιλήσει για ηθική, η παλιοκαριόλα; Θα μας κάνει κήρυγμα η λέσχη της απάτης; Ας μας μιλήσει για τα πάρτι που έχει κάνει νέα, να καθίσω κι εγώ να την ακούσω, να δώ πως πηδάγανε οι παλιοί, θα έχει ενδιαφέρον. Αλλά να μας αναμασάει το παραμύθι με τη φάτνη και την κόλαση με τα καζάνια και τις υπόλοιπες σαχλαμάρες; Που άμα πάς να το πείς σε πιτσιρικά 5 χρονών σήμερα, θα σου πεί τι μούφα είναι αυτή ρε φίλε, άλλη ιστορία έχεις;”

Κάποιοι τα έχουν ισοπεδώσει όλα. Με στόχο την τσέπη προωθούν την κάθε καινούργια μαλακία και την πουλάνε πρώτα στους αγράμματους και μετά μέσω αυτών προσπαθούν να την επιβάλλουν στην υπόλοιπη κοινωνία. Και τα καταφέρνουν σε γενικές γραμμές. Γιατί η προεργασία έχει ήδη γίνει. Από τους σοσιαλ-ηστές που τα κούρσεψαν όλα στην δεκαετία του ‘80. Και δεν μιλάω για το ταμείο. Μιλάω για την ζημιά που έγινε στο ηθικό κεφάλαιο αυτής της χώρας. Η μισή ζημιά είχε γίνει από τους βλαχοφασισταράδες γερμανοτσολιάδες και τους προδότες με τις χαρτοσακούλες στο κεφάλι που τόσα χρόνια μετά παρίσταναν τους πατριώτες. Η “πατριωτική” παράδοση είναι η πιό μολυσμένη. Αλλά ζημιά έγινε και από τους άλλους, τους πράκτορες της Κομιντέρν που έβαλαν κι αυτοί το χεράκι τους για να διαλύσουν το μαγαζάκι. Ζημιά έγινε και από την ψευτοφιλελεύθερη δεξιά και από την αμερικανοεβραιοκίνητη χούντα. Και στο τέλος ήρθε η λαίλαπα. Οι σοσιαλκουφάλες για να καταστρέψουν ό,τι είχε γλυτώσει. Η μεγάλη ζημιά που έκανε το θασόκ είναι ότι κατέλυσε κάθε έννοια ιεραρχίας και ήθους. Όλοι ίσοι. Και ο εργαζόμενος και ο λουφαδόρος. Και αυτός που δεν έχει τελειώσει το δημοτικό και ο δόκτορας που έχει φάει τα νιάτα του στα εργαστήρια. Και αυτός που κατέχει την επιστήμη που σπούδασε και αυτός που πήρε πτυχίο με σκονάκια και δεν ξέρει που πάνε τα τέσσερα. Και ο λιγδιάρης γιατρός/ μηχανικός /δικηγόρος που κάνει βρωμιές και εκείνος που κάνει σωστά την δουλειά του. Οι επαγγελματικοί σύλλογοι είναι όλοι για το ανδρικό μόριο. Δεν έχουν δικαίωμα να αφαιρέσουν την άδεια ούτε προσωρινά από κάποιους που καταπατούν τον νόμο καθημερινά και που είναι ντροπή για το επάγγελμα που ασκούν. Αφήστε που αυτοί είναι που λύνουν και δένουν στις κλαδικές των κομμάτων και που μαζεύουν όλο το βρώμικο χρήμα. Ο ψευτόμαγκας, ο νεόπλουτος, το γίδι, το τούβλο, ο μόνιμα μετεξεταστέος, το λαμόγιο, έγινε πρότυπο, ίνδαλμα, τοτέμ, θεός. Με την βοήθεια του κόμματος κατέκτησε όλες τις θέσεις που πρίν τις κοίταγε με το κυάλι, γκρέμισε όλες τις αξίες, διέφθειρε όποιον βρήκε μπροστά του, ισοπέδωσε ό,τι εμπόδιζε, άλλαξε τα πάντα όπως τον συνέφερε, και έκανε την παράδοση τραβέλι.

Γάμοι, βαφτίσια, κηδείες, μνημόσυνα, όλα είναι τυπικά για να βγάζουν οι παπάδες, οι ανθοπώλες, οι βιντεάδες και τα κοράκια το χρήμα. Ήμουνα στην προβλήτα της Πάρου πριν τρία-τέσσερα χρόνια περιμένοντας να επιβιβαστώ, όταν είδα κάποιο σούσουρο. Κάποιοι τουρίστες να τραβάνε με τις ψηφιακές και τις βιντεοκάμερες, ενώ άλλοι από αυτούς να απομακρύνονται αηδιασμένοι. Ήταν το περίφημο φέρετρο καμπριολέ. Κάσα με ηλιοροφή. Στο πίσω μέρος μιας επίσης διαφανούς νεκροφόρας και με πεθαμένο μέσα. Όλα χύμα. Να περιμένεις στην ουρά να μπείς στο βαπόρι και η κίτρινη βλογιοκομμένη φάτσα του πεθαμένου να σε κοιτάει απόμακρα.

Η παράδοση τον παίρνει. Και τον παίρνει σοβαρά. Από παντού. Μπάζει από όλες τις τρύπες. Τίποτα αυθεντικό δεν υπάρχει σε αυτήν. Μας έχει πνίξει το κίτς και τα ξενόφερτα σκατά είκοσι αιώνων. Ο σκοπός της είναι η διαστρέβλωση της όποιας αλήθειας υπάρχει και τα σκόπιμα ψέματά της στοχεύουν στην αλλοίωση της προσωπικότητας όσων αντιστέκονται. Οι κερδισμένοι είναι αυτοί που υποκρίνονται καλά. Τα ποντίκια που ροκανίζουν το εισόδημα. Και θα το εξηγήσω:
Πόσες φορές δεν αισθανθήκατε μαλάκες αγοράζοντας ένα ευπρεπές δώρο για τον γάμο ενός γνωστού σας π.χ. 300 ευρώ για να πάρετε ένα σίχαμα των 20 ευρώ σε αντάλλαγμα όταν έρθει η σειρά σας να παντρευτείτε; Συγνώμη αλλά εδώ η παράδοση σας έχει ρίξει 280 ευρώ γαμήσι. Πόσοι έχετε μπεί στο τριπάκι να βάλετε τα παιδιά σας αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, μπαλέτο, συχρονική κολύμβηση, πιάνο, όλα αυτά μαζί. Τι είδους καταναλωτικός αυνανισμός είναι αυτός; Και τί σας φταίει το κακόμοιρο το παιδάκι; Η όταν γιορτάζει ο κάθε φίλος και γνωστός ή έχει γενέθλια πρέπει σώνει και καλά να ξηλωθούμε να πάρουμε ο ένας στον άλλον άχρηστα δώρα για να δουλεύουν τα μαγαζιά. Και το Yaris δεν κάνει μούρη, θέλει BMW παραδοσιακή κάμπριο η αγράμματη βλάχα για να πάει βόλτα, “σαν κι αυτοί που πίρε ο Μυλτηάδης” . Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο για το “πάσχα στο χωριό” για τα τσολιαδάκια made in Taiwan , για την “λαϊκή” τέχνη του πωπού, για το παραδοσιακό φαγητό που αντί για ελαιόλαδο είναι τίγκα στο λίπος και στη μαργαρίνη, για το “παραδοσιακό” τραγούδι που μόνο οι γύφτοι το υπηρετούν, για το τσιφτετέλι, για την βασιλόπιτα με τα χημικά, για τα μνημόσυνα που έρχεται η άλλη με το βυζί έξω και το μαύρο κορμάκι που φόραγε στο κλάμπ, και για την κάθε λογής παραδοσιακή παπαριά. Και κάθε τόσο προστίθεται και μια καινούργια μαλακία όπως αυτή με το άναμμα των καντηλιών.

Επειδή έχω βαρεθεί μόνο να τα χώνω από εδώ στην βρωμιά την δική μας και αυτών που μας διοικούν, έχω να προτείνω και δύο-τρία πραγματάκια κατά παράβαση του κανόνα του μπλόγκ:

Ψευτοπαράδοση τέλος. Σιωνοχριστιανική κουλτούρα τέλος. Υποκρισία τέλος. Έξοδα συντήρησης νταβατζήδων τέλος. Κοροϊδία τέλος. Κουφάλες ΤΕΛΟΣ.

Ανοίχτε τα μάτια σας και τεντώστε τα αυτιά σας. Διαβάστε ό,τι βρείτε μπροστά σας. Από Μακιαβέλλι ως Νόαμ Τσόμσκι. Από Δαρβίνο ως Στίβεν Χόκινγκ. Και σκεφτείτε πάνω σε αυτά που διαβάζετε. Αξιολογήστε τον γραπτό λόγο σε σχέση με την πραγματικότητα. Πετάξτε ό,τι είναι άχρηστο και κρατήστε την ουσία. Εμπιστευτείτε το γονίδιό σας και την σοφία των προηγούμενων γενεών που βρίσκεται μέσα του. Στείλτε στο διάολο όλα τα σκατά που σας έχουν φορτώσει στα κωλοσχολεία. Στείλτε ακόμα παραπέρα αυτά που σας έχει φορτώσει η κοινωνία με τα αλλεπάλληλα πλέγματα ΜΜΕ, κοινής γνώμης, ψευτοκουλτούρας. Αντιδράστε. Ξυπνήστε. Επιλέξτε. Πλακώστε στις κλωτσομπουνιές όποιον σας λέει ιδιόρρυθμους ή ανάποδους. Η νέα παράδοση θα εμφανιστεί ως δια μαγείας. Και θά ‘ναι καλύτερη από την προηγούμενη. Γιατί θα είναι γνήσια. Θα δείτε και λεφτά στην τσέπη σας. Θα δείτε και αλλαγές στην κοινωνία. Με το ψηφοδέλτιο μόνο τα λαμόγια θα τρώτε στη μάπα ώσπου να πεθάνετε. Αλλαγή μόνο προς το χειρότερο θα βλέπετε. Σαν τις πόρνες θα είσαστε και οι νταβατζήδες θα σας δέρνουν και θα σας παίρνουν τα λεφτά.

Όταν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου δεν μπορούν να σου κάνουν τίποτα. Τους πατάς όλους στο λαιμό. Τους φυσάς και πέφτουνε. Γιατί είναι άδειοι και δεν ξέρουν τι πιστεύουν.

Ξεκινήστε από τα μικρά πράγματα. Αυτά θέλουν την πολλή προσπάθεια. Μετά το μεγάλο θα γίνει σκόνη από μόνο του. Και αυτοί που μας καταπιέζουν επιτέλους θα ξεμαγαρίσουν.

Η απαγωγή του πλαστικού Χριστού και ο πόλεμος των ταμπού

2008-12-24T18:12:00.016+02:00

Στους Μαορί και σε άλλους λαούς της Πολυνησίας υπήρχε το πανάρχαιο έθιμο κάποιοι φυσικοί πόροι, όπως οι ψαρότοποι, οι πηγές πόσιμου νερού, τα δάση, κ.α. , να προστατεύονται από την υπερ-εκμετάλλευση με την ανακήρυξή τους σε “άβατο χώρο” (tapu). Έτσι δινόταν η ευκαιρία στην φύση να ανανεώσει τον πλούτο της και ταυτόχρονα να υπάρχουν κάποια σημεία αναφοράς, κάποιες “νησίδες γνώσης” όπου να μπορεί κάποιος να κάνει την σύγκριση του “πριν” με το “τώρα”.

…Με το πέρασμα των χρόνων η λέξη “tapu” πέρασε στην αγγλική γλώσσα ως “taboo”, και πολλοί την μίσθωσαν για να προστατέψουν ένα σωρό άσχετα πράγματα εκτός από την ανάγκη η οποία την γέννησε. Ελάχιστοι ξέρουν άλλωστε ποιά είναι η αρχική της σημασία.

Καλά οργανωμένες μειοψηφίες έχουν επιβάλλει με το έτσι θέλω μια κατάσταση στις περισσότερες χώρες όπου το μόνο που προστατεύεται ως ταμπού είναι το χρήμα και αυτοί που το έχουν. Και ως εδώ καλά. Το να μην μπορείς να αγγίξεις κάποιους που έχουν πολλά λεφτά είναι κατανοητό. Το ότι όμως αυτοί οι κάποιοι θέλουν να μου επιβάλλουν τί να πιστέψω, τί να μου αρέσει, τί να διαβάσω και τί να καταναλώσω, δεν το δέχομαι με τίποτα. Να πάνε να γαμηθούν.

Τα τελευταία χρόνια πάντα έφευγα αυτή την εποχή στο εξωτερικό και κατά προτίμηση σε μη χριστιανικές χώρες. Με αηδιάζει όλη αυτή η καταναλωτική υστερία, και η δήθεν καλωσύνη, και η υποκριτική φιλανθρωπία, και το “περνάμε καλά”. Ποιός περνάει καλά; Για ρίχτε μια προσεκτική ματιά στις εκφράσεις αυτών που υποτίθεται “διασκεδάζουν” στα κλάμπ και στα μπουζουκορεβεγιόν αυτές τις γιορτινές ημέρες. Θα δείτε κατεβασμένα μούτρα και ταλαιπωρημένες φάτσες που ψευτοχαμογελούν μόνο όταν πέφτει επάνω τους το φώς της κάμερας. Μερικοί ούτε τότε δεν καταφέρνουν να χαμογελάσουν. Τα περισσότερα από τα ειδεχθή οικογενειακά εγκλήματα γίνονται τέτοιες μέρες. Όταν η πίεση της κοινωνίας πάνω στα ανθρωπάρια γίνεται αφόρητη. Όταν η ψεύτικη εικόνα που υμνείται ως ιδανικό επιβάλλει την υποχρεωτική μίμηση εξαντλώντας ψυχικά και οικονομικά τους ήδη χρεωκοπημένους. Φέτος λόγω οικογενειακών και επαγγελματικών υποχρεώσεων δεν κατάφερα να φύγω. Όμως δεν έχω παράπονο. Πάντα ήμουν τυχερός μέσα στην ατυχία μου. Την μοναδική φορά που είμαι εδώ, έχει τόσο θέμα που ακόμα κι αν μου έλεγαν να την κάνω τώρα, θα περίμενα να τελειώσουν οι γιορτές.

Όλοι οι παραθυρόφιλοι ασχολούνται με τα μαγαζιά που κάηκαν και λεηλατήθηκαν και με το ποιός έφταιγε και ποιός όχι. Αυτό που βλέπω εγώ είναι ότι μαζί με τα ξερά κάηκαν επίτηδες και τα χλωρά. Η καύση του χριστουγεννιάτικου δέντρου που είναι η απόλυτη πράξη επανάστασης, πέρασε σχεδόν στο ντούκου. Εδώ κάηκε η μισή χώρα πέρσι το καλοκαίρι, το πεθαμένο δέντρο του Συντάγματος πείραξε τους αλήτες υποκριτές;

Χέστηκαν για το κωλόδεντρο. Αυτό που τους πείραξε είναι ότι κάποιοι σήκωσαν κεφάλι και χτύπησαν επιτέλους στο κατάλληλο σημείο. Κάποιες επώνυμες κότες κλαίγανε στα καβλοκάναλα ότι γίναμε ρεζίλι σε όλο τον πλανήτη.

...Ψέμα μέγιστο.

Αυτό που έγινε ήταν ότι ξεκίνησε πλέον επίσημα ο πόλεμος των ταμπού. Ή για να είμαστε πιό ακριβείς, μπήκε σε ενδιαφέρουσα φάση.

Για μια ακόμα φορά η Ελλάδα απέδειξε ότι δεν αντιγράφει κανέναν. Μας κλέβουν τις ιδέες και τα μυαλά. Αλλά δεν μας νοιάζει γιατί έχουμε αρκετά κι απ’ τα δύο. Αυτό που μας πειράζει είναι το ότι μας κλέβουν την παράδοση. Όχι την ψεύτικη, την χατζηαβάτικη που μας έχουν φορέσει κολλάρο. Την άλλη, την δικιά μας την άγραφη παράδοση. Την κλέβουν όχι για να την χρησιμοποιήσουν -γιατί έτσι κι αλλιώς δεν μπορούν- αλλά για να μας στερήσουν την δυνατότητα να πάρουμε τα ηνία. Γιατί μας φοβούνται. Μια ζωή βέβαια κατσικοκλέφτες ήταν. Γέμισαν τα μουσεία τους με τα δικά μας μάρμαρα. Φτιάξαν επιστήμες διαβάζοντας Έλληνες κλασσικούς. Έκαναν τέχνη αντιγράφοντας μόνο ένα κομματάκι από την δική μας. Αυτό που είχε σωθεί. Έχτισαν πολιτισμό πάνω στα δάνεια, χωρίς κριτική σκέψη και χωρίς ανταλλακτικά. Αλλά δεν πρόκειται να κάνω άλλη διαφήμιση στους αρχαίους γιατί δεν την χρειάζονται. Η επιρροή τους στον σημερινό κόσμο μιλάει από μόνη της.

Εμένα με ενδιαφέρει το σήμερα. Κι αυτό που βλέπω είναι ότι η τεχνολογική μπούρδα που ζούμε σήμερα είναι της πλάκας. Και το ξέρουν κι ίδιοι. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να τιναχτεί στον αέρα. Γιατί όλα είναι ψεύτικα. Φτιαγμένα με σκατά. Χωρίς φιλοσοφικό υπόβαθρο καμιά κοινωνία δεν άνθησε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Άλλωστε πολιτισμένα έθνη δεν είναι αυτά που παράγουν αυτοκίνητα, καφετιέρες και δονητές, αλλά αυτά που πρωτίστως παράγουν τέχνη και πνεύμα.

Η διπλή απαγωγή του πλαστικού made in China Χριστού από την καραγκιόζ-μπερντέ φάτνη ήταν ακόμα πιο προχωρημένη πράξη. Και το χιούμορ της θα τσάκιζε κόκκαλα αν οι απαγωγείς έπαιρναν τηλέφωνο την αρχιεπισκοπή και ζητούσαν λύτρα για να τον επιστρέψουν. Θα ήταν ίσως το απόλυτο καλλιτεχνικό γεγονός της τελευταίας εικοσαετίας στη χώρα.

Σοβαρά τώρα, ποιοί είναι αυτοί που μας απειλούν ; Αυτοί που σκέφτονται, επανεξετάζουν και επιλέγουν; Ή αυτοί που προσκυνάνε ένα πλαστικό κουκλάκι και θεωρούν τα ταμπού τους σημαντικότερα από την ανθρώπινη ζωή; Προσβλήθηκαν λέει τα πιστεύω των νοικοκυραίων και εθίγησαν τα δικαιώματα των ευσεβών πολιτών. Σοβαρά ρε μάγκες; Δηλαδή εμείς οι ανοργάνωτοι που τρώμε ξύλο από 5 χρονών και δεν τολμάμε να μιλήσουμε, δεν έχουμε δικαιώματα; Μόνο οι ζάπλουτες συμμορίες και οι φεουδάρχες έχουν;

...Ε, λοιπόν τα μέλη της θρησκευτικο-φασιστικής πλέμπας ας κάνουν ό,τι έκαναν τα προηγούμενα 1700 χρόνια: Ας πάρουν τα όπλα και ας δολοφονήσουν τα παιδιά επειδή έκλεψαν ένα κομμάτι κινέζικο πλαστικό. Ας βασανίζουν και ας σκοτώνουν όποιον υποστηρίζει κάτι διαφορετικό. Άλλωστε ο θεός που λένε ότι πιστεύουν είναι ο θεός του μίσους και της προκατάληψης και μόνο πολέμους και σφαγές προκαλεί επί τόσους αιώνες.

Αυτό που φάνηκε αυτές τις μέρες ξεκάθαρα είναι ο έσχατος κιτρινισμός και κρετινισμός του τύπου και της τηλεόρασης. Πανικόβλητοι οι ρουφιάνοι, πασχίζουν να σώσουν τα κόμματα που τους θρέφουν. Αντιγράφουν τα σκουπίδια της Ευρώπης και των ΗΠΑ που δεν χάνουν ευκαιρία να δείξουν το μίσος και την ζήλεια που έχουν γι αυτή τη χώρα που δεν καταλαβαίνει τίποτα από την πλύση εγκεφάλου και από τα κάλπικα πιστεύω που προσπαθούν να της επιβάλλουν.

Κι οι ξένοι ρουφιάνοι, μαλακία έκαναν που έδειξαν τους Έλληνες πολίτες να πετάνε σκουπίδια και μολότωφ στο δέντρο Νο 2, και γουρουνοκεφαλές στους μπάτσους που προσπαθούσαν να το προστατέψουν. Νομίζουν ότι μας εξέθεσαν έτσι. Λοιπόν μας έκαναν και χάρη. Αυτό κι αν ήταν βίντεο. Το απόλυτο καλλιτεχνικό δρώμενο. Το έχω ξαναπεί ότι η πραγματικότητα είναι πάντα surreal. Τώρα φυσικά έχουν αρχίσει να το διαπιστώνουν όλοι. Κάτι μου λέει ότι από του χρόνου θα αρχίσουν να καίνε τα χριστουγεννιάτικα δέντρα και σε άλλα μέρη του κόσμου. Άστους να το χωνέψουν λίγο, γιατί οι περισσότεροι είναι χοντροκέφαλοι, αργής καύσεως, βλέπε μαζούτ. Δεν μπορούν να καταλάβουν τί είναι ο πολέμος των ταμπού που μόλις ξεκίνησε γιατί δεν έχουν την ανάλογη ιστορική υποδομή.

Το δέντρο συμβολίζει την γιορτή της κατανάλωσης. Καταναλώνεις όμως όταν έχεις και σου περισσεύουν. Όμως τώρα το χρήμα το έχουν μαζέψει διακόσια άτομα και το σπαταλάνε προκλητικά. Από την μιά δίνουν ένα εκατομμύριο ευρώ για ένα κωλορολόι χεριού και από την άλλη κοιτάζουν να φάνε την άδεια των υπαλλήλων τους και να μην την πληρώσουν. Απίστευτη η γυφτιά τους. Κλέβουν τις δεκάρες των κακομοίρηδων και μετά νοικιάζουν ΙΧ τζέτ να πάνε την γκόμενα στο Παρίσι μπάς και την πηδήξουν.

Το φωτισμένο δέντρο με τα στολίδια λοιπόν στο κέντρο της πόλης γίνεται από γιορτινό σύμβολο, σύμβολο μιζέριας, κοροϊδίας και ταπείνωσης. Είναι σαν να σου λέει κάποιος: “κοίτα ρε χαμένε εμάς που περνάμε καλά, αλλά μην αγγίζεις τίποτα γιατί δεν έχεις λεφτά, μαλάκα υπάνθρωπε.” Και το δέντρο της καταναλωτικής αφθονίας είναι ταμπού. Δεν μπορεί κανείς να το αγγίξει λόγω θρησκείας. Για τους αδικημένους όμως και τους κακοπληρωμένους και τους άνεργους που τώρα είναι η πλειοψηφία, αποτελεί το μισητό σύμβολο της αδικίας και της άρχουσας τάξης. Κι αν είναι και ταμπού, ακόμα καλύτερα. Γι αυτούς σημαίνει: με ένα σμπάρο, δυό λαμόγια. Καίνε το σύμβολο της εξαθλίωσης και ταυτόχρονα του αφαιρούν και την όποια “ιερότητα” διαθέτει.

Υπάρχουν αυτοί που προσκυνάνε την δήθεν τεχνολογία και τους ασπροκώληδες που την παράγουν και την εμπορεύονται. Δεν μπορούν να δούν ότι πίσω από την ωραία βιτρίνα δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο το απόλυτο κενό. Που όλοι αυτοί οι “ευτυχείς” βόρειοι προσπαθούν να το πνίξουν στο αλκοόλ, στην πρέζα και στην παρτούζα. Κι όταν αυτές οι μέθοδοι εξαντληθούν, το γυρνάνε στο βίτσιο της καταστροφής. Καταστρέφουν ό,τι ωραίο υπάρχει γύρω τους, είτε αυτό είναι δάσος, είτε ποτάμι, είτε ιδέα, είτε πολιτισμός, είτε απλά ένα άτομο που είναι ακόμα αμόλυντο από την βρωμιά τους.

Οι ευρωπαϊκοί λαοί, ειδικά αυτοί που είναι μακριά από τις ακτές της Μεσογείου, δεν είναι πολιτισμένοι, αντίθετα με ό,τι πιστεύεται. Υπάρχουν ευρωπαίοι που διαβάζουν, που σκέφτονται και που δημιουργούν σε πολλούς τομείς, και που πραγματικά αξίζουν και τον σεβασμό και την εκτίμηση. Όμως οι περισσότεροι συμπατριώτες τους είναι προγραμματισμένα ρομποτάκια. Δεν είναι κακοί ως άνθρωποι, απλά δεν έχουν βάθος, ποιότητα και φιλοσοφία ζωής. Και δεν τα πάνε καλά στο στροφιλίκι.

Είδαμε τί έγινε πριν ξεκινήσει η δεύτερη σταυροφορία εναντίον του Ιράκ. Έπεσε άγρια πλύση εγκεφάλου παγκοσμίως. Τελικά, απ’ όλους τους Ευρωπαίους μόνο εμείς οι “υποανάπτυκτοι” δεν την φάγαμε τη φόλα. Οι 90 στους 100 Έλληνες, όταν τους ρωτούσες σου έλεγαν ότι δεν υπάρχουν πυρηνικά όπλα στο Ιράκ και ότι όλο το σκηνικό γίνεται για να κλέψουν κάποιοι το πετρέλαιο. Στις ευρωπαϊκές χώρες, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν επιεικώς 30-35 %. Στο τέλος αποδείχτηκε ότι εμείς είχαμε δίκιο. Τί σημαίνει αυτό; Ότι είμαστε μάντεις; Όχι βέβαια, αλλά απλούστατα οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικάνοι πολίτες που ζουν στην μικρο-καλοπέραση επειδή οι οργανωμένες κοινωνίες τους ληστεύουν όλο τον υπόλοιπο κόσμο, είναι στην πλειοψηφία τους ένας όχλος από πωρωμένους μπεκρήδες, από χαζά πρόβατα, από σύγχρονους σπηλαιόβιους, και από ταλαίπωρα μυρμήγκια που δουλεύουν μια ζωή χωρίς να διαμαρτύρονται. Αν τους βάλεις να ζήσουν στις δικές μας συνθήκες θα τα παίξουν μέσα σε μια εβδομάδα. Αν τους αφήσεις ελεύθερους, όχι μόνο θα τα κάψουν όλα, αλλά θα σκοτώσουν και θα βιάσουν όποιον βρούν μπροστά τους. Σε μάς μόνο η αστυνομία σκοτώνει. Λόγω ηλιθιότητας. Οι άλλοι, είτε αναρχικοί είτε “αναρχικοί” δεν πειράζουν κανέναν. Ως λαός κάνουμε ό,τι κάνουμε, σπάμε, καίμε, πετροβολούμε, πλιατσικοβουτάμε, αλλά μετά παίρνουμε τα ίσα μας. Είναι στην γενική κουλτούρα του τόπου, τη μεσογειακή, την ανθρώπινη, αυτή που δεν υπάρχει στα βρωμοβιβλία ιστορίας των Βορειο-Ευρωπαίων και που δεν μπορέσουν να την κατανοήσουν ούτε σε 200 χρόνια. Θυμάστε πόσοι σκοτώθηκαν στο Λός Άντζελες πριν κάμποσα χρόνια; Και με ποιόν τρόπο; Λυντσάριζαν και πυροβολούσαν ο ένας τον άλλον. Έχει καμία σχέση αυτό που έγινε εκεί με αυτό που έγινε στην Ελλάδα;

Κάποια εποχή συνταξίδευα στην Ινδία με μια παρέα Αμερικανών. Τρείς από αυτούς μου διηγήθηκαν μια ιστορία. Ένα μήνα πριν είχαν πάει στο Ισραήλ. Αυτό που τους είχε κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση στο ταξίδι τους ήταν το εξής, όπως μου περιέγραψε ο ένας:
“...Είχαμε πάει σε ένα μπαράκι της Ιερουσαλήμ για ποτό. Κάποια στιγμή μπαίνουν μέσα τρείς Ισραηλινοί στρατιώτες οι δύο με αυτόματα κι ο τρίτος με ένα βαρύ οπλοπολυβόλο και πιάνουν ένα τραπεζάκι στο βάθος. Παράγγειλλαν μπύρες, ήπιαν δύο-τρείς γύρους με τα αυτόματά τους πάντα πάνω στο τραπέζι, παρέα με τα ποτήρια. Στο τέλος πλήρωσαν, πήραν τα όπλα τους, και σηκώθηκαν κι έφυγαν. Εμείς είχαμε πάθει πλάκα. Ήταν εντελώς παράξενο.”
“ Δεν κατάλαβα,” του λέω “πού είναι το παράξενο;”
“ Στις ΗΠΑ,” μου λέει “είναι αδιανόητο αυτό. Να μπείς να πιείς ποτό σε μπάρ και να έχεις το όπλο πάνω στο τραπέζι.”
“Γιατί είναι αδιανόητο;”
“Γιατί μετά από τρείς μπύρες οι στρατιώτες θα καθάριζαν όποιον ήταν μέσα στο μπάρ μαζί και τις γκαρσόνες.”
“Κοίτα” του λέω, “κατά πάσα πιθανότητα οι τύποι δεν είχαν ανάγκη να καθαρίσουν κάποιον, γιατί θα είχαν σκοτώσει κανένα Παλαιστίνιο νωρίτερα. Πάντως αυτό που είδες συμβαίνει σε όλη την Μεσόγειο. Και στην Ελλάδα συμβαίνει μερικές φορές, να πίνουν ένα ποτάκι οι φαντάροι με τα όπλα τους, κυρίως σε απομονωμένες περιοχές και στα νησιά, κι όμως δεν γίνονται επεισόδια. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε εσάς και σε εμάς.”
“ Δηλαδή;” μου λέει.
“Μπορεί το όπλο που κρατάς να είναι η τελευταία λέξη της τεχνολογίας, αλλά εσύ ο ίδιος είσαι στην φιλοσοφική κατάσταση του Νεάντερνταλ, μπορεί και πιό πίσω.”
“Αυτό που είπες,” μου λέει “είναι προσβλητικό. Αν δεν είμαστε γνωστοί, θα σου έσπαγα τα μούτρα.”
“Θα προσπαθούσες”, του λέω, “αλλά το μόνο που θα κατάφερνες θα ήταν να αποδείξεις τον συλλογισμό μου. Δεν σκέφτηκες ούτε δευτερόλεπτο πάνω σε αυτό που σου είπα, απλά θές να δείρεις κάποιον επειδή μπορείς ή επειδή σου τη σπάει.”
Η κουβέντα σταμάτησε εκεί. Μπουνιές δεν παίξαμε, αλλά οι Αμερικάνοι δεν ξανάνοιξαν σοβαρή συζήτηση μαζί μου. Τον υπόλοιπο καιρό λέγανε μόνο βρώμικα ανέκδοτα.

Ο πόλεμος των ταμπού δεν είναι αστεία υπόθεση. Το έργο άρχισε με τα κόμματα και τους πολιτικούς. Πρίν 30 χρόνια αν κάποιος πέταγε ένα γιαούρτι στον αρχηγό των μπλέ ή των πράσινων, οι αφιονισμένοι οπαδοί (διάβαζε κάφροι ) θα τον εκτελούσαν επιτόπου. Τώρα μπορεί κάποιος να ρίξει όσες αυγουλιές θέλει στους κωστάκηδες και στους γιωργάκηδες χωρίς να τρέξει μία. Το ταμπού “αρχηγός” μας τελείωσε. Το ταμπού “αστυνομία” επίσης. Ήρθε τώρα απ’ ό,τι φαίνεται και η σειρά της “επίσημης” θρησκείας να φάει την ταβλιά. Γιατί μια ζωή οι ηγέτες της έχουν επιλέξει να συντάσσονται στο πλευρό καταπιεστών, πλουτοκρατών, δικτατόρων και στρατών κατοχής. Το αν λύνει και δένει ακόμα οφείλεται στην παρουσία της παλιάς φρουράς (προσκοπάκια ετών 60 έως 80 ). Αυτοί κρατάνε με σιδερένιο χέρι την κοινωνία κολλημένη στις άχρηστες και επικίνδυνες βλακείες του χτές. Όμως ένας-ένας έχουν αρχίσει να παίρνουν το δρόμο για τα θυμαράκια. Ώρα τους καλή. Όταν η παλιά φρουρά αποδημήσει σε τόπο χλοερό, οι άντρες με τα μαύρα τελείωσαν. Ο κόσμος δεν χάφτει πλέον τις σιτεμένες μαλακίες του στύλ “θα αμειφθείτε στην μέλλουσα ζωή”. Χρειάζεται καινούργια μαστούρα. Είναι κανόνας της αγοράς: οι εταιρείες και τα προϊόντα που δεν εξελίσσονται, σβήνουν από τον χάρτη.

...Έτσι γίνεται και με τα ταμπού. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Απλά φθείρεται και κάποια στιγμή καταρρέει υπό το βάρος της πραγματικότητας και των αναγκών.

Εάν αυτοί που έχουν άμεσα οικονομικά συμφέροντα από τα ταμπού το καταλάβουν έγκαιρα και το αποδεχθούν, καλύτερα γι αυτούς. Μπορεί να γλυτώσουν κάποιο κομμάτι.

Αν όμως δεν το πιάσουν σωστά, τότε πάνε σε ανοιχτή σύγκρουση και ενδέχεται να τα χάσουν όλα.

Τα σκατά των Χρυσουγέννων

2008-12-21T10:25:00.021+02:00

Τελικά αυτοί δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Κουράδια πέφτουν από τον ουρανό και ακόμα νομίζουν ότι ψιχαλίζει.

…Ή μήπως παριστάνουν τους χαζούς, θεωρώντας μας όλους μαλάκες;

…Από τη μιά ο γαλάζιος υπουργός παιδείας που –απ΄ό,τι λένε- μετά το γήπεδο πήγε στα μπουζούκια, το Σαββατοκύριακο που δολοφονήθηκε ο πιτσιρικάς. Αντί να κάτσει με τους άλλους καρεκλάδες και να σκεφτούν πως θα βγεί η χώρα από τη λούμπα με τα σκατά στην οποία μας έριξαν οι ίδιοι.

...Από την άλλη ο πρώην υπουργός των πράσινων, ο κυρ-Αλέκος που μας μιλάει για την εκστρατεία των Καρχηδονίων. Αντί να βγάλει το σκασμό αυτός και η παραταξή του που ξεφτίλισαν τις λέξεις “αλλαγή”, “δημοκρατία”, “σοσιαλισμός”, “έννομη τάξη”, “φιλότιμο”, κλπ. δηλαδή το μισό λεξικό της ελληνικής. Το άλλο μισό είχαν προλάβει να το ξεφτιλίσουν ο θείος Ντίνος, οι βασιλιάδες, το φασισταριό και η σταλινική αριστερά.

Απολαύστε τον πρώτο:

«Βγάλτε τις κουκούλες. Κανένας δεν δικαιούται να κρύβει τα πρόσωπά σας. Ζούμε σε μια πραγματική δημοκρατία. Κανείς δεν δικαιούται να οπλίζει τα χέρια σας με πέτρες, για να σπάτε το μαγαζάκι του βιοπαλαιστή πατέρα σας. Βγάλτε τις κουκούλες και εκφραστείτε ελεύθερα»

Φάτε και τον δεύτερο:

«Το θέμα δεν είναι αν θα μπούμε σε διαδικασία οικονομικού ελέγχου. Επειδή δεν διαβλέπω, σε μια χώρα αποσταθεροποίησης, ότι μπορεί να αντιμετωπίσει άνετα το θέμα της οικονομικής σταθεροποίησης, θα έλεγα εμείς να επιζητήσουμε τον οικονομικό έλεγχο, να γίνει από άλλους διεθνείς οργανισμούς. Η κρίση είναι προ των πυλών. Ο Αννίβας είναι ante portas»

Τί είπαν τώρα τα άτομα;

...Σπαράζει η καρδιά μου που ακούω τον πρώτο. Τι ανωτερότητα! Τι συναίσθημα! Τι βαθιά κατανόηση της εφηβικής ψυχής!

Δεν μπορώ, συγκινήθηκα, θέλω να κλάψω με λυγμούς, να ουρλιάξω, να πλαντάξω. Φέρτε μου μαντήλια! Πολλά μαντήλια. Ας είναι και χαρτομάντηλα. Αν δεν είχα πατέρα, θα ήθελα αυτός ο κύριος να είναι ο μπαμπάς μου.

...Βγάλτε τις κουκούλες αγαπημένα μου παιδιά! Εκφραστείτε ελεύθερα.

... Με το μπλά-μπλά. Κάντε επανάσταση με τα λόγια. Με παρλαπίπες. Θα μας πείτε τα αιτήματά σας κι εμείς θα τα ακούσουμε και θα σας κεράσουμε και πορτοκαλάδα. Για μας είστε παιδιά. Και πενήντα χρονών να φτάσετε, πάλι ως παιδιά θα σας βλέπουμε. Και το χαρτζηλίκι σας θα το παίρνετε. Μόνο μην ζητάτε αξιοπρεπή δουλειά. Να παίρνετε τα σκουπίδια που σας πετάνε και να είσαστε ευχαριστημένοι που υπάρχουν κι αυτά. Πάρτε τα σκατά των 600 ευρώ τον μήνα και των 300 του παρτ-τάιμ χωρίς ένσημα. Άμα δεν σας φτάνουν, ζητήστε κι από τους γονείς σας, ή πάρτε δάνειο. Και μην περιμένετε σύνταξη. Παίξτε στοίχημα, λαχεία, άλογα, τζόκερ, ζάρια, χρηματιστήριο, αν θέλετε να ελπίζετε σε άσπρη μέρα. Μην βανδαλίζετε την ωραία μας δημοκρατία. Όπου όλοι περνάμε τέλεια και είμαστε μια ευτυχισμένη οικογένεια. Που βλέπουμε την χλίδα των επωνύμων στο γυαλί και ακούμε τις θαυμάσιες συνεντεύξεις τους, και ξέρετε κάτι; Μιλάνε σαν κι εσάς οι επώνυμοι. Κι εσείς θα μπορούσατε να είσαστε επώνυμοι. Χρειάζεται ελπίδα. Και πίστη. Το σούπερ μπάζο και ο ρόκ γλαστροδιαγωνισμός είναι η ευκαιρία μιας ζωής. Κι αν σας απορρίψουν, ξαναδοκιμάστε την επόμενη χρονιά. Να έχετε εμπιστοσύνη στο Θεό. Αυτός θα σας ανταμείψει μια μέρα. Μην πετάτε πέτρες και μπουκάλια. Αποκτήστε κάποιο κοινωνικά αποδεκτό χόμπι. Πηγαίνετε να πέσετε στο πιοτό, στην πρέζα, στον τζόγο και στην πορνεία.

Σε ευχαριστώ κύριε υπουργέ. Τί μου θύμισες! Με δυό κουβέντες σου, ξανάζησα τα παιδικά μου χρόνια. Το αναγνωστικό της Β΄Δημοτικού. Η οικογένεια Χωραφά. Τραγουδώντας πηγαίνει για δουλειά στα κτήματα, τραγουδώντας γυρνάει το βράδι...

Ο παλιόπουστας που είχε γράψει αυτό το βιβλίο δεν είχε δουλέψει ούτε μια ώρα χειρονακτική εργασία στη ζωή του. Δουλειά από το πρωί ως το βράδι στα χωράφια και να γυρνάς με τα πόδια τραγουδώντας;

...Όταν τα έχεις φτύσει κι έχεις πεί τον Δεσπότη Παναγιώτη μέσο όρο πενήντα φορές την ώρα στις γκρεμίλες της ελληνικής υπαίθρου;

...Όταν η μούρη σου κολλάει από το ξεραμένο αλάτι του ιδρώτα;

...Όταν το πετσί σου έχει τριακόσια κιλά σκόνη, χωρίς να βάλουμε αυτή που έχεις καταπιεί;

...Όταν ξέρεις πως αυτά που έβγαλες μεροκάματο σε φτάνουν και δεν σε φτάνουν για να ζήσεις;

Ρε όχι να τραγουδήσεις, ούτε να βογγήξεις πονεμένο μπλούζ της μπαμπακιάς δεν θα ‘χες την δύναμη.

Στην κοσμάρα του ήταν ο κωλόμπας. Αραχτός στην βιλάρα με το τζάκι να καίει, με ένα 12άρι σκότς και το ακριβό πούρο στο χέρι, έγραφε βιβλία για να αποπλανήσει τα μυαλουδάκια των εξάχρονων. Μπορεί να περίμενε και κανέναν γκόμενο να ΄ρθει να τον...

Ρε άντεστε στο διάολο !

...Αμ’ ο δεύτερος;

Μιλάμε για άκρως επιστημονική προσέγγιση. Για κουβέντες απίστευτης ολκής. Με έχει πιάσει σύγκρυο από το δέος να στέκομαι μπροστά σε αυτό το τέρας της διανόησης. Σε αυτόν τον σύγχρονο Χάιντεγκερ που καταδέχεται να ασχολείται με την μίζερη ελληνική πραγματικότητα. Ποιός είσαι ρε φίλε; Ο Θεός; Ο Πλάτωνας; Ο Έλβις;

...Επειδή δεν διαβλέπω σε μια χώρα αποσταθεροποίησης ότι μπορεί να αντιμετωπίσει άνετα το θέμα της οικονομικής σταθεροποίησης...

...Πώς τό’πες ρε κολλητέ αυτό; Χάζεψα. Έμεινα κάγκελος. Έχασα το μισό νόημα στο δρόμο. Και ο Hannibal ante portas ; Ποιός Χάνιμπαλ, ο Λέκτορ; Να μην του ανοίξουμε ρε μαλάκες, νήστευε καιρό και θα μας φάει όλους!

Το διαστημόπλοιο γύρισε από το διάστημα και προσγειώθηκε στο Σύνταγμα. Και άνοιξε τις μπουκαπόρτες του και βγήκαν πρωθυπουργοί, υπουργοί και βουλευτές. Και δεν ήξεραν που βρίσκονταν. Δεν ήξεραν τι είχε συμβεί. Δεν καταλάβαιναν ούτε τις ερωτήσεις που τους γίνονταν. Στα πρόσωπά τους είχαν ζωγραφισμένη την ανεμελιά της 10χρονης προσκοπίνας που πάει εκδρομή στη φύση.

Η ίδια η χώρα να ζητήσει Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο πρότεινε ο φωστήρας. Και σύ που ήσουνα ρε φίλε τόσα χρόνια; Ποιός διοικούσε αυτό εδώ το μπουρδέλο; Εγώ ο Μάρκο Ντέ Σάντ μαζί με την Catwoman; Ο Αλέφας; Ο Μανού Τσάο; Ο Τζίμης ο Πανούσης; Η χοντρή που λέει τα ζώδια; Ή μήπως τα δεκαπεντάχρονα με τις πέτρες που δεν είχαν γεννηθεί ακόμα;

Κάτσε να το κάνω λιανά για να το πιάσουμε καλά: ΔΟΕ είχε μπεί τελευταία φορά στη χώρα μας το 1897 μετά την ταπεινωτική ήττα από τους Τούρκους σε ένα γελοίο πόλεμο που τον σκηνοθέτησαν Άγγλοι τραπεζίτες. Την μαλακία που κάναμε τότε την πληρώναμε ως το 1980τόσο. Εκατό χρόνια χαράτσι σε αλάτι, σπίρτα, πετρέλαιο, τράπουλες. Μονοπώλιο τσόντας.

Δ.Ο.Ε.= Δώστε Ό,τι Έχετε=σκυλίσιο. Δηλαδή στηνόμαστε στα τέσσερα. Και τότε, το 1897 υπήρχε κάποιος λόγος. Τα κουμπαράκια του κυρ-Κώστα κόντεψαν να φτάσουν στην Αθήνα για καφέ. Αλλά τώρα τί έγινε; Τι μαλακία κάναμε; Έγινε πόλεμος και δεν το πήραμε χαμπάρι; Δεν μας λήστεψαν πριν εννιά χρόνια στο χρηματιστήριο; Δεν μας πίνουν το αίμα με την τιμή της βενζίνης; Δεν μας έχουν ξεσκίσει οι πολυεθνικές και οι ντόπιοι μαυραγορίτες με τις αυξήσεις στα βασικά είδη διατροφής; Χρήμα τυπώνουμε σπίτια μας; Που θα τα βρούμε τα καινούργια όβολα;

...Για κάνε στάση ρε φίλε! Τί μας λές; Να αλείψουμε τον πωπό μας με βαζελίνη και να στηθούμε μόνοι μας στους τσιφούτηδες γιατί 100 κουφάλες χρεωκόπησαν την χώρα; Αυτοί που τα δανείστηκαν, να ανοίξουν τους κρυφούς λογαριασμούς τους, να τα βγάλουν και να τα γυρίσουν πίσω. Θα πηδήξουν εμάς οι ξένοι για να συνεχίσουν να μαζεύουν το χρήμα τα σόγια;

Και ας υποθέσουμε ότι δεν γουστάρουμε να μας τον κάτσουν. Και ότι δεν πληρώνουμε. Τι θα μας κάνουν; Κατάσχεση; Ή μήπως θα μας κόψουν τις εισαγωγές σε πούρα, κραγιόν και στρινγκάκια;

Και από ευθύνη; Κανείς δεν είδε και δεν άκουσε τίποτα; Νύχτα το ξαφρίζανε τόσα χρόνια το εθνικό χρηματοκιβώτιο;

“Πολιτική ευθύνη”. Νέο κόλπο. Όρος-φρεσκαδούρα. Σαλεύει. Δηλαδή τί σημαίνει αυτό; Για σπάστο σε ψιλά ρε κάγκουρα, γιατί δεν το άρπαξα με την πρώτη.

...Γίνεται ανάκριση και οι μάγκες δεν έχουν ποινική ευθύνη, αλλά “πολιτική” ;

Έλα ρε! Παίζει τέτοιο σενάριο κι εμείς κοιμόμαστε; Δηλαδή κόβω πέτσινη επιταγή στο προαύλιο της Βουλής και τη σκαπουλάρω κι εγώ; Αντί να πάω φυλακή, πάω σε ιδιόκτητη έπαυλη στην Εκάλη;

Ρε ούουουουουουστ ! Όξω γερο-emos απ’ την παράγκα !

Τα Χρυσούγεννα είναι η εποχή που γεννιέται ο χρυσός. Η ώρα της κονόμας. Βέβαια στις τσέπες μας οι περισσότεροι δεν έχουμε καταφέρει να δούμε ευρώ από τότε που έκανε ντεμπούτο στο μαγαζί μας. Μεροδούλι-μεροφάι είναι η πλειοψηφία. Διπλές δουλειές και διπλές βάρδιες, αλλά μονά λεφτά. Φταίμε κι εμείς οι πολίτες για την γενική παρτούζα και μάλιστα πιό πολύ από οποιονδήποτε άλλον. Όμως είμαστε και οι μόνοι που πληρώνουμε την λυπητερή στο τέλος. Όλοι οι άλλοι είτε έχουν καβούρια στην τσέπη, είτε σφυρίζουν αδιάφορα.

Τέλος πάντων. Τον χρυσό πολλοί αγάπησαν, τα σκατά κανένας. Οι τοκογλύφοι που νομίζουν ότι τους χρωστάμε, ας έρθουν να πάρουν τα πανωτόκια τους. Αλλά να έρθουν με την όπισθεν. Γιατί θα πάρουν μια μάντρα...

Αλλωστε κι ο Αννίβας στη Ρώμη έφαγε πόρτα τελικά.

Σε αυτούς από τους σημερινούς ηγέτες της χώρας που κάνανε κοπάνα στο μάθημα της ιστορίας στο λύκειο, να θυμίσω ότι μετά το 1897, ακολούθησε το 1909 και κάτι δίκες στο Γουδί.

Ας αρχίσουν να ψάχνουν από τώρα για δικηγόρο με κονέ σε στρατοδικεία. Και να εύχονται να μην πέσουν στο δικαστήριο του αξιότιμου κυρίου Lynch.